#مثنویخوانی
> بی یادِ توام نَفَس نیاید
ای نامِ تو، بهترین سرآغاز
بی نامِ تو، نامه کی کنم باز
ای یادِ تو، مونسِ روانم
جز نام تو نیست بر زبانم
ای کارگشای هرچه هستند
نامِ تو، کلیدِ هرچه بستند
ای هیچ خطی نگشته ز اوّل
بی حجتِ نامِ تو مُسجّل
ای هستکُنِ اساسِ هستی
کوته ز درت درازدستی...
ای مقصدِ همّتِ بلندان
مقصودِ دلِ نیازمندان
ای سرمهکشِ بلندبینان
دربازکنِ دروننشینان
ای بر ورقِ تو درس ایام
ز آغاز رسیده تا به انجام
صاحب تویی، آن دگر غلاماند
سلطان تویی، آن دگر کداماند
راهِ تو به نورِ لایزالی
از شرک و شریک هر دو خالی...
در عالمِ عالم آفریدن
به زین نتوان رقم کشیدن
هر دم نه به حقّ دسترنجی
بخشی به من خراب گنجی
گنجِ تو به بذل کم نیاید
وز گنجِ کس این کرم نیاید
از قسمتِ بندگیّ و شاهی
دولت تو دهی به هرکه خواهی
از آتشِ ظلم و دودِ مظلوم
احوال همه، توراست معلوم
هم قصۀ نانموده دانی
هم نامۀ نانوشته خوانی
عقل، آبلهپای و کوی تاریک
وآنگاه رهی چو موی باریک
توفیقِ تو گر نه ره نماید
این عقده به عقل، کی گشاید
عقل از درِ تو بصر فروزد
گر پای درون نهد بسوزد
ای عقلِ مرا کفایت از تو
جُستن ز من و هدایت از تو
من بددل و راه بیمناک است
چون راهنما تویی چه باک است...
احرام گرفتهام به کویت
لبّیکزنان به جستوجویت
احرامشکن بسیاست زنهار
ز احرام شکستنم نگهدار
من بیکس و رخنهها نهانی
هان ای کسِ بیکسان، تو دانی
چون نیست به جز تو دستگیرم
هست از کرمِ تو ناگزیرم...
تا غرق نشد سفینه در آب
رحمت کن و دست گیر و دریاب
بردار مرا که اوفتادم
وز مرکبِ جهل خود پیادم
هم تو به عنایتِ الهی
آنجا قدمم رسان که خواهی
از ظلمتِ خود رهاییام ده
با نورِ خود آشناییام ده
تا چند مرا ز بیم و امید
پروانه دهی به ماه و خورشید
تا کی به نیاز هر نوالم
بر شاه و شبان کنی حوالم
از خوانِ تو، بانعیمتر چیست
وز حضرتِ تو، کریمتر کیست
از خرمن خویش دِه زکاتم
منویس به این و آن براتم
تا مزرعۀ چو من خرابی
آباد شود به خاک و آبی
خاکی دِه از آستانِ خویشم
وآبی که دغل برد ز پیشم
روزی که مرا ز من ستانی
ضایع مکن از من آنچه مانی
وآندم که مرا به من دهی باز
یک سایه ز لطف بر من انداز
آن سایه نه کز چراغ دور است
آن سایه که آن چراغ نور است
تا با تو چو سایه نور گردم
چون نور ز سایه دور گردم
با هرکه نفس برآرم اینجا
روزیش فروگذارم اینجا
درهای همه، ز عهد خالیست
الّا درِ تو که لایزالیست
هر عهد که هست در حیات است
عهد از پسِ مرگ بیثبات است
چون عهد تو هست جاودانی
یعنی که به مرگ و زندگانی
چندانکه قرار عهد یابم
از عهدِ تو روی برنتابم
بی یادِ توام نفس نیاید
با یادِ تو، یادِ کس نیاید...
