༺دلم می‌ خواهد جهان را با تمام گریه‌ هایش در آغوش بکشم
اما کافیست تو باشی
کافیست چشم‌ هایت را ببینم، که مثل دریا
هم تلخیِ طوفان را در خود دارد، هم آرامشِ بی‌ انتها را
می‌ گویند اشک زبانِ زخم‌ هاییست که فریاد هم توان لمسشان را ندارد
می‌ گویند وقتی عشق بیش از اندازه عمیق شود، درد هم به همان اندازه شکوفه می‌ زند
اما میان لرزش لبخندت، نوری می‌ بینم
که تاریکی اتاقم را روشن می کند
وقتی همه چیز فرو ریخت
اشک‌ هایت را به من بسپار
زیرا گریه ضعف نیست
گریه آغاز دوباره‌ی پرواز است🕊