#کتابخوانی
> ابوالمشاغل | #دوستی
در بابِ دوستی، که چه حکایتیست واقعاً، در جایی حرفها زدهام و بر این بیشترین تأكید را گذاشتهام که دوستی، ریشه در زمان دارد.
دوستی، یادهای مشترک است، راههای مشترک است، لبخندهای مشترک و گریستنهای مشترک- در طولِ سالیانِ سال.
دوستی، ریشه در اعماق دارد؛ اعماقِ ازمنۀ ازدسترفتۀ بازنگشتنیِ تکرارنشدنی. بنابراین، این سخن که من و فلان، بهتازگی دوست شدهایم، حرفِ مُفت مُفت است. اینکه ما ششماه است یا یکسال، که دوستان صمیمی هم هستیم، حرفِ پرتِ مضحکیست. زمان... زمان... عُنصرِ اساسیِ دوستی، زمان است. دوستی، عتیقهشدنِ یادها و روابط است؛ و «عتیقۀ نو» آشکار است که تا چه حد میتواند معنا داشته باشد.
باید آنروزها یادت بیاید؛ آنروزها که خیلی کوچک بودیم، نوجوان بودیم، جوان بودیم، شاگرد مدرسه و همکلاسی بودیم، همدانشکده و همسنگر بودیم، هممحله و همگروه بودیم، و ساعتها مینشستیم و با هم از همهچیز دنیا، و از همۀ آن چیزهایی که هیچچیز دربارۀ آنها نمیدانستیم، حرف میزدیم. چه ریسهرفتنها، چه مسخرگیکردنها، چه بازیدرآوردنها، چه مویهکردنها و اشکريختنها و در خلوتِ یک اتاقِ خاکستری با تو بودنها...
بعضیها عجیب خودشان را میچسبانند به آدم و دائماً به کلمۀ دوستی، آویزان میشوند و مرتباً میکوشند تأکید کنند که روابطشان با آدم، سرشار از دوستی است. اینها، دقیقاً مثل یک تکه نوارچسب لولهشده که دوسرش بههم آمده، هرچه میکنی، از دست و بالت جُدا نمیشوند و خلاصت نمیکنند. اینها آدمهای بدی که نیستند. میتوانند در محدودۀ «آشنایی»، «رفاقت»، «همکاری»، «همفکری» و خیلی چیزهای دیگر، واقعاً دلنشین و مفيد و علاقهبرانگیز باشند؛ اما درد این است که ابداً به چنین حد و حدودی قانع نیستند. گاهی چنان توی حریم دوستیِ آدم میآیند و پابرهنه وارد خلوتِ خاص و مقدسِ انسان میشوند و همهچیز را با خُنکبازیهای شبهدوستانه و نفرتانگیز خود به گند میکشند که آدم به صرافت میافتد دست به کارهای خیلی احمقانه و خطرناک بزند.
اینها سعی میکنند که برای دوستیِ قلّابیشان یک شجرهنامچۀ مجعول هم درست کنند و این شجرهنامچه را نشان هرکسی بدهند، و بعد، یکروز، وقتی مجبور میشوند بفهمند که ما چنین روابطی را مطلقاً دوستی نمیدانیم و نمیدانستهایم و خودشان را بیخود و بیجهت سنجاق کرده بودهاند به زندگی آدم، فریادِ واشکایتا- وامصیبتا برمیدارند که: قدرِ دوستیِ گرانبهای صادقانۀ ایشان را نمیدانستیم و نمیدانیم و به دوستیِ پرشُکوهِ فیمابین، خیانت ورزیدهایم... و لجوجانه میکوشند که واژۀ دوستی را -که از معدود محرّماتِ باقیمانده برای ماست- به فاضلابِ قشقرقها بیندازند و به لجن بکشند و تعفّن.
نع! دوستی، مطمئن باش که یک رابطۀ دوسویه است. ممکن نیست که تو با دیگری دوست باشی، اما این دیگری، همچون پیکرۀ بلاهت، از این دوستیِ چندینوچندساله، بیخبر مانده باشد. نع! تو واژهها را بد و خودپسندانه بهکار گرفتی و توهّماتِ کاسبکارانهات را واقعیّاتِ معتبرِ معنوی جا زدی. من، هرگز با تو دوست نبودهام. ما، برای هم، رفقای بسیارخوبی بودیم؛ چراکه میتوانستیم با رفق و مدارا در کنار هم باشیم و مشکلات را در کنار هم، از پیشِ پا برداریم. ما میتوانستیم لحظههای خیلیخوبی را با هم داشته باشیم و خیلیچیزها را، دوشادوشِ هم تغییر بدهیم... اما دوستی، چیزی غیر از این حرفهاست. از جنسِ دیگر است.
این ممکن است که من، یکروز، عطف به یک مجموعه دلایل، یک گُلدانِ عتیقه را بردارم، زمین بزنم و بشکنم؛ اما یادت باشد که این گلدان، فقط وقتی عتیقه و خیلی کهنه باشد، دوستیست -که در اینحال، من همانقدر میسوزم که تو...
