[ روی تخت اتاقم مرا پرستاری میکرد. رو کردم به چشم هایش و گفتم: کاش شاعر بودم. گفت: مگر از شاعری چه عایدت میشد؟! مسکّنت را بخور؛ گفتم: تا از صحنه احساسیای که از رو به اتمام رفتن ورق مُسَکّن و چشمهای تو با من اتفاق میافتاد، مینوشتم. خندید؛ چشمهایم را بستم، روی دستش خوابم برد.. ]
-سینا
-سینا