غمهایم را میان شاخوبرگهای نارنجی رنگِ پاییز پنهان کردم، اشکهایم را تیره کردم و در آسمان شب پنهان کردم، حرفهایت را در قهوه حل کردم و نوشیدم؛ حالا چه؟ حالا من ماندهام، پوچ و توخالی، انگار از اول نبودهام.
از تو به خودم پناه بردم، از خودم به باران؛ چه چرخهی بیپایانیست این چرخهی زندگی. فرار کردم میان خاطرات، خاطرات گفتند برو؛ برو که پیر میشوی، فرسوده میشوی. گوش نکردم، آنقدر میان خاطرات پرسه زدم تا آخر تبدیل به یک خاطره ی تلخ و مضحک شدم.
حالا نه منی وجود دارد و نه تویی، حالا من خاطرهام در ذهنِ کسی؛ شاید در ذهن تو. حالا دیگر هیچ وجود ندارد که به آن پناه ببرم، دیگر من هم وجود ندارم که حتی بخواهم فرار کنم.
پیرمردِ پرسهزنیام میان خاطراتمان، هرشب و هرروز و هرساعت مرور و چیزهای تکراری و کوتاه؛ آنها هم به زودی پاک میشوند، وای به حالم است اگر روزی خندهات هم در این میان پاک شود.
این پیرمردِ کِرِختِ پیر حالا تهمانده های نفساش را تنها برای مرور خندههایت صرف میکند، برای مرور تکتک جزئیات صورت زیبایت؛ وای به روزی که نفسهایش تمام شود و صورتت را شخص دیگری تماشا کند، دستانش میان موهایت بلغزد، چشم های دیگری لبخندت را تماشا کند و صدایت سکوت شباش را بشکند.
روزی که تو، بیآنکه بدانی، