اغذیه فروشی تو پایین شهر قمه که مدت هاست مشتریشیم. صاحب مغازه سرآشپزیه که قبلا هم جای دیگری کار می کرد و مشتریش بودیم. مردی سوری که خیلی محدود فارسی بلده و هر بار که با خانواده سر میزنیم تا وقتی غذا سفارش بدیم همینطور مفتی غذا می کشه و به دخترک و پسرک میده و اینها هم کیف می کنن. قشنگ تیپ اخلاقی پدری بچه دوست و مهربون. با هم زیاد حرف میزنیم.
یک بار که رفته بودیم دیدیم یه دختر مدرسه ای گذاشته پشت دخل. ازش پرسیدم این خانوم کیه؟ گفت دخترمه. شام. دخترک تعجب کرد و براش توضیح دادم بابایی این اسم قدیمی کشورشونه، مثل فلانی تو فامیل ما که اسمش ایرانه. خلاصه که با هم دوست شدن.
ازش پرسیدم به غیر این دختر چند تا بچه داری؟ گفت چهار تا دیگه. شام بچه چهارمه. ماشالایی بهش گفتیم و شوخی کردیم.
گذشت تا پریشبا که رفته بودیم احوال شام رو پرسیدم که مدرسه میره یا نه. گفت نه!
پرسیدم چطور؟گفت مدیر مدرسه قبول نکرده میگه این بچه فارسی بلد نیست! به مدیر گفتم خب یاد میگیره اگه بین بچه ها باشه ولی قبول نکردن. رفتم اداره ولی چون فارسی بلد نبودم نتونستم مشکل رو حل کنم.
بیشتر که صحبت کردیم گفت شام یه مشکل دیگه هم داره و اونم بحث مدارکه. فقط پاسپورت داره. بهش گفتم خب بر اساس شناسنامه سوری خودت میشه حلش کرد.
سرشو انداخت پایین و چیزی نگفت.
میخواستم نکته دیگه ای بهش بگم که گفت شام بچه من نیست. شام پدرش شهید شده. پدرش سرباز سوری بوده که برای ایران می جنگیده. مادرش با چهار بچه بوده که با هم ازدواج کردیم. بعد هم که اوضاع خراب شد به ایران اومدیم. الان هر چی زنگ میزنیم سوریه و پیگیری می کنیم برای شناسنامه و مدارک شام به من هیچ جوابی نمیدن.
ازش شماره و اطلاعات گرفتم و پیگیرم که بشه کاری کرد.
واقعا خداوند متعال چه قهرمانان گمنامی روی زمین داره که حتی به چشم هم نمیان...
یک بار که رفته بودیم دیدیم یه دختر مدرسه ای گذاشته پشت دخل. ازش پرسیدم این خانوم کیه؟ گفت دخترمه. شام. دخترک تعجب کرد و براش توضیح دادم بابایی این اسم قدیمی کشورشونه، مثل فلانی تو فامیل ما که اسمش ایرانه. خلاصه که با هم دوست شدن.
ازش پرسیدم به غیر این دختر چند تا بچه داری؟ گفت چهار تا دیگه. شام بچه چهارمه. ماشالایی بهش گفتیم و شوخی کردیم.
گذشت تا پریشبا که رفته بودیم احوال شام رو پرسیدم که مدرسه میره یا نه. گفت نه!
پرسیدم چطور؟گفت مدیر مدرسه قبول نکرده میگه این بچه فارسی بلد نیست! به مدیر گفتم خب یاد میگیره اگه بین بچه ها باشه ولی قبول نکردن. رفتم اداره ولی چون فارسی بلد نبودم نتونستم مشکل رو حل کنم.
بیشتر که صحبت کردیم گفت شام یه مشکل دیگه هم داره و اونم بحث مدارکه. فقط پاسپورت داره. بهش گفتم خب بر اساس شناسنامه سوری خودت میشه حلش کرد.
سرشو انداخت پایین و چیزی نگفت.
میخواستم نکته دیگه ای بهش بگم که گفت شام بچه من نیست. شام پدرش شهید شده. پدرش سرباز سوری بوده که برای ایران می جنگیده. مادرش با چهار بچه بوده که با هم ازدواج کردیم. بعد هم که اوضاع خراب شد به ایران اومدیم. الان هر چی زنگ میزنیم سوریه و پیگیری می کنیم برای شناسنامه و مدارک شام به من هیچ جوابی نمیدن.
ازش شماره و اطلاعات گرفتم و پیگیرم که بشه کاری کرد.
واقعا خداوند متعال چه قهرمانان گمنامی روی زمین داره که حتی به چشم هم نمیان...