رقیبه، پاندایی که در سایههای آرام جنگل میزیست، همیشه دلش برای ترنم بابونه تنگ میشد.
ترنم، نسیمی بود که گلهای کوچک سفید را در دشتهای سبز میرقصاند و رایحهای که به جان زمین آرامش میبخشید.
اما ذهین پر بود از رؤیاهای متفاوت؛ او که در میان خارها ایستاده بود، زیبایی را در عمق تاریکی جستوجو میکرد.
غزل، مورفوی بود با بالهایی از حریر ماه آبی.
وقتی شب فرا میرسید و آسمان پر از سکوت ستارهها میشد، غزل، قصیدهای از نور مینوشت بر گلبرگهای بابونه و رز سیاه.
آسمان، پردهای میشد برای پروازهای او و هر پرش، فریادی بیصدا از شوق زنده بودن بود.
در این دنیای خیال، رقیبه، پاندای دوستداشتنی، ذهنش را میان دو جهان تقسیم میکرد: رنگ سپید بابونهها و عمق سیاهی رزها.
و هر شب، وقتی ماه آبی بر آسمان میدرخشید، این دوستان خیالانگیز گرد هم میآمدند؛ تا از غزلهای مورفو را بشنوند، از حریر ماه بیاموزند، و در ترنم بابونه آرامش را بیابند.
اینجا، رقابت نبود، چون حتی رز سیاه در کنار بابونهها، شاعری میکرد.
#دیبا_امین
ترنم، نسیمی بود که گلهای کوچک سفید را در دشتهای سبز میرقصاند و رایحهای که به جان زمین آرامش میبخشید.
اما ذهین پر بود از رؤیاهای متفاوت؛ او که در میان خارها ایستاده بود، زیبایی را در عمق تاریکی جستوجو میکرد.
غزل، مورفوی بود با بالهایی از حریر ماه آبی.
وقتی شب فرا میرسید و آسمان پر از سکوت ستارهها میشد، غزل، قصیدهای از نور مینوشت بر گلبرگهای بابونه و رز سیاه.
آسمان، پردهای میشد برای پروازهای او و هر پرش، فریادی بیصدا از شوق زنده بودن بود.
در این دنیای خیال، رقیبه، پاندای دوستداشتنی، ذهنش را میان دو جهان تقسیم میکرد: رنگ سپید بابونهها و عمق سیاهی رزها.
و هر شب، وقتی ماه آبی بر آسمان میدرخشید، این دوستان خیالانگیز گرد هم میآمدند؛ تا از غزلهای مورفو را بشنوند، از حریر ماه بیاموزند، و در ترنم بابونه آرامش را بیابند.
اینجا، رقابت نبود، چون حتی رز سیاه در کنار بابونهها، شاعری میکرد.
#دیبا_امین