امشب به یادت دو لیوان قهوه پر کردم، یکی برای تو که خیلی زود رفتی و یکی برای من، که دیر شد و نرفتم، ماندم و رفتن تو را تماشا کردم.
لیوانت را گذاشتم آنطرف میز، همانجایی که هنوز بوی تو را میدهد، همانجایی که هنوز رد انگشتانت رویش باقی مانده و صندلی هنوز انتظار تو را میکشد. از همان شبی که بیحوصله آخرین فنجان قهوه را کشیدی سمت خودت، میز پر از خطوخش و تاخوردگی شده؛ عجیب است، انگار این میز دردها را عمیقتر حس کرده، چون کسی حتی به او نگفته است که صاحبش دیگر برنمیگردد و او هر روز به انتظار تو مینشیند.
بوی قهوه تمام اتاق را پر کرده، اما هنوز جای یک بو خالیست؛ بوی عطر تو که هر بار میآمدی، زودتر از تو وارد اتاق میشد و هر بار که میرفتی، دیرتر از تو از این اتاق خارج میشد و من مدتها، بوی تنت را در آغوش میگرفتم.
باد میوزد و پردهها را کنار میزند. شهر بیرون از این خانه، بیخبر از همهچیز، به زندگی خود ادامه میدهد؛ چراغ خانهها روشن میشود، ماشینها به سمت مقصد خودشان حرکت میکنند و آدمهایی هنوز منتظر کسی هستند که پیش از سرد شدن قهوهی درون فنجان برسد.
اما قهوهی فنجانهای ما سرد شد و تو نرسیدی؛ هیچوقت نرسیدی. و من نمیدانم چرا هر بار سرد شدن را دیدم، اما خالی شدن را ندیدم. دیدم که چطور گرمی رفتارت با من سرد شد، اما ندیدم که چهقدر راحت مرا ترک کردی و رفتی؛ و من هر بار به روزهایی فکر میکنم که گرم بودی و خیال میکردم این گرمی تا ابد ادامه خواهد داشت.
یک میز، دو صندلی، دو لیوان قهوه و یک مشت خاطره که هیچوقت فکر نمیکردم دلم برای این چیزها هم تنگ شود؛ هیچچیز آن موقع شبیه خاطره نبود. حالا همان میز مانده، همان صندلی و همان پنجره؛ فقط یکی از فنجانها دیگر هیچ سهمی از تو ندارد.
گاهی دلم میخواهد همهچیز را جمع کنم، فنجانها را بشویم، میز و صندلیها را دور بیندازم و درِ آن اتاق را برای همیشه قفل کنم؛ انگار که هیچوقت اتفاقی در اینجا نیفتاده و من هیچوقت تو را ندیدهام.
اما بعضی از نبودنها را نمیشود با تمیز کردن از بین برد. میمانند؛ لای درزهای چوب، میان شیشههای بخارگرفته، میان گچهای دیوار و فنجانی که هرچقدر هم آن را بشویی، باز انگار بوی خاطره میدهد.
من هم ماندهام. میخواستم بروم، اما نشد؛ رفتن تو آنقدر سریع و باعجله بود که من هنوز خیال میکنم اگر منتظرت بمانم، روزی خواهی رسید.
تو رفتی و من فهمیدم که ماندن همیشه به معنای ادامه دادن نیست؛ گاهی آدم میماند چون هنوز انتظار کسی را میکشد. گاهی آدم جایی میایستد و دیگر نه به عقب میرود و نه به جلو. سالها میگذرد و خودش را همانجا میان خاطرات دفن میکند، روبهروی دری که یک روز عزیزترینش از آن بیرون رفته و دیگر پشت سرش را نگاه نکرده.
امشب هم قهوهی تو را تا صبح همینجا روی میز نگه میدارم؛ انتظار تو را نمیکشم، فقط بلد نیستم به یک فنجان بگویم صاحبش دیگر برنمیگردد و لازم نیست اینقدر منتظر بماند.
و شاید فردا، وقتی آفتاب از لای پردهها بیاید، تمام خاطراتمان را دور بریزم؛ خودم را هم دور میریزم.
همان منی را که تو ساختی، همان منی را که با رفتنت جا گذاشتی؛ همان آدمی که هنوز برای نبودنت، دو لیوان قهوه پر میکند و خیال میکند شاید یکیشان روزی به دست تو برسد.
فنجانها را میشویم، میز را پاک میکنم، صندلیات را کنار میزنم و درِ این اتاق را میبندم؛ شاید دیگر هیچکس نفهمد اینجا چه گذشته است. شاید حتی خودم هم فراموش کنم.
فقط میدانم از فردا، هرچه از من باقی بماند، دیگر آن آدمِ قبل نیست. چون یک نفر همان شب مُرد؛ نه تو، نه عشقمان؛ منِ قدیمیِ من.