> از آغازِ منظومۀ «لیلی و مجنون»
> اثرِ #نظامی_گنجوی
•
• @NaaKhaaNaa
> بی یادِ توام نَفَس نیاید
ای نامِ تو، بهترین سرآغاز
بی نامِ تو، نامه کی کنم باز
ای یادِ تو، مونسِ روانم
جز نام تو نیست بر زبانم
ای کارگشای هرچه هستند
نامِ تو، کلیدِ هرچه بستند
ای هیچ خطی نگشته ز اوّل
بی حجتِ نامِ تو مُسجّل
ای هستکُنِ اساسِ هستی
کوته ز درت درازدستی...
ای مقصدِ همّتِ بلندان
مقصودِ دلِ نیازمندان
ای سرمهکشِ بلندبینان
دربازکنِ دروننشینان
ای بر ورقِ تو درس ایام
ز آغاز رسیده تا به انجام
صاحب تویی، آن دگر غلاماند
سلطان تویی، آن دگر کداماند
راهِ تو به نورِ لایزالی
از شرک و شریک هر دو خالی...
در عالمِ عالم آفریدن
به زین نتوان رقم کشیدن
هر دم نه به حقّ دسترنجی
بخشی به من خراب گنجی
گنجِ تو به بذل کم نیاید
وز گنجِ کس این کرم نیاید
از قسمتِ بندگیّ و شاهی
دولت تو دهی به هرکه خواهی
از آتشِ ظلم و دودِ مظلوم
احوال همه، توراست معلوم
هم قصۀ نانموده دانی
هم نامۀ نانوشته خوانی
عقل، آبلهپای و کوی تاریک
وآنگاه رهی چو موی باریک
توفیقِ تو گر نه ره نماید
این عقده به عقل، کی گشاید
عقل از درِ تو بصر فروزد
گر پای درون نهد بسوزد
ای عقلِ مرا کفایت از تو
جُستن ز من و هدایت از تو
من بددل و راه بیمناک است
چون راهنما تویی چه باک است...
احرام گرفتهام به کویت
لبّیکزنان به جستوجویت
احرامشکن بسیاست زنهار
ز احرام شکستنم نگهدار
من بیکس و رخنهها نهانی
هان ای کسِ بیکسان، تو دانی
چون نیست به جز تو دستگیرم
هست از کرمِ تو ناگزیرم...
تا غرق نشد سفینه در آب
رحمت کن و دست گیر و دریاب
بردار مرا که اوفتادم
وز مرکبِ جهل خود پیادم
هم تو به عنایتِ الهی
آنجا قدمم رسان که خواهی
از ظلمتِ خود رهاییام ده
با نورِ خود آشناییام ده
تا چند مرا ز بیم و امید
پروانه دهی به ماه و خورشید
تا کی به نیاز هر نوالم
بر شاه و شبان کنی حوالم
از خوانِ تو، بانعیمتر چیست
وز حضرتِ تو، کریمتر کیست
از خرمن خویش دِه زکاتم
منویس به این و آن براتم
تا مزرعۀ چو من خرابی
آباد شود به خاک و آبی
خاکی دِه از آستانِ خویشم
وآبی که دغل برد ز پیشم
روزی که مرا ز من ستانی
ضایع مکن از من آنچه مانی
وآندم که مرا به من دهی باز
یک سایه ز لطف بر من انداز
آن سایه نه کز چراغ دور است
آن سایه که آن چراغ نور است
تا با تو چو سایه نور گردم
چون نور ز سایه دور گردم
با هرکه نفس برآرم اینجا
روزیش فروگذارم اینجا
درهای همه، ز عهد خالیست
الّا درِ تو که لایزالیست
هر عهد که هست در حیات است
عهد از پسِ مرگ بیثبات است
چون عهد تو هست جاودانی
یعنی که به مرگ و زندگانی
چندانکه قرار عهد یابم
از عهدِ تو روی برنتابم
بی یادِ توام نفس نیاید
با یادِ تو، یادِ کس نیاید...
> از آغازِ منظومۀ «لیلی و مجنون»
> اثرِ #نظامی_گنجوی
•
• @NaaKhaaNaa