غیر قابل فتحم اینگاری کوهم
انسانا لنگ دو قرون پولن
اونایی هم از بین ما میرن آدمای خوبن
توی این سرزمینم که افتخاره مردن
مادرم بهم یاد داد که هروقت ترسیدی دست بزرگترو بگیر محکم
الان دیگه دستامو میگیرن محکم
ساخته شده از فریادم
من حس خوشحالیمو دفن کردم
شاید رشد کنن
من توی این جنگ بقا نمیشناسم
اگر قاتل بودم تزعین میکردم با خون صحنه جرم رو
کاش میشد پاک کرد عرق شرم پدر رو
شد بد اونی که از درد مردم نوشت
شد بد همونی که شعراشو با گریه نوشت
بیراهه ها بغل راه ها بودن
لذتی که بیشتر از بهشت بود
دیدن جنازه ی عشق بود
دیدم یه فضای کدر
زیبا بود مثل ادامه ی شعر
ما دردای بیشماریم
ما دارای روح بیماریم
تو با ریاضیات موفق شدی من با چک پدرم
اون روزو میبینم که جنازمو به تو خاک دفن میکنن
هرکاری کنی آخرش توی گور تنگیم
چه پولدار چه فقیر