ʚ-🧡
اندوه در سینه ی در و دیوار اتاقکی بود که بوی تعفن و مرگ میداد و اشک در چشمان پسر بزرگتری که دستانش در دستان سرد و خموش مردش قفل شده بود...
صدای گنجشکانی که صبح روز قبل به امیدا بیدار شدن پسر کوچکتر از آن خواب بیش از حد طولانی سرود بیداری میخواندند، امروز حال و هوای دیگری داشت؛ آواز غریبی داشت صدای پرنده ی سرخوش در اسمان خاکستری آن روز...
در آن روز سیاه بیهوده بود رز های سپیدی که برایش درون گلدانی جای داده و کنار تختش گذاشته بودند، روز سیاهی که با صدای بوق های کند و ضعیف دستگاهی که هر لحظه امکان سوت کشیدن و تمام شدن زندگی مرد زندگی اش را میداد، قلبش را تهدید میکرد، اشک را میهمان چشمان نمدار بقیه ی افراد حاضر در اتاق میکرد و ناله و شیون پسر بزرگتر را بیشتر بر می انگیخت....
پر میشدند بغض های خالی از نت های گمشده ی هق هق بیصدای پسرکی که دیگر چشمانش سو و رمقی برای گریستن نداشت... (بیاین قربون صدقه خرمالو بریم)
تقدیم به بارانم، تک یجیم، کوچولوی جذابم، الا❄️
https://t.me/precipitations