به روشنی روز، ظلمتی را که بر ما افکندند به یاد داریم؛ گل‌های سرخ جوانی زیر سایه‌ای شوم پرپر شدند و خونشان چون حقیقتی فروچکیده بر دستان بیداد نشست. این نشان، گواهی‌ست بر زخمی که بر آینده زدند، اما یادِ جاویدنامان اسرا پناهی، ابوالفضل امیرعطایی، آیلار حقی و نیما شفیق‌دوست در حافظه‌ی این سرزمین به مشعل بدل گشته‌اند. هیچ سایه‌ای جاودانه نیست؛ روزی خواهد رسید که این پرده‌ی سیاه دریده شود و خورشید آزادی بر گلستان ایران بی‌امان بتابد.