لیوانت را گذاشتم آنطرف میز، همانجایی که هنوز بوی تو را میدهد، همانجایی که هنوز رد انگشتانت رویش باقی مانده و صندلی هنوز انتظار تو را میکشد. از همان شبی که بیحوصله آخرین فنجان قهوه را کشیدی سمت خودت، میز پر از خطوخش و تاخوردگی شده؛ عجیب است، انگار این میز دردها را عمیقتر حس کرده، چون کسی حتی به او نگفته است که صاحبش دیگر برنمیگردد و او هر روز به انتظار تو مینشیند.
بوی قهوه تمام اتاق را پر کرده، اما هنوز جای یک بو خالیست؛ بوی عطر تو که هر بار میآمدی، زودتر از تو وارد اتاق میشد و هر بار که میرفتی، دیرتر از تو از این اتاق خارج میشد و من مدتها، بوی تنت را در آغوش میگرفتم.
باد میوزد و پردهها را کنار میزند. شهر بیرون از این خانه، بیخبر از همهچیز، به زندگی خود ادامه میدهد؛ چراغ خانهها روشن میشود، ماشینها به سمت مقصد خودشان حرکت میکنند و آدمهایی هنوز منتظر کسی هستند که پیش از سرد شدن قهوهی درون فنجان برسد.
اما قهوهی فنجانهای ما سرد شد و تو نرسیدی؛ هیچوقت نرسیدی. و من نمیدانم چرا هر بار سرد شدن را دیدم، اما خالی شدن را ندیدم. دیدم که چطور گرمی رفتارت با من سرد شد، اما ندیدم که چهقدر راحت مرا ترک کردی و رفتی؛ و من هر بار به روزهایی فکر میکنم که گرم بودی و خیال میکردم این گرمی تا ابد ادامه خواهد داشت.
یک میز، دو صندلی، دو لیوان قهوه و یک مشت خاطره که هیچوقت فکر نمیکردم دلم برای این چیزها هم تنگ شود؛ هیچچیز آن موقع شبیه خاطره نبود. حالا همان میز مانده، همان صندلی و همان پنجره؛ فقط یکی از فنجانها دیگر هیچ سهمی از تو ندارد.
گاهی دلم میخواهد همهچیز را جمع کنم، فنجانها را بشویم، میز و صندلیها را دور بیندازم و درِ آن اتاق را برای همیشه قفل کنم؛ انگار که هیچوقت اتفاقی در اینجا نیفتاده و من هیچوقت تو را ندیدهام.
اما بعضی از نبودنها را نمیشود با تمیز کردن از بین برد. میمانند؛ لای درزهای چوب، میان شیشههای بخارگرفته، میان گچهای دیوار و فنجانی که هرچقدر هم آن را بشویی، باز انگار بوی خاطره میدهد.
من هم ماندهام. میخواستم بروم، اما نشد؛ رفتن تو آنقدر سریع و باعجله بود که من هنوز خیال میکنم اگر منتظرت بمانم، روزی خواهی رسید.
تو رفتی و من فهمیدم که ماندن همیشه به معنای ادامه دادن نیست؛ گاهی آدم میماند چون هنوز انتظار کسی را میکشد. گاهی آدم جایی میایستد و دیگر نه به عقب میرود و نه به جلو. سالها میگذرد و خودش را همانجا میان خاطرات دفن میکند، روبهروی دری که یک روز عزیزترینش از آن بیرون رفته و دیگر پشت سرش را نگاه نکرده.
امشب هم قهوهی تو را تا صبح همینجا روی میز نگه میدارم؛ انتظار تو را نمیکشم، فقط بلد نیستم به یک فنجان بگویم صاحبش دیگر برنمیگردد و لازم نیست اینقدر منتظر بماند.
و شاید فردا، وقتی آفتاب از لای پردهها بیاید، تمام خاطراتمان را دور بریزم؛ خودم را هم دور میریزم.
همان منی را که تو ساختی، همان منی را که با رفتنت جا گذاشتی؛ همان آدمی که هنوز برای نبودنت، دو لیوان قهوه پر میکند و خیال میکند شاید یکیشان روزی به دست تو برسد.
فنجانها را میشویم، میز را پاک میکنم، صندلیات را کنار میزنم و درِ این اتاق را میبندم؛ شاید دیگر هیچکس نفهمد اینجا چه گذشته است. شاید حتی خودم هم فراموش کنم.
فقط میدانم از فردا، هرچه از من باقی بماند، دیگر آن آدمِ قبل نیست. چون یک نفر همان شب مُرد؛ نه تو، نه عشقمان؛ منِ قدیمیِ من.