با کمی تفکر بیشتر به این نتیجه می‌رسم که دلیلی برای تنفر و سرزنش خویش نیست. مگر او که بوده است؟ مرا مقصر می‌خواند؟ چه ابلهی. برای فرار از درون خود به دیگران انگ می‌زنیم تا کمی تسکین یابیم و در صورت لزوم بر دیگری بتازیم؛ اینان چیزی جز پستی ازلی انسان نیست. حتی گاهی در شمایل بزرگواری و ملاحظه‌ای پر طمطراق به چشم می‌آید و این یعنی اوج حقارت.
توهم‌های خودساخته است. توهم، توهم و باز هم توهم!