مرا به مریخ ببر ، به زهره ، به زحل..
چرا که زمین وسعش به عشق ما نمیرسد ؛
چرا که این کره خاکی توان درک عمق حس من به تو را ندارد..
به همین سبب است که میان ما فاصله ای نهاده است ، بس طولانی..
فاصله ای از جنس آدمها ، کوچه ها و خیابان ها ، ساعتها ، ثانیه ها ، همه چیز..همه چیز از دید من تنها عاملی است برای دوری میان من و تو..
گاه حتی پوست تنمان را هم مزاحمی میپندارم که در فکر ایجاد تفرقه میان ماست.
اما چشمهایت..؛
آنها همیشه راهی برای زوال تفرقه ها مییابند ، یک نگاه کافیست تا روح هایمان به هم پیوند بخورند و تا کهکشان پرواز کنند..
اصلا نیازی به مریخ و زحل نداریم ، به پلوتون میرویم.
سرد و دور افتاده ، ترد شده ، و تنها مناسب ما دو نفر..
در گوشه کنار سیاره ای از سنگ و یخ مینشینیم..
من شمع روشن میکنم ، تو هم خاکروبه های سطح سیاره را جارو میکنی.
حتی اگر از سرما در آغوش یکدیگر یخ بزنیم
حتی اگر در سکوتی کر کننده بمیریم
یا ریه هایمان توان زندگی دور از هوای زمین را نداشته باشند
بازم هم دل به آن خوش میکنم که بلاخره روزگاری نه چندان طولانی را با تو سپری کردم..
از آنکه در سرمای طاقت فرسا ، تنمان را با گرمای تنفس هم داغ کردیم شادمان میمانم..
و باز هم دل خوش به آنم که ثانیه آخر زندگی ام ، قلبم تنها اندازه دو لایه پوستِ مزاحم با قلبت فاصله داشته..
سپس چشمانم را با لبخندی ملایم میبندم و روحم در جست و جوی روح تو ، شوق سفر به سایر نقاط کهکشان را در دل میپروراند..
#Athena
چرا که زمین وسعش به عشق ما نمیرسد ؛
چرا که این کره خاکی توان درک عمق حس من به تو را ندارد..
به همین سبب است که میان ما فاصله ای نهاده است ، بس طولانی..
فاصله ای از جنس آدمها ، کوچه ها و خیابان ها ، ساعتها ، ثانیه ها ، همه چیز..همه چیز از دید من تنها عاملی است برای دوری میان من و تو..
گاه حتی پوست تنمان را هم مزاحمی میپندارم که در فکر ایجاد تفرقه میان ماست.
اما چشمهایت..؛
آنها همیشه راهی برای زوال تفرقه ها مییابند ، یک نگاه کافیست تا روح هایمان به هم پیوند بخورند و تا کهکشان پرواز کنند..
اصلا نیازی به مریخ و زحل نداریم ، به پلوتون میرویم.
سرد و دور افتاده ، ترد شده ، و تنها مناسب ما دو نفر..
در گوشه کنار سیاره ای از سنگ و یخ مینشینیم..
من شمع روشن میکنم ، تو هم خاکروبه های سطح سیاره را جارو میکنی.
حتی اگر از سرما در آغوش یکدیگر یخ بزنیم
حتی اگر در سکوتی کر کننده بمیریم
یا ریه هایمان توان زندگی دور از هوای زمین را نداشته باشند
بازم هم دل به آن خوش میکنم که بلاخره روزگاری نه چندان طولانی را با تو سپری کردم..
از آنکه در سرمای طاقت فرسا ، تنمان را با گرمای تنفس هم داغ کردیم شادمان میمانم..
و باز هم دل خوش به آنم که ثانیه آخر زندگی ام ، قلبم تنها اندازه دو لایه پوستِ مزاحم با قلبت فاصله داشته..
سپس چشمانم را با لبخندی ملایم میبندم و روحم در جست و جوی روح تو ، شوق سفر به سایر نقاط کهکشان را در دل میپروراند..
#Athena