شاید اگر تحمل کنیم آتش خاموش شود. خود من از صبر بیزار هستم. انسان چقدر زنده است که وقت را اینگونه بگذارند؟ با صبر کردن، با نشستن و منتظر ماندن تا معجزه شود. اما نمیشود گفت ترجیح میدهم بسوزم و تمام شود. نه؛ برخی زخمها خوب نمیشوند. بعضی زخمها میزنند به جاهای دیگر. در بهترین شکل زخمها ردی از خود برجای میگذارند که همواره با دیدنشان به یادشان بیوفتی. تو حکم آن رد را داری. هنگامی که میبینمت برای تمام لحظات شادی که داشتیم اشک شوق میریزم و سپس از روی غم اینکه آن اتفاقات تکرار نخواهند شد میگریم. اگر یک چیز باشد که برایش صبر کنم، به معجزه ایمان بیاورم و ادامه دهم همین است. که تمام عمر خفت بار آدمی را بگذرانم به امید اینکه یک روزی دوباره به اندازه آن نصف دقیقه سرم روی شانهات باشد. این بار ریسک نمیکنم؛ سرم را بر نخواهم داشت و تو گم نخواهی شد.