" نامی که در قلب ها ماندگار شد "
از زمین فوتبال های کوچیک ، به استادیوم های
بزرگ رسید. با سختی هایی که سر راهش بود
جنگید و در آخر اسمش نه تنها برای هواداران لیورپول جاودان شد ، بلکه تمام مردم یه جور دیگه ای بهش
علاقه پیدا کردن.
شاید خیلی وقت ها قدر چیزی رو ندونیم. نه فقط
کسایی که دورمونن ، نه فقط دوستا و آشنا ها.
کسایی که شاید ما رو نمیشناسن ولی با جون و دل
بازی میکنن تا منِ هوادار شاد شم. تا من بتونم کنار
اونا بخندم و خوشحال باشم.
وقتی توی مستطیل سبز خیلی از بازیکنا رو میبینیم
شاید خیلی معمولی از کنارش بگذریم اما متوجه
نشیم این زمانی که اونا رو تماشا کردیم و خاطراتی
که باهاشون داریم چقدر باعث شده به تک تکشون وابسته شیم.
تا وقتی که بود ، شاید توجه خاصی بهش نمیشد و
فقط مثل بقیه داشت بازیشو میکرد.
ولی حالاست که مردم دارن حسش میکنن ، دارن
دنبالش میگردن ، و شاید منم یکی از همونا ام.
ولی چیزی قرار نیست به عقب برگرده.
و تمام ماجرا توی آخرین توپی که به سمت
دروازه شوت کرد خلاصه میشه :)
فقط من به عنوان یه طرفدار فوتبال خوشحالم تو
دوره ای بودم که شناختمش و بازی هاشو دیدم.
نمیتونم براش آرزوی موفقت کنم چون قرار نیست
مثل بقیه بازم وارد زمین شه. اون رفته ؛ اون برای
همیشه رفته. و چیزی که سخته اینه که قهرمانی
بدست آورده و توی بهترین دوران زندگیش رفته.
فقط میتونم خطاب بهش بگم تا ابد عدد 20 یاد آور
تو خواهد بود و بیشتر از هر چیزی تو ذهن ها و قلب ها باقی میمونی پسر.
" دیوگو ژوتا "
" 𝐏𝐀𝐑𝐓 𝟓 : 𝐃𝐈𝐎𝐆𝐎 𝐉𝐎𝐓𝐀 "