Muhtarov Shoakbar

Agar sinsam, hech kim sezmaydi; agar yonsam, hech kim kuyindi hidini olmaydi. Men o'sha sukunatda parchalanadigan va xufiyona o'zini qayta tiklaydigan insonman. Chunki yolg'izlikka o'rganish... borlig'imning bir qismiga aylanib bo'ldi.

Jumlalar menga tegishli emas menchalik tushunadigan odam ham bo’lmasa kerak.

Hullas, shuni bir o‘ylab ko‘raylik: muammo imkoniyatda emas, muammo qarashda.

Oldingi avlodda imkoniyat kam edi, lekin qadriyat kuchli edi. Bugun esa imkoniyat ko‘p, lekin qadriyatlar zaiflashib boryapti. Ular boriga shukr qilib yashagan, biz esa yo‘g‘iga qarab yashayapmiz. Ular bir dona nonni bo‘lishib yeyishdan baxt topgan, biz esa to‘la dasturxon bilan ham nimadir yetishmayotgandek his qilamiz.

Aslida inson tabiati shunaqa — u doim solishtiradi. Lekin farq shundaki, oldin odamlar o‘z kechagi kuni bilan solishtirgan: “Kecha yo‘q edi, bugun bor” deb quvonishgan. Hozir esa boshqalar bilan solishtiramiz: “Unda bor, menda yo‘q” deb o‘zimizni qiynaymiz.

Shu yerda eng katta xato boshlanadi.

Baxt — bu natija emas, bu holat. Bu — ichki qaror. Agar inson ichida qanoat bo‘lmasa, u hech qachon baxtni his qilolmaydi. Chunki u har doim yana nimadir yetishmayotgandek tuyuladi.

Qanoat esa to‘xtab qolish emas. Qanoat — boriga shukr qilib, bor kuch bilan oldinga intilish. Bu ikki tushuncha bir-biriga zid emas, aksincha, bir-birini to‘ldiradi.

Agar inson niyatini to‘g‘rilasa, maqsadini aniq qo‘ysa va qilayotgan ishiga halol qarasa — u albatta o‘sadi. Lekin bu yo‘lda hasad, solishtirish va norozilik uni sekinlashtiradi.

Shuning uchun o‘zimizdan bir savol so‘raylik:
Men baxtni qidiryapmanmi yoki uni kechiktiryapmanmi?

Chunki baxt — “qachondir” keladigan narsa emas. U aynan hozir, qo‘limizdagi narsalarda, yonimizdagi insonlarda, qilayotgan ishimizda yashirin.

Faqat biz uni ko‘rishni unutib qo‘yganmiz.

"Maktab qurish kerak" degan fikr yaxshi(mi)? Minoralar masalasiga ham qo'shilish mumkin(mi)?
Masjidlar hashamatga berilmasligi lozim. Eshigini tagida ayollar juma va hayitda yalinib turadigan ibodat makoniga kirsangiz, oyatlar tilla suvi yugurtirilib yozilgan bo'lsa alamli...

Masjidlar oddiy, kichik-kichik va ko'p bo'lishi kerak. Minoralarga endi u qadar ehtiyoj ham yo'q, minoradan maqsad odamlarga ibodat vaqti kirganini baland joyga chiqib bildirish bo'lgan. Hozir zamon boshqa, mikrofon bor. Bundan tashqari, ayni dam deyarli barchada telefon bor va vaqtni individual bila oladi.

Bir jumla o‘qidim: seni hammadan ajratib ko‘rsatgan, seni aynan “sen” qilgan narsa — bu men va mening e’tiborim edi.

Bu gap bir qarashda telbalik bilan yozilgan sevgi iqtibosidek, bio yoki status uchun oddiy jumladek tuyulishi mumkin. Ammo uning mag‘ziga e’tibor bersangiz, unda ancha chuqur fikr bor.

Sevish yoki sevmaslik, e’tibor berish yoki befarq bo‘lish, vaqt ajratish yoki “vaqtim yo‘q” deb chekinish — bularning barchasi tashqi omillar emas, insonning o‘z tanlovi va ustuvorliklariga bog‘liq.

Shunday ekan, hali ham motivatsiya yo‘qligini bahona qilayapsizmi?

♑️ Capricorn (Ko‘zerog) — sovuqqon, realist, barqarorlik va moddiy xavfsizlikni ustuvor deb biladi. Hissiyotlarini ochiq ifoda etishga moyil emas.

♋️ Cancer (Rak) — hissiyotga boy, mehribon va oilaparvar. E’tibor, iliqlik va emotsional yaqinlikni qadrlaydi.

