تعریفی از حال خودم ندارم. درواقع حتی نمیدونم چه موجودیم یا چرا بوجود اومدم. هدفم چیه یا دلیل رفتارام چیه. یجورایی فقط نفس میکشم و یچیزایی رو حس میکنم و بیشتر حرفایی که میزنم از ته دلم نیست. درواقع، چیزای بدو حس میکنم و دلیلش رو نمیدونم. انگار یه برنامهم که اینطوری برنامه نویسی شده تا فقط به چیزا و آدمای بد جذب بشه. یا شایدم اونا بهش جذب بشن، درواقع حتی اینم نمیدونم. اینطوریم که دلیل هیچچیزی رو نمیدونم. شاید سنم برای دونستن جواب این سوالا کمه شایدم نه. کی میدونه. شاید یکی هست که نمیخواد جواباشونو بدونم. ولی میدونم یه مانعی این وسط هست که باعث میشه هیچ چیزیرو نتونم بفهمم. یجورایی انگار آمادگی هیچ چیزی رو ندارم. از طرفی از گوشیم متنفرم، از فضای مجازی و همچیش و میخوام نابود بشه و از طرفیم ازش نمیتونم جدا بشم. انگار چیزیه که همیشه بهش چسبیدم. شایدم اون چسبیده، حتی اینم نمیدونم.