سیگارها را روی قلبم فشار میدهم، بوی سوختنش بالا میرود و درد روحم را تسکین میدهد؛ البته فقط یک تلقین است، وقتی قلبم با خاکستر سیگار میسوزد، دردی واقعی را احساس نمیکنم، فقط دردِ دروغینِ روحم را حس می کنم. ایکاش میتوانستم ته ماندهی سیگارهایم را روی روحم خاموش کنم، شاید آنموقع دیگر دردی برای تحمل باقی نمیماند؛ فقط یک دردِ کم جان، که فقط برای چند دقیقه باقی میماند و بعد، جایش را به چرک میدهد.
لیوانها را خرد میکنم و از آنها فقط خرده شیشههایی باقی میماند، تکه ی بزرگی پیدا میکنم و به جستوجوی شاهرگ میروم؛ هرچهقدر میگردم ردی از وجود شاهرگ نیست، بهکل ردی از وجود یک رگ هم نیست. آخر مگر میشود؟ مگر میشود رگهایم هم از این تن فراری باشند؟ آهای رگها! میخواهم خلاصتان کنم، پس چرا شاهتان خودش را به من و این تکه شیشه ی عجول نشان نمیدهد؟ نترسید، میخواهم آزادی را برای اولینبار به شما ببخشم؛ میخواهم خونِ سرخم را فراری دهم، پس چرا نمیآیید؟
میخندم، بلند و دیوانهوار، نه از سر شادی و نه از سر غمِ بیشازحد؛ از سرِ جنون. جنونی که همین زندگی و همین دنیا به من بخشیده است.
جنون اما وفا دارد، در بدترین حال هم آدم را رها نمیکند؛ نه با قرصودوا و نه با هیچچیز دیگری. جالب است، جنون تنها چیز دنیویایست که وفا دارد؛ در دنیای بیوفایان خیلی خوب بر عقایدش پایبند مانده است.
نزدیک میآید، یقه ی لباسم را سفت میچسبد، به گلویم فشار میآید و من، باز هم بلند بلند میخندم؛ از سر بدبختی میخندم.
دلقک را میبینم، داسی در دست دارد، حالش را میپرسم، جواب نمیدهد؛ دهن گشادش بهخاطر لبخند باز میشود، میترسم. مادرم را صدا میزنم، جواب نمیدهد. گریه میکنم، دلقک باز هم رهایم نمیکند؛ فرار میکنم، پاهایم چرا قفل کرده است؟ همانجا میمانم، دلقک بوی گورستان میدهد، بوی خون و بوی جنازه ی گندیدهای که مدتهاست آدم ندیده. سرنوشتم را میپذیرم و آغوشم را برای دلقک باز میکنم، او هم دستانش را باز میکند و مرا محکم در آغوش میگیرد. نفس عمیقی میکشم، فکر میکنم که به خیر گذشته و جنونِ وفادار هنوز هم مرا رها نکرده.
اما یکهو چشمانم بسته میشوند، دیگر جایی را نمیبینم جز سیاهی مطلق؛ با حقیقت کنار میآیم و به خود اجازه میدهم تا در تاریکی فرو بروم و غرق شوم؛ تکوتنها، بدون تمام چیزهایی که روزی ادعای وفاداری میکردند.
لیوانها را خرد میکنم و از آنها فقط خرده شیشههایی باقی میماند، تکه ی بزرگی پیدا میکنم و به جستوجوی شاهرگ میروم؛ هرچهقدر میگردم ردی از وجود شاهرگ نیست، بهکل ردی از وجود یک رگ هم نیست. آخر مگر میشود؟ مگر میشود رگهایم هم از این تن فراری باشند؟ آهای رگها! میخواهم خلاصتان کنم، پس چرا شاهتان خودش را به من و این تکه شیشه ی عجول نشان نمیدهد؟ نترسید، میخواهم آزادی را برای اولینبار به شما ببخشم؛ میخواهم خونِ سرخم را فراری دهم، پس چرا نمیآیید؟
میخندم، بلند و دیوانهوار، نه از سر شادی و نه از سر غمِ بیشازحد؛ از سرِ جنون. جنونی که همین زندگی و همین دنیا به من بخشیده است.
جنون اما وفا دارد، در بدترین حال هم آدم را رها نمیکند؛ نه با قرصودوا و نه با هیچچیز دیگری. جالب است، جنون تنها چیز دنیویایست که وفا دارد؛ در دنیای بیوفایان خیلی خوب بر عقایدش پایبند مانده است.
نزدیک میآید، یقه ی لباسم را سفت میچسبد، به گلویم فشار میآید و من، باز هم بلند بلند میخندم؛ از سر بدبختی میخندم.
دلقک را میبینم، داسی در دست دارد، حالش را میپرسم، جواب نمیدهد؛ دهن گشادش بهخاطر لبخند باز میشود، میترسم. مادرم را صدا میزنم، جواب نمیدهد. گریه میکنم، دلقک باز هم رهایم نمیکند؛ فرار میکنم، پاهایم چرا قفل کرده است؟ همانجا میمانم، دلقک بوی گورستان میدهد، بوی خون و بوی جنازه ی گندیدهای که مدتهاست آدم ندیده. سرنوشتم را میپذیرم و آغوشم را برای دلقک باز میکنم، او هم دستانش را باز میکند و مرا محکم در آغوش میگیرد. نفس عمیقی میکشم، فکر میکنم که به خیر گذشته و جنونِ وفادار هنوز هم مرا رها نکرده.
اما یکهو چشمانم بسته میشوند، دیگر جایی را نمیبینم جز سیاهی مطلق؛ با حقیقت کنار میآیم و به خود اجازه میدهم تا در تاریکی فرو بروم و غرق شوم؛ تکوتنها، بدون تمام چیزهایی که روزی ادعای وفاداری میکردند.