تیکوتاک ساعت میایستد، اما در جایی میایستد که آسمان بر سرم خراب شده بود؛ همان ساعتِ نحس که هربار میرسید، سینهام سنگینی میکرد و نفسهایم به شمار میافتاد.
هرکس ساعت را میبیند یک چیز میگوید: «عوض کن این ساعتِ خرابو، یه ساعت جدید بگیر.» و من چه چیز میتوانم بگویم جز یک چَشم بیهوده، درحالی که درد دلم چیزیست درباره ی این ساعت، که نمیتوان گفت.
نمیتوانم بگویم که این عقربههای ساعت، در جای مقدسی ایستادهاند؛ جایی که هم مقدس است و هم نحس، یادآور اشک و لبخند، دروغ و حقیقت.
به همینخاطر است که هربار که کسی میگوید این ساعت را دور بیندازم، چیزی درونم مچاله میشود؛ نه برای ترسِ از دست دادن یک ساعت، برای آنکه دیگر چیزی باقی نمیماند که شاهد دردهایم باشد.
این عقربهها فقط ساعت را نشان نمیدهند، چیزی را نشان میدهند که برای هرکس تمام شده باشد، برای من هنوز پابرجاست و من، هرشب به آن فکر میکنم. انگار زمان بعد از آن جلو نرفته و منهم بی آنکه بفهمم، سالهاست در همان لحظه زندگی میکنم.
گاهی نیمهشبها از خواب میپرم، به همان ساعت نگاه میکنم، به همان عقربه و همان خاطرات؛ انگار که اگر ساعت دوباره راه بیفتد، آنلحظه از نو شروع میشود و من میتوانم سرنوشتِ تلخم را تغییر دهم. اما نمیشود.
ساعت ایستاده و من تازه فهمیدهام که بعضی چیزها را نمیتوان مانند قبل تعمیر کرد، گاهی از کار میافتند تا فقط یادآور خاطرات شوند، نه اینکه خاطراتی جدید بسازند. بعضی دقیقهها وقتی از دست میروند، دیگر نه به انسان تعلق دارند و نه به این کُره ی خاکی.
و آن ساعت هنوز همانجا ایستاده است؛ درست در همان دقیقهای که بعد از آن، دیگر آدم قبل نشدم.
هرکس ساعت را میبیند یک چیز میگوید: «عوض کن این ساعتِ خرابو، یه ساعت جدید بگیر.» و من چه چیز میتوانم بگویم جز یک چَشم بیهوده، درحالی که درد دلم چیزیست درباره ی این ساعت، که نمیتوان گفت.
نمیتوانم بگویم که این عقربههای ساعت، در جای مقدسی ایستادهاند؛ جایی که هم مقدس است و هم نحس، یادآور اشک و لبخند، دروغ و حقیقت.
به همینخاطر است که هربار که کسی میگوید این ساعت را دور بیندازم، چیزی درونم مچاله میشود؛ نه برای ترسِ از دست دادن یک ساعت، برای آنکه دیگر چیزی باقی نمیماند که شاهد دردهایم باشد.
این عقربهها فقط ساعت را نشان نمیدهند، چیزی را نشان میدهند که برای هرکس تمام شده باشد، برای من هنوز پابرجاست و من، هرشب به آن فکر میکنم. انگار زمان بعد از آن جلو نرفته و منهم بی آنکه بفهمم، سالهاست در همان لحظه زندگی میکنم.
گاهی نیمهشبها از خواب میپرم، به همان ساعت نگاه میکنم، به همان عقربه و همان خاطرات؛ انگار که اگر ساعت دوباره راه بیفتد، آنلحظه از نو شروع میشود و من میتوانم سرنوشتِ تلخم را تغییر دهم. اما نمیشود.
ساعت ایستاده و من تازه فهمیدهام که بعضی چیزها را نمیتوان مانند قبل تعمیر کرد، گاهی از کار میافتند تا فقط یادآور خاطرات شوند، نه اینکه خاطراتی جدید بسازند. بعضی دقیقهها وقتی از دست میروند، دیگر نه به انسان تعلق دارند و نه به این کُره ی خاکی.
و آن ساعت هنوز همانجا ایستاده است؛ درست در همان دقیقهای که بعد از آن، دیگر آدم قبل نشدم.