•
> از کتابِ #ابوالمشاغل
> زندهیاد #نادر_ابراهیمی
•
• @NaaKhaaNaa
> ابوالمشاغل | #دوستی
در بابِ دوستی، که چه حکایتیست واقعاً، در جایی حرفها زدهام و بر این بیشترین تأكید را گذاشتهام که دوستی، ریشه در زمان دارد.
دوستی، یادهای مشترک است، راههای مشترک است، لبخندهای مشترک و گریستنهای مشترک- در طولِ سالیانِ سال.
دوستی، ریشه در اعماق دارد؛ اعماقِ ازمنۀ ازدسترفتۀ بازنگشتنیِ تکرارنشدنی. بنابراین، این سخن که من و فلان، بهتازگی دوست شدهایم، حرفِ مُفت مُفت است. اینکه ما ششماه است یا یکسال، که دوستان صمیمی هم هستیم، حرفِ پرتِ مضحکیست. زمان... زمان... عُنصرِ اساسیِ دوستی، زمان است. دوستی، عتیقهشدنِ یادها و روابط است؛ و «عتیقۀ نو» آشکار است که تا چه حد میتواند معنا داشته باشد.
باید آنروزها یادت بیاید؛ آنروزها که خیلی کوچک بودیم، نوجوان بودیم، جوان بودیم، شاگرد مدرسه و همکلاسی بودیم، همدانشکده و همسنگر بودیم، هممحله و همگروه بودیم، و ساعتها مینشستیم و با هم از همهچیز دنیا، و از همۀ آن چیزهایی که هیچچیز دربارۀ آنها نمیدانستیم، حرف میزدیم. چه ریسهرفتنها، چه مسخرگیکردنها، چه بازیدرآوردنها، چه مویهکردنها و اشکريختنها و در خلوتِ یک اتاقِ خاکستری با تو بودنها...
بعضیها عجیب خودشان را میچسبانند به آدم و دائماً به کلمۀ دوستی، آویزان میشوند و مرتباً میکوشند تأکید کنند که روابطشان با آدم، سرشار از دوستی است. اینها، دقیقاً مثل یک تکه نوارچسب لولهشده که دوسرش بههم آمده، هرچه میکنی، از دست و بالت جُدا نمیشوند و خلاصت نمیکنند. اینها آدمهای بدی که نیستند. میتوانند در محدودۀ «آشنایی»، «رفاقت»، «همکاری»، «همفکری» و خیلی چیزهای دیگر، واقعاً دلنشین و مفيد و علاقهبرانگیز باشند؛ اما درد این است که ابداً به چنین حد و حدودی قانع نیستند. گاهی چنان توی حریم دوستیِ آدم میآیند و پابرهنه وارد خلوتِ خاص و مقدسِ انسان میشوند و همهچیز را با خُنکبازیهای شبهدوستانه و نفرتانگیز خود به گند میکشند که آدم به صرافت میافتد دست به کارهای خیلی احمقانه و خطرناک بزند.
اینها سعی میکنند که برای دوستیِ قلّابیشان یک شجرهنامچۀ مجعول هم درست کنند و این شجرهنامچه را نشان هرکسی بدهند، و بعد، یکروز، وقتی مجبور میشوند بفهمند که ما چنین روابطی را مطلقاً دوستی نمیدانیم و نمیدانستهایم و خودشان را بیخود و بیجهت سنجاق کرده بودهاند به زندگی آدم، فریادِ واشکایتا- وامصیبتا برمیدارند که: قدرِ دوستیِ گرانبهای صادقانۀ ایشان را نمیدانستیم و نمیدانیم و به دوستیِ پرشُکوهِ فیمابین، خیانت ورزیدهایم... و لجوجانه میکوشند که واژۀ دوستی را -که از معدود محرّماتِ باقیمانده برای ماست- به فاضلابِ قشقرقها بیندازند و به لجن بکشند و تعفّن.
نع! دوستی، مطمئن باش که یک رابطۀ دوسویه است. ممکن نیست که تو با دیگری دوست باشی، اما این دیگری، همچون پیکرۀ بلاهت، از این دوستیِ چندینوچندساله، بیخبر مانده باشد. نع! تو واژهها را بد و خودپسندانه بهکار گرفتی و توهّماتِ کاسبکارانهات را واقعیّاتِ معتبرِ معنوی جا زدی. من، هرگز با تو دوست نبودهام. ما، برای هم، رفقای بسیارخوبی بودیم؛ چراکه میتوانستیم با رفق و مدارا در کنار هم باشیم و مشکلات را در کنار هم، از پیشِ پا برداریم. ما میتوانستیم لحظههای خیلیخوبی را با هم داشته باشیم و خیلیچیزها را، دوشادوشِ هم تغییر بدهیم... اما دوستی، چیزی غیر از این حرفهاست. از جنسِ دیگر است.
این ممکن است که من، یکروز، عطف به یک مجموعه دلایل، یک گُلدانِ عتیقه را بردارم، زمین بزنم و بشکنم؛ اما یادت باشد که این گلدان، فقط وقتی عتیقه و خیلی کهنه باشد، دوستیست -که در اینحال، من همانقدر میسوزم که تو...
•
> از کتابِ #ابوالمشاغل
> زندهیاد #نادر_ابراهیمی
•
• @NaaKhaaNaa