روزهایی بود که از ۸ صبح تا ۸ شب دانشگاه بودم؛ کلاس پشت کلاس، هیچ استراحتی نبود.
یک بار وسط راهروی طبقه دوم دانشگاه، خسته از ساعتها درس و رفتوآمد، یک فکر از ذهنم گذشت: «امیدوارم تمام ساعتهایی که اینجا میگذرونم، یه روز باعث بشه بتونم جون یه آدم بیگناه رو نجات بدم.»
ارزش خیلی از سختیها رو فقط آینده معلوم میکنه.
یک بار وسط راهروی طبقه دوم دانشگاه، خسته از ساعتها درس و رفتوآمد، یک فکر از ذهنم گذشت: «امیدوارم تمام ساعتهایی که اینجا میگذرونم، یه روز باعث بشه بتونم جون یه آدم بیگناه رو نجات بدم.»
ارزش خیلی از سختیها رو فقط آینده معلوم میکنه.