آب روی صورتم میریزد و از لای موهایم پایین میچکد، اما صدای آب حتی نمیتواند فریادهای توی گوشم را خفه کند. هرچه شیر را بیشتر باز میکنم، انگار صدای آن شب بلندتر میشود؛ همان چند جمله، همان سکوت بعدش، همان لحظهای که فهمیدم چیزی درونم برای همیشه شکسته است.
چشمهایم از بس به عکسهایت زل زدهام میسوزند. نمیدانم این سرخی از بیخوابیست یا از اشکهایی که دیگر حتی حوصلهی پایین آمدن ندارند. فقط میدانم هر بار عکس بعدی را باز میکنم، چیزی در سینهام فرو میریزد و من باز هم میمانم و نگاهت میکنم؛ انگار اگر آنقدر خیره بمانم، یکجایی میان آن لبخندها و آن چشمها، راه برگشت به قبل از آن شب را پیدا میکنم.
نصف شب، اتاق بوی الکل و دود گرفته است. لیوانی گوشهی میز مانده و تهش هنوز کمی از آن مایع تلخ باقیست؛ همانقدر که برای چند دقیقه سرم را گرم کند و همانقدر کم که نتواند هیچچیز را از یادم ببرد. جرعهای میخورم و چشمهایم را میبندم. برای چند ثانیه همهچیز تار میشود؛ دیوارها، سقف، ساعت، عکسهایت.
فکر میکنم شاید همین باشد؛ شاید آدم برای فراموش کردن کسی، اول باید دنیا را از جلوی چشم خودش بردارد، اما باز که چشم باز میکنم، تویی.
عکسهایت روی صفحهی گوشی روشناند و من با چشمهای سنگین، یکییکی نگاهشان میکنم. به خودم میگویم این آخریست. بعد یکی دیگر باز میکنم. بعد یکی دیگر. بعد میرسم به عکسی که هنوز نمیدانم چرا از همه بیشتر اذیتم میکند؛ شاید چون در آن، تو هنوز خوشحالی و من هنوز نمیدانم قرار است چند وقت بعد، همین تصویر تنها چیزی باشد که از آن روزها برایم باقی میماند.
دستم را روی صورتت در صفحهی گوشی میکشم؛ انگار فاصلهی میان انگشتهایم و شیشه، تمام فاصلهی میان من و توست.
چه مضحک. انگار تمام این فاصله، همین شیشهی سرد بود؛ شیشهای که نه دستم از آن عبور میکرد و نه دلتنگیام. تو آن سوی صفحه مانده بودی و من این سوی شب، میان بوی دود و الکل و اتاقی که هر گوشهاش چیزی از تو را به رخ میکشید.
دیوارها هم امشب ساکت نبودند. هرکدام چیزی از تو را در خودشان نگه داشته بودند؛ گوشهای که زمانی صدایت در آن پیچیده بود، صندلیای که ساعتها خیال کرده بودم خالیست، پنجرهای که حالا تاریکی را به داخل اتاق میریخت و پردهاش با هر نفس باد، انگار کسی را صدا میزد.
ساعت روی دیوار جلو میرفت و شب، پیرتر میشد. اما آن شبِ لعنتی هنوز همانجا ایستاده بود. لیوان کنار دستم بوی تلخی میداد و دود، سقف اتاق را آرامآرام خاکستری میکرد. انگار خودِ اتاق هم مست شده بود؛ دیوارها کج میشدند، سایهها کش میآمدند و نور چراغ، روی زمین مثل چیزی بیمار افتاده بود.
دلم میخواست چشمهایم را ببندم و وقتی بازشان میکنم، تو همانجا باشی؛ اما بعضی آرزوها حتی در مستی هم زیادی بیرحمانهاند.
چشمهایم را بستم. برای یک لحظه، همهچیز برگشت؛ خندهات، صدایت، آن روزهایی که هنوز نمیدانستیم قرار است خاطره شوند. گرمای دستت هنوز جایی میان انگشتهایم مانده بود و عطر موهایت، مثل خاطرهای سمج، از گوشهای نامعلوم در اتاق میآمد.
نفس عمیقی کشیدم، هیچچیز نبود، فقط من بودم و شبی که انگار قصد نداشت تمام شود.
عکسهایت روی گوشی مثل پنجرههایی به خانهای خاموش بودند؛ از هرکدام که نگاه میکردم، تو هنوز آنجا زندگی میکردی و من، با تمام مستیام، نمیتوانستم وارد شوم. چه بیرحم است حافظه؛ آدم را به جایی میبرد که دیگر راه برگشتی ندارد.
بیرون، باران آرام گرفته بود. روی شیشهی پنجره چند قطره مانده بود و نور خیابان از میانشان شکسته و روی دیوار پخش میشد. هر قطره پایین میلغزید و تکهای از نور را با خودش میبرد؛ درست شبیه شبهایی که یکییکی از من رفتند و چیزی جز تاریکیشان باقی نگذاشتند.
