صبح زود، کاظم از خواب بیدار شد و لباسهایش را به تن کرد. تصمیمش را گرفته بود؛ باید به حرف جواد گوش میکرد.
با اطلاعات جستهوگریختهای که از گوگل به دست آورده بود، فهمید باید برای آزمایشات احتمالی ناشتا باشد. قبل از خروج، طبق روال همیشگی بهآرامی درِ اتاق دینعلی را باز کرد و سرک کشید. این بار کمی طولانیتر ایستاد و او را تماشا کرد. از ته دلش دعا کرد که هیچ نقشی توی مرگ آدم نداشته باشد، وگرنه این آخرین باری بود که میتوانست به دین نگاه کند، قبل از اینکه او چشمانش را از کاسه در بیاورد. دین به پشت دراز کشیده بود و چند ورق مسکن خالی بالای سرش دیده میشد که نشان میداد تمام شب، دستش اذیتش کرده است. کاظم آهی کشید. شاید بهتر بود برای همیشه برود، قبل از اینکه آسیب بیشتری به او بزند.
«تا کی میخوای بهم زل بزنی؟»
کاظم هول شد و سرش را به در کوبید.
«اوه! فکر کردم خوابی.»
دین چشمهای خستهاش را باز کرد و بهسختی کمی خودش را روی تخت بالا کشید.
«نظرت درباره احترام به فضای شخصی من چیه؟»
کاظم نگاهش را دزدید و با لکنت گفت:
«معذرت میخوام. ولی این اولین بار بود... دستت چطوره؟»
دین پوزخندی زد:
«روتین هر صبحت چک کردن اتاقم، به محض باز کردن چشمات و شبها قبل خوابه.»
کاظم که انتظار تیزهوشی از جانب او را نداشت، فکش به زمین چسبید و بهزحمت کلمهها را به هم چسباند تا حرفی زده شده باشد:
«چی میگی! اصلاً چطور فهمیدی؟»
دینعلی سعی کرد روی تختش بنشیند؛ کاظم ناخودآگاه جلو دوید، دست سالم او را گرفت و کمکش کرد:
«من توی مرز افغانستان خدمت کردم کاظم! حتی صدای بال زدن یه پشه رو از صد فرسخی میفهمم.»
کاظم ابروهایش را در هم کشید و زیر لب زمزمه کرد:
«مرز افغانستان؟!»
دین با تعجب نگاهش کرد:
«آره. چطور مگه؟»
او جوابی نداد و تمرکزش عمیقاً روی تصاویر نامبهمی بود که در سرش میچرخید. دین دوباره سکوت را شکست:
«اتفاقی افتاده؟»
کاظم با تردید گفت:
«دین، من دارم یه چیزهایی از سربازیم به یاد میارم... فکر میکنم محل خدمت منم توی مرز بوده.»
خستگی در چشمهای دین جایش را به کنجکاوی داده بود:
«شاید عکسهای سربازیم کمکت کنه. برو توی همون کمد بغلی، آلبومم رو بیار نشونت بدم.»
کاظم درِ کمد را باز کرد و آلبوم باریکی را بیرون کشید. کنار تخت نشست و آن را به دین داد. دین چند صفحه را ورق زد تا به عکسی رسید که باعث شد لبخندی محو روی لبهایش بنشیند؛ تصویری از بیستسالگیاش، کنار سرباز جوان دیگری با لباس خاکی و سرهای تراشیده. عکس را به سمت کاظم گرفت:
«این روزهای آخر خدمتمونه. نبی بهترین دوستی بود که توی اون برزخ پیدا کردم. یادش بخیر...خاطرات خیلی خوشی با هم داشتیم.»
کاظم با دیدن نیشِ بازِ او، عکس را بهسرعت از دستش قاپید:
«چقدر خوش؟»
دین خیره به عکس لب زد:
«خیلی!»
کاظم به عکس نگاه کرد. مرد دستش را روی شانه دین انداخته و او با ظرافت دست روی کمر مرد گذاشتهبود. دین توی این تصویر ریز نقش، جوانتر، لاغرتر و به چشم کاظم زیباتر از همیشه بود. کاظم چشمهایش را بست؛ حسی به او میگفت دین را قبلاً در چنین حالتی دیده است.
نبی اما اهمیت زیادی نداشت؛ چهرهاش بسیار معمولی و حتی بهنظر کاظم کریه و بدترکیب بود. در نهایت او نتوانست به حسادتی که از عمق وجودش فوران میکرد، غلبه کند و با خندهای عصبی گفت:
«چقدر رفیقت بدتیپ بوده! رفیقت بود دیگه دین؟ یه چشمش هم کوره!»
دین غرق در خاطرات گذشته، چنان آهی کشید که آتش خشم و حسادت کاظم را شعلهورتر کرد:
«فراتر از رفیق. اون چشمش رو سرِ من از دست داد!»
یک آن دلش میخواست عکس را از وسط به دو نیم کند و قسمتی که نبی وجود داشت را بسوزاند:
«چرا؟ بس که چشمچرونیت رو کرد؟»
دین نگاه تندی به او انداخت که باعث شد کاظم خودش را جمعوجور کند و زیپ دهانش را بکشد.
«چند تا سرباز عوضی میخواستن اذیتم کنن و اون ازم دفاع کرد.»
«چه اذیتی؟ مگه خودت نمیتونستی از پسِ خودت بربیای؟»
دین نفسش را فوت کرد:
«ولم کن کاظم سرِ صبحی. چیزی یادت اومد اصلاً یا فقط من رو اسکل کردی؟»
کاظم توی فکر نبیِ تکچشم و میزان علاقه و تعصب دین نسبت به او بود:
«باید بیشتر بهش فکر کنم. میشه این عکس رو داشته باشم؟»
دین عکس را از دستش قاپید، توی آلبوم گذاشت و مثل یک شیء قیمتی پشت بالشتش قایم کرد:
«نه! این تنها عکسیه که دارم و نمیخوام از دست بدمش.»
کاظم برای اولین بار در عمرش پوزخند زد، اما دین کوچکترین اهمیتی نداد. انگار قایقش توی دریایِ نبی غرق شده بود. کاظم نمیخواست دین در رویای آن مرد به سر ببرد، بنابراین مجبور شد بخشی از اسرار خود را فاش کند:
«میخوام برم پیش دکتر.»
دین نگاهش کرد:
«آها، واسه این سرِ صبحی شال و کلاه کردی؟»
کاظم با تعجب به لباسهایش نگاه کرد:
«شال و کلاه ندارم، کتِ همیشگیمه.»
#Supernatural #persian_spn