یک گوشهی اتاق، میان لباسهای چروکیده و نامرتب، کز کردهام؛ شبیه سربازی که از جنگ برگشته، با این تفاوت که اینبار میدان نبرد، سرِ خودم بود و هیچ پرچم سفیدی برای بالا بردنش نداشتم.
تا بوده همین بوده؛ فکرهایم بیخبر هجوم میآوردند و من، بیسلاحتر از همیشه، پناه میبردم به همان زهرماریها. جرعهای مینوشیدم و به خودم میقبولاندم که شاید سرم گرم شود، شاید این هیاهوی لعنتی برای چند ساعت ساکت بماند؛ اما فکرها مست نمیشدند، من بودم که بیشتر از خودم دور میشدم.
هرچه مینوشیدم، صداها آرامتر نمیشدند؛ فقط دیوارها دورتر میرفتند و سقف، سنگینتر روی سرم مینشست. لیوان نیمهخالی کنار دستم میماند و من به تهِ آن خیره میشدم، انگار قرار بود چیزی آنجا پیدا کنم؛ راهی برای خاموشکردن ذهنی که دست از سرم برنمیداشت. تهِ لیوان همیشه خالی بود، درست مثل چیزی که در من هر شب بیشتر خالی میشد.
اما نشد. هیچوقت نشد. آخرِ هر شب، تمام راهها به همین گوشه ختم میشد؛ به تکهای از اتاق که حالا شکل پناهگاه گرفته بود. لباسها روی زمین افتاده بودند، پرده نیمهکشیده بود و نور چراغ خیابان از لای آن، خط باریکی روی دیوار انداخته بود. ساعت جلو میرفت، اما انگار زمان برای من همانجا گیر کرده بود؛ میان یک فکر، یک خاطره، یک «کاش» که هرچه از آن دور میشدم، دوباره خودش را به من میرساند.
گاهی به سقف خیره میماندم و آنقدر بیحرکت میشدم که خودم هم فراموش میکردم هنوز بیدارم. گاهی دستم میان موهایم گم میشد و چند ثانیه همانجا میماند؛ انگار میخواستم چیزی را از سرم بیرون بکشم، چیزی که نه دیده میشد و نه میشد از آن فرار کرد.
صبحها همیشه بیخبر میرسیدند. اول، یک خط کمرنگ از پشت پرده رد میشد، بعد رنگ اتاق آرامآرام برمیگشت؛ لباسها دوباره لباس میشدند، لیوان دوباره یک لیوان، دیوارها دوباره دیوار. انگار شب هیچ اتفاقی نیفتاده بود. فقط من میماندم و چشمانی که تمام شب را به چیزی نامعلوم دوخته بودند.
آدمها صبح که میشدند، از خوابشان حرف میزدند؛ من اما از شب قبل چیزی برای تعریفکردن نداشتم. بعضی جنگها شاهد نمیخواهند، سربازشان خودت هستی و میدانشان جاییست که هیچکس جز خودت راهی به آن ندارد.
روزها میگذشتند و من یاد گرفته بودم چطور خستگیام را پشت چند کلمه پنهان کنم. میخندیدم، جواب میدادم، راه میرفتم، گاهی حتی آنقدر عادی رفتار میکردم که خودم هم برای چند دقیقه باورم میشد چیزی نیست. اما شب که میرسید، همهچیز دوباره سر جای خودش برمیگشت.
همان اتاق، همان گوشه، همان لباسهای مچالهشده و همان منی که انگار تمام روز را فقط برای رسیدن دوباره به شب تحمل کرده بود.
زنده ماندن برای من مدتها بود که شبیه زندگی نبود. بیشتر به کاری میمانست که باید انجامش میدادم؛ مثل ساعتی که کوک شده باشد و بیآنکه بداند برای چه، تا صبح تیکتاک کند، و عجیبتر اینکه هیچکس صدای این ساعت را نمیشنید.
من هر شب دوباره به همان گوشه برمیگشتم؛ نه برای خواب، نه برای آرامش، فقط برای اینکه چند ساعت دیگر را جوری از میان این همه فکر رد کنم. صبح که میشد، از جا بلند میشدم، لباسها را جمع نمیکردم، لیوان را همانجا میگذاشتم و پرده را کنار میزدم.