دستم هنوز بوی تو را میخواست، خانه هنوز جای تو را؛ و من، میان این همه چیزی که نبود، هنوز دنبال بودنت میگشتم، انگار نبودنت هم شکل تو را گرفته بود.
چشمهایم از بس به عکسهایت زل زدهام میسوزند. نمیدانم این سرخی از بیخوابیست یا از اشکهایی که دیگر حتی حوصلهی پایین آمدن ندارند. فقط میدانم هر بار عکس بعدی را باز میکنم، چیزی در سینهام فرو میریزد و من باز هم میمانم و نگاهت میکنم؛ انگار اگر آنقدر خیره بمانم، یکجایی میان آن لبخندها و آن چشمها، راه برگشت به قبل از آن شب را پیدا میکنم.
نصف شب، اتاق بوی الکل و دود گرفته است. لیوانی گوشهی میز مانده و تهش هنوز کمی از آن مایع تلخ باقیست؛ همانقدر که برای چند دقیقه سرم را گرم کند و همانقدر کم که نتواند هیچچیز را از یادم ببرد. جرعهای میخورم و چشمهایم را میبندم. برای چند ثانیه همهچیز تار میشود؛ دیوارها، سقف، ساعت، عکسهایت.
فکر میکنم شاید همین باشد؛ شاید آدم برای فراموش کردن کسی، اول باید دنیا را از جلوی چشم خودش بردارد، اما باز که چشم باز میکنم، تویی.
عکسهایت روی صفحهی گوشی روشناند و من با چشمهای سنگین، یکییکی نگاهشان میکنم. به خودم میگویم این آخریست. بعد یکی دیگر باز میکنم. بعد یکی دیگر. بعد میرسم به عکسی که هنوز نمیدانم چرا از همه بیشتر اذیتم میکند؛ شاید چون در آن، تو هنوز خوشحالی و من هنوز نمیدانم قرار است چند وقت بعد، همین تصویر تنها چیزی باشد که از آن روزها برایم باقی میماند.
دستم را روی صورتت در صفحهی گوشی میکشم؛ انگار فاصلهی میان انگشتهایم و شیشه، تمام فاصلهی میان من و توست.
چه مضحک. انگار تمام این فاصله، همین شیشهی سرد بود؛ شیشهای که نه دستم از آن عبور میکرد و نه دلتنگیام. تو آن سوی صفحه مانده بودی و من این سوی شب، میان بوی دود و الکل و اتاقی که هر گوشهاش چیزی از تو را به رخ میکشید.
دیوارها هم امشب ساکت نبودند. هرکدام چیزی از تو را در خودشان نگه داشته بودند؛ گوشهای که زمانی صدایت در آن پیچیده بود، صندلیای که ساعتها خیال کرده بودم خالیست، پنجرهای که حالا تاریکی را به داخل اتاق میریخت و پردهاش با هر نفس باد، انگار کسی را صدا میزد.
ساعت روی دیوار جلو میرفت و شب، پیرتر میشد. اما آن شبِ لعنتی هنوز همانجا ایستاده بود. لیوان کنار دستم بوی تلخی میداد و دود، سقف اتاق را آرامآرام خاکستری میکرد. انگار خودِ اتاق هم مست شده بود؛ دیوارها کج میشدند، سایهها کش میآمدند و نور چراغ، روی زمین مثل چیزی بیمار افتاده بود.
دلم میخواست چشمهایم را ببندم و وقتی بازشان میکنم، تو همانجا باشی؛ اما بعضی آرزوها حتی در مستی هم زیادی بیرحمانهاند.
چشمهایم را بستم. برای یک لحظه، همهچیز برگشت؛ خندهات، صدایت، آن روزهایی که هنوز نمیدانستیم قرار است خاطره شوند. گرمای دستت هنوز جایی میان انگشتهایم مانده بود و عطر موهایت، مثل خاطرهای سمج، از گوشهای نامعلوم در اتاق میآمد.
نفس عمیقی کشیدم، هیچچیز نبود، فقط من بودم و شبی که انگار قصد نداشت تمام شود.
عکسهایت روی گوشی مثل پنجرههایی به خانهای خاموش بودند؛ از هرکدام که نگاه میکردم، تو هنوز آنجا زندگی میکردی و من، با تمام مستیام، نمیتوانستم وارد شوم. چه بیرحم است حافظه؛ آدم را به جایی میبرد که دیگر راه برگشتی ندارد.
بیرون، باران آرام گرفته بود. روی شیشهی پنجره چند قطره مانده بود و نور خیابان از میانشان شکسته و روی دیوار پخش میشد. هر قطره پایین میلغزید و تکهای از نور را با خودش میبرد؛ درست شبیه شبهایی که یکییکی از من رفتند و چیزی جز تاریکیشان باقی نگذاشتند.
دستم هنوز بوی تو را میخواست، خانه هنوز جای تو را؛ و من، میان این همه چیزی که نبود، هنوز دنبال بودنت میگشتم، انگار نبودنت هم شکل تو را گرفته بود.