قلبم موزهایست از آدم های تمام شده، از آدم هایی که سال ها پیش جنازهشان در قلبم خاک شده؛ یکیشان صدایش از دیوار ها میآید، آن یکی فریاد میزند اما کسی او را نمیبینه و یکی آنقدر خودش را شکسته که دیگر چیزی جز سایهای از آدمِ سابقش باقی نمانده است. سینهام پر از ویترین هاییست که نه مجسمهای وجود دارد و نه حیوان تاکسیدرمی شدهای، فقط من و ویترین هایی که از فریاد پر شدهاند، از استخوان افرادی که تلاش بر آدمیت میکردند؛ طفلکی ها چه امید و آرزوهایی را در سینه نگه میداشتند.
بعضی از آنها آنقدر در این ویترین ها نگهداری شدهاند که پلاکهایشان هم پاک شدهاست، چه برسد به یاد و خاطرشان در ذهن آشنایان؛ البت که من هم آنها را نمیشناسم، یک مشت انسان با چهرههای ناهنجار که آدم را به وحشت میاندازند. فقط و فقط فریاد و فریاد، آخر چه در دهان دارید که به زبان نمیآید؟
این موزه چرا تعطیل نمیشود؟ چرا این تکه گوشت های درون ویترین فریادهایشان را قطع نمیکنند؟ دنبال چه میگردند این دیوانگانِ اسیر شیشه؟ حتم دارم که کارکنان اینجا هم عقلی در کله ندارند؛ البت اگر کارکنی وجود داشته باشد. اما عجیب آن است که هر شب کسی چراغهای این موزه را روشن میکند و درها را باز میگذارد؛ نمیدانم چه کسیست، شاید یکی از همین دیوانگانِ اسیر شیشه است، شاید کسی هنوز به تماشای این جنازهها میآید.
بعضی از آنها آنقدر در این ویترین ها نگهداری شدهاند که پلاکهایشان هم پاک شدهاست، چه برسد به یاد و خاطرشان در ذهن آشنایان؛ البت که من هم آنها را نمیشناسم، یک مشت انسان با چهرههای ناهنجار که آدم را به وحشت میاندازند. فقط و فقط فریاد و فریاد، آخر چه در دهان دارید که به زبان نمیآید؟
این موزه چرا تعطیل نمیشود؟ چرا این تکه گوشت های درون ویترین فریادهایشان را قطع نمیکنند؟ دنبال چه میگردند این دیوانگانِ اسیر شیشه؟ حتم دارم که کارکنان اینجا هم عقلی در کله ندارند؛ البت اگر کارکنی وجود داشته باشد. اما عجیب آن است که هر شب کسی چراغهای این موزه را روشن میکند و درها را باز میگذارد؛ نمیدانم چه کسیست، شاید یکی از همین دیوانگانِ اسیر شیشه است، شاید کسی هنوز به تماشای این جنازهها میآید.