نور میآمد و من، با تمام خستگیِ شب، دوباره خودم را به روزی میرساندم که میدانستم شب بعد، همان جنگ دوباره شروع خواهد شد.
تا بوده همین بوده؛ فکرهایم بیخبر هجوم میآوردند و من، بیسلاحتر از همیشه، پناه میبردم به همان زهرماریها. جرعهای مینوشیدم و به خودم میقبولاندم که شاید سرم گرم شود، شاید این هیاهوی لعنتی برای چند ساعت ساکت بماند؛ اما فکرها مست نمیشدند، من بودم که بیشتر از خودم دور میشدم.
هرچه مینوشیدم، صداها آرامتر نمیشدند؛ فقط دیوارها دورتر میرفتند و سقف، سنگینتر روی سرم مینشست. لیوان نیمهخالی کنار دستم میماند و من به تهِ آن خیره میشدم، انگار قرار بود چیزی آنجا پیدا کنم؛ راهی برای خاموشکردن ذهنی که دست از سرم برنمیداشت. تهِ لیوان همیشه خالی بود، درست مثل چیزی که در من هر شب بیشتر خالی میشد.
اما نشد. هیچوقت نشد. آخرِ هر شب، تمام راهها به همین گوشه ختم میشد؛ به تکهای از اتاق که حالا شکل پناهگاه گرفته بود. لباسها روی زمین افتاده بودند، پرده نیمهکشیده بود و نور چراغ خیابان از لای آن، خط باریکی روی دیوار انداخته بود. ساعت جلو میرفت، اما انگار زمان برای من همانجا گیر کرده بود؛ میان یک فکر، یک خاطره، یک «کاش» که هرچه از آن دور میشدم، دوباره خودش را به من میرساند.
گاهی به سقف خیره میماندم و آنقدر بیحرکت میشدم که خودم هم فراموش میکردم هنوز بیدارم. گاهی دستم میان موهایم گم میشد و چند ثانیه همانجا میماند؛ انگار میخواستم چیزی را از سرم بیرون بکشم، چیزی که نه دیده میشد و نه میشد از آن فرار کرد.
صبحها همیشه بیخبر میرسیدند. اول، یک خط کمرنگ از پشت پرده رد میشد، بعد رنگ اتاق آرامآرام برمیگشت؛ لباسها دوباره لباس میشدند، لیوان دوباره یک لیوان، دیوارها دوباره دیوار. انگار شب هیچ اتفاقی نیفتاده بود. فقط من میماندم و چشمانی که تمام شب را به چیزی نامعلوم دوخته بودند.
آدمها صبح که میشدند، از خوابشان حرف میزدند؛ من اما از شب قبل چیزی برای تعریفکردن نداشتم. بعضی جنگها شاهد نمیخواهند، سربازشان خودت هستی و میدانشان جاییست که هیچکس جز خودت راهی به آن ندارد.
روزها میگذشتند و من یاد گرفته بودم چطور خستگیام را پشت چند کلمه پنهان کنم. میخندیدم، جواب میدادم، راه میرفتم، گاهی حتی آنقدر عادی رفتار میکردم که خودم هم برای چند دقیقه باورم میشد چیزی نیست. اما شب که میرسید، همهچیز دوباره سر جای خودش برمیگشت.
همان اتاق، همان گوشه، همان لباسهای مچالهشده و همان منی که انگار تمام روز را فقط برای رسیدن دوباره به شب تحمل کرده بود.
زنده ماندن برای من مدتها بود که شبیه زندگی نبود. بیشتر به کاری میمانست که باید انجامش میدادم؛ مثل ساعتی که کوک شده باشد و بیآنکه بداند برای چه، تا صبح تیکتاک کند، و عجیبتر اینکه هیچکس صدای این ساعت را نمیشنید.
من هر شب دوباره به همان گوشه برمیگشتم؛ نه برای خواب، نه برای آرامش، فقط برای اینکه چند ساعت دیگر را جوری از میان این همه فکر رد کنم. صبح که میشد، از جا بلند میشدم، لباسها را جمع نمیکردم، لیوان را همانجا میگذاشتم و پرده را کنار میزدم.
نور میآمد و من، با تمام خستگیِ شب، دوباره خودم را به روزی میرساندم که میدانستم شب بعد، همان جنگ دوباره شروع خواهد شد.