جناب ابراهیمی جایی نوشته؛
[ انبار کوچک. مملو از بی مصرف ها و به درد نخورها. مملو از چیزهایی که همیشه گفته ایم:
یک روز احتمال دارد به کار بیاید. دیگر از اینها پیدا نمیشود؛ برای بچه بعدی. به درد سفر میخورد. چمدان هایی که چفت و بست آنها شکسته. گلدان ترک خورده ای که یادگار عمو جان است. روروک اولی. پوتین های کهنه دومی. خدای من! همه را باید دور ریخت!
انبار را باید خالی خالی کرد. همین ها ست که زندگی را از شکل می اندازد. همین هاست که زندگی را کهنه میکند. موریانه خورده. بید زده. کپک زده. درهم شکسته. بیسروته. رنگ و رو رفته. ما فقط کهنگی ها را پس انداز می کنیم. ما پاسداران از شکل افتادگی ها هستیم..
جای عشق کجاست؟! فریاد نزن. به زمزمه بگو: جای عشق کجاست؟! لابه لای این همه آشغال. چطور باید پی عشق بگردم، بی آنکه به خاطره برخورد کنم؟! ]
[ انبار کوچک. مملو از بی مصرف ها و به درد نخورها. مملو از چیزهایی که همیشه گفته ایم:
یک روز احتمال دارد به کار بیاید. دیگر از اینها پیدا نمیشود؛ برای بچه بعدی. به درد سفر میخورد. چمدان هایی که چفت و بست آنها شکسته. گلدان ترک خورده ای که یادگار عمو جان است. روروک اولی. پوتین های کهنه دومی. خدای من! همه را باید دور ریخت!
انبار را باید خالی خالی کرد. همین ها ست که زندگی را از شکل می اندازد. همین هاست که زندگی را کهنه میکند. موریانه خورده. بید زده. کپک زده. درهم شکسته. بیسروته. رنگ و رو رفته. ما فقط کهنگی ها را پس انداز می کنیم. ما پاسداران از شکل افتادگی ها هستیم..
جای عشق کجاست؟! فریاد نزن. به زمزمه بگو: جای عشق کجاست؟! لابه لای این همه آشغال. چطور باید پی عشق بگردم، بی آنکه به خاطره برخورد کنم؟! ]