یکی از چیزهایی که درمورد اینجا دوست دارم، آزادیشه؛ میتونم تا ساعت دوازده شب توی خیابون راه برم و هیچکی نباشه. حتی دیگه با سگها هم اوکی شدم بههمدیگه میرسیم، سری تکون میدیم و در جهت مخالف همدیگه قدم برمیداریم. یا حتی دیشب یه روباه کوچک دیدم که ثانیهای بهم نگاه و بعد فرار کرد. میتونم ساعتها روی تاب سمت راست بشینم و به نورهای شهر خیره بشم و غمگین باشم و غمگین باشم و غمگین باشم. میتونم بشینم کف خیابون و به آسمونی که ده برابر آسمون شهر ستاره داره زل بزنم. اینجا آزادی، سکوت، تنهایی و هر چیزی رو که آدم لازم داشته باشه، داره.