Moslik tahlili:

Kuchli tomonlari — Rak munosabatga mehr va hissiy iliqlik olib kiradi, Ko‘zerog esa barqarorlik, himoya va ishonch beradi. Shu jihatdan ular bir-birini muvozanatlashtiradi: biri hissiy qatlamni, ikkinchisi esa mantiqiy va amaliy tomonlarni to‘ldiradi.

Muammoli jihatlar — Rak ko‘proq tushunilish va e’tibor kutadi, Ko‘zerog esa ortiqcha hissiy bosimni qabul qilmasligi mumkin. Natijada biri hissiyot yetishmasligini sezadi, ikkinchisi esa ortiqcha emotsionallikdan charchashi ehtimoli bor.

Xulosa — bu juftlik oson shakllanadigan emas, biroq to‘g‘ri yondashuv, o‘zaro tushunish va muvozanat saqlansa, uzoq muddatli va barqaror munosabat qurish imkoniyati yuqori.

Rostini aytganda, bunday tasniflarga to‘liq ishonmayman, lekin mazmuni qiziqarli bo‘lgani uchun ulashishni ma’qul ko‘rdim.

Salomlashuv — bu oddiy odat emas, bu insonning ichki dunyosi, hurmati va niyatini ko‘rsatadigan kuchli psixologik signal.

Siz aytgan uchlik mukammal asos:
— qo‘l → tana salomlashuvi
— so‘z → aql salomlashuvi
— nigoh → ruh salomlashuvi

Shu uchalasi uyg‘unlashgandagina haqiqiy, samimiy va teng salomlashuv yuzaga keladi.

Endi bu holatlarni yanada chuqurroq ochsak:

Qo‘lni yuqoridan bosib berish
Bu ko‘pincha ustunlikni ko‘rsatadi. Psixologiyada bu “dominant pozitsiya” deyiladi — inson o‘zini boshqadan yuqori qo‘yishga urinadi.

Qo‘lni pastdan tutish
Bu esa aksincha — bo‘ysunish yoki hurmat belgisi. Ko‘pincha yoshlar kattalarga nisbatan shunday qiladi.

Qo‘lni teng va tik ushlab ko‘rish
Eng to‘g‘ri va sog‘lom variant. Bu — tenglik, ochiqlik va o‘ziga ishonch belgisi.

Kaft ustiga yengil urish yoki ikki qo‘l bilan ushlash
Bu yaqinlik, iliqlik va samimiylikni bildiradi. Lekin haddan ortiq bo‘lsa — sun’iylik sifatida qabul qilinishi mumkin.

Yelkaga qo‘l qo‘yish
Do‘stona yaqinlik, qo‘llab-quvvatlash. Lekin hamma bilan emas — faqat yaqin insonlar bilan mos keladi.

Nigohdan qochish
Ishonchsizlik, xavotir yoki yashirin niyat belgisi bo‘lishi mumkin.

Ko‘zga tik qarash (me’yorda)
Ishonch, hurmat va ochiqlik belgisi.

Juda qattiq siqib qo‘l berish
Ba’zida bu ham dominantlik yoki o‘zini “isbotlash”ga urinish sifatida qabul qilinadi.

Juda bo‘sh qo‘l berish
Energiya pastligi, ishonchsizlik yoki befarqlik belgisi bo‘lishi mumkin.

Xulosa shuki — salomlashuv bu kichik detal emas. Bu birinchi taassurotning 70%ini beradi. Inson siz haqingizda aynan shu 2–3 soniyada qaror qiladi.

Shuning uchun:
tana — hurmatda,
so‘z — samimiy,
nigoh — toza bo‘lsin.

Agar sizga bu fikrlar yoqqan bo‘lsa — repost qiling, izoh yozing va yaqinlaringiz bilan ulashing. Balki kimningdir oddiy salomi butun munosabatni o‘zgartirib yuborar.

Bir paytlar hayot juda oddiy edi… lekin eng boy hayot o‘sha edi.

Men ba’zan o‘ylab qolaman: “Tushunyapsizmi… bir kun bo‘lsa ham yana o‘sha yosh bolaga aylanishni xohlayman”. 2-3-sinf paytlarim… hech qanday tashvish yo‘q, reja yo‘q, faqat bugun qanday o‘ynaymiz – shuni o‘ylardik xolos.

Ko‘chada yugurib, chang-to‘zon bo‘lib, kulib-kulib uyga qaytardik. Soat 7-8 bo‘lganda onam chaqirardi, och qoringa ovqatni qanday zavq bilan yeganmiz… Keyin esa charchoq o‘zi bosardi – bosh yostiqqa tegishi bilan uxlab qolardik. Hech qanday “stress”, “deadline”, “maosh” degan tushunchalar yo‘q edi.

Ertalab yana o‘sha hayot: maktab, sinfdoshlar… burni oqib yurgan bo‘lsak ham, o‘zimizni go‘yoki millionerdek his qilardik. Chunki qalbimiz to‘q edi.

Yoz fasli esa alohida bir dunyo edi.

Buvimnikiga borardik. Mol boqardik. Dalada kombayn o‘tgandan keyin qoladigan somonlar ostida mayda-mayda ildizlar, o‘tkir uchlar bo‘lardi — oyoqqa kirsa og‘rirdi, lekin baribir yuguraverardik. Og‘riq ham o‘yinimizni to‘xtatolmasdi.

Eng zo‘ri esa — suv edi.

Kun qizigan payt, soat 12 dan 4 gacha suvdan chiqmasdan yurardik. Kimdir “ilon bor!” desa ham, qo‘rqish o‘rniga yana ham qiziqib, quvib yurardik. Qanchalik sodda, qanchalik jasur edik…

Hozirchi?

Hozir ertalab uyg‘onsam, o‘ylayman:
“Qaysi pushaymonni yeyman bugun? O‘qimnimi… ishimmi… yo moddiyatimmi?”

Kulaman… lekin ichimda nimadir jim turib qoladi.

Chunki o‘sha paytlar bizda pul yo‘q edi, lekin hayot bor edi.
Hozir esa pul bor… lekin o‘sha hayotni qaytarib bo‘lmaydi.

Ba’zan odam boylikni noto‘g‘ri joydan qidirarkan.
Asl boylik — o‘sha beg‘ubor bolalik ekan.

Bundan zavqlana olmasanggina, shon-shuhratga erisha olasan.

Ma’nosi:
Agar qilayotgan ishingdan zavq olmasang, unda katta natija va muvaffaqiyatga erishish qiyin bo‘ladi.

Isbot: Qadimda siz jangda halok bo’lmasangiz qahramon deb atashmagan😅.

Hayit muborak!

“Guruch idishi tuzog‘i”

Qadimgi Xitoyda guruch saqlanadigan idishlar ba’zan yopilmay qolardi. Shunda ichiga sichqon yoki kalamushlar tushib ketardi. Boshida bu ular uchun haqiqiy “tekin ovqat” edi — hatto o‘sha joyni yangi maskanga aylantirib olishardi.

Dastlab idishdan chiqish juda oson edi. Guruch chiqish joyigacha to‘ldirilgan bo‘lib, birgina sakrash bilan tashqariga chiqish mumkin edi. Kunlar o‘tdi. Qulay va zahmatsiz hayot boshlandi — ov qilish shart emas, harakat qilish shart emas, shunchaki don yeb, “komfort”da yashash.

Lekin vaqt o‘tishi bilan guruch kamayib bordi. Don sathi pasaydi, chiqish joyi esa tobora uzoqlashdi. Oxir-oqibat shunday holat yuzaga keldiki, endi sakrashning iloji qolmadi.

Shu tariqa, o‘zi bilmagan holda tuzoqqa tushgan zararkunanda o‘sha joyning o‘zida halok bo‘lardi.

Bu holat bir so‘z bilan aytganda — imkoniyat bor paytda harakat qilmaslik, nafs va qulaylik botqog‘iga botish oqibatidir.

Xatomni yuzimga aytgan, lekin u bilan yuzimga urmagan insonga jannat bo‘lsin.

Online King - Muhammadali Eshonqulov suhbatidan iqtibos

Ko‘pchilik oylikni shunchaki pul deb o‘ylaydi.
Aslida esa u — xodimning mehnati, vaqti va sabrining natijasi.

Lekin hayotda yana bir kichik haqiqat bor:

• Kimdadir kredit bor
• Kimdadir ijara to‘lovi bor
• Kimdadir esa uyda “moliya vaziri” (turmush o‘rtog‘i) bor 🙂

Agar oylik bir necha haftaga kechiksa, bank odatda bunday yozadi:

💬 “To‘lovingiz kechikdi. Penya hisoblanmoqda.”

Bankka:
— “Oyligim hali tushmadi” desangiz ham, ular juda xotirjam javob beradi:

💬 “Tushunamiz… lekin penya baribir ishlaydi.”

Shuning uchun har bir jamoada muhim 3 ta narsa bor:

✅ Mas’uliyat
✅ Intizom
✅ Ishga jiddiy yondashuv

Chunki kompaniya yaxshi ishlasa:
— oylik vaqtida tushadi
— bank xotirjam bo‘ladi
— uyda ham moliya vaziri mamnun bo‘ladi 🙂

📊 Xulosa:
Barqaror jamoada — oylik ham barqaror bo‘ladi.

O'zim bilan faxrlanaman!

Minglab ga'mlarni, oila muammolarini, qalb sinishlarini, ishonchsizlikni, depressiya, yo'qotishlarni hammasini boshimdan o'tkazdim. Qalb og'riqlarini turli ko'rinishlarini tatib ko'rdim. Singan, yiqilgan, ko'z yosh to'kkan, chorasiz va ojiz, yalingan va tiz cho'kkan, egilgan va bukilgan holda Allohning huzuridan boshqa joyda turmadim turmayman ham. Hechkimdan hechnarsani kutmayman. Va hech qachon hechkimga ishonmayman.
Insonlar ko'ringanlari kabi emaslar..!


Takror aytaman, ular ko'ringanlari kabi: Ilmli, taqvoli, aqili, farosatli, fasohatli, samimiy, solih, hayoli, qalbi salomat, ruhi go'zal inson emaslar...

Nega pulingizni saqlay olmayapsiz?

Bir oddiy fakt:
Dunyo bo‘yicha odamlarning katta qismi daromadi kamligi uchun emas, balki nazorat qilinmagan xarajatlar sabab pul yig‘olmaydi.

Moliyaviy tadqiqotlarga ko‘ra, odamlarning xarid qarorlarining katta qismi emotsional bo‘ladi. Ya’ni “kerak” bo‘lgani uchun emas, “yoqdi” degani uchun olinadi.

Masalan:
Siz soatni ko‘rdingiz. Yoqdi.
Miya darhol signal beradi: “Hozir olmasang, keyin bo‘lmaydi.”

Bu — impuls xarid.

Muammo qayerda?

Siz soatni olasiz.

2 hafta o‘tib u oddiy narsaga aylanadi.

Ammo pul allaqachon ketgan bo‘ladi.

Kerakli xarajat chiqqanda esa stress boshlanadi.

Bu jarayon sekin-sekin moliyaviy bo‘shliq yaratadi.
Va eng xavflisi — bu odat ko‘rinmaydigan zarar beradi.

Oddiy qoida:
Agar bir narsani 72 soat kutib ham xohlasangiz — ehtimol u haqiqatan kerak.
Agar 72 soatda fikringiz o‘zgarsa — bu shunchaki emotsiya bo‘lgan.

Pul yig‘ish daromaddan boshlanmaydi.
U qaror qabul qilish intizomidan boshlanadi.

Bugun kichik “keraksiz” xarajat —
Ertaga katta moliyaviy bosimga aylanadi.

Savol:
Siz oxirgi marta haqiqatan kerak bo‘lmagan nimani sotib oldingiz?

Said Ahmad qalamiga mansub “Kelinlar qoʻzgʻoloni” asarini tinglab shunday xulosaga keldim:

Asarda yetti o‘g‘il, yetti kelin va Farmon bibi yashaydigan katta oila tasvirlanadi. Bu o‘zbek xalqining serfarzandligi va bir tom ostida inoq yashash an’analarini ko‘rsatadi. Shu bilan birga, Farmon bibining barcha daromadni yig‘ib, keyin o‘zi taqsimlashi sobiq Sovet Ittifoqi davridagi markazlashgan tizimni eslatadi — barcha resurslar markazga to‘planib, qayta taqsimlanganidek.

Oxirgi kelinlarning qarshiligi va mustaqillikka intilishi esa ittifoq tarkibidagi ayrim davlatlarning, jumladan Latviyaning ozodlikka intilishiga ramziy o‘xshatilishi mumkin.

Demak, asar nafaqat oilaviy komediya, balki o‘sha davr tuzumiga badiiy ishora hamdir.

Toshkentga birinchi bor kelganingiz esingizdami? Hamma begona, hamma qayoqqadir shoshayotgandek. Go‘yo bir zum to‘xtab, sizni eshitadigan biror zot yo‘qdek tuyulardi.

Hozir-chi? Endi o‘zimiz ham shoshamiz. Shahar hayotining qiyinchiliklari, tez o‘tayotgan umr… Ba’zan hatto kimgadir hissiyotlaringizni, ichingizdagi ayrim gaplarni aytishga ham qo‘rqasiz. U odam dushman yoki g‘araz niyatli bo‘lgani uchun emas. Shunchaki o‘ylaysiz: “Bu gaplar unga og‘irlik qilmaydimi? O‘zining tashvishlari yetarli bo‘lsa, mening dardim bilan uni bezovta qilib qo‘ymaymanmi?”

Shu joyida to‘xtayman. Qolganini o‘zingiz o‘ylab ko‘ring.

Menimcha, biz katta bo‘ldik.

Ajoyib bir jumla o‘qidim…
Bugun tunda kelarmish bahor,