با دست هات که از شاخه های نازک درخت بود.
مثل خاکستری که روی کلاویه های پیانو نشسته بود غم رو از زندگیم جارو کردی.
من رو سالها نواختی و زیبا ترین موسیقی های زندگی رو بهم آموختی.
زمانی بود که حتی تنفس رو هم از یاد برده بودم
اما این تو بودی که شدی اکسیژن برای زنده بودنم ، برای زندگی کردنم.
درسته زندگی ترکیب همون پیانوی سیاه و سفید رو داشت ولی تو،...
تو رنگی تر از همیشه بودی.
مثل خاکستری که روی کلاویه های پیانو نشسته بود غم رو از زندگیم جارو کردی.
من رو سالها نواختی و زیبا ترین موسیقی های زندگی رو بهم آموختی.
زمانی بود که حتی تنفس رو هم از یاد برده بودم
اما این تو بودی که شدی اکسیژن برای زنده بودنم ، برای زندگی کردنم.
درسته زندگی ترکیب همون پیانوی سیاه و سفید رو داشت ولی تو،...
تو رنگی تر از همیشه بودی.