مدرسه کارش خراب و حیف کردنه. مثلا امروز که بعد دو ماه چیزای تازهای تو سرم دارم و در حال پیش بردن داستانمم، باید گونی بپوشم برم بشینم دینی و تاریخ اسلامی بخونم؛ بعدشم فیزیک که ذرهای استعداد و علاقه ندارم و به دردمم نمیخوره؛ مابینشم یه ذره تو سری بخورم و شستوشوی مغزی بشم؛ یه ذرهام مشکلات و علایق و تواناییهام کوچیک و عجیب جلوه داده بشه و تیکه بشنوم. تو بکگراندشم صورتهایی رو ببینم که ذرهای محبت تو وجودشون نیست و انگار برای دعوا و شاخ بازی و پز دادن و پشت چشم نازک کردن اومدن؛ که خب منم اصلا درکشون نمیکنم و احساس جدا افتادگی و فرق داشتن و تنهایی بینشون دارم. بعد پاشم خسته و کوفته و بدون یاد گرفتن ذرهای چیز مفید بیام خونه. و حدس بزن چی؟ قراره خوب بودن آیندم بستگی به میزان خو گرفتنم با اینا داشته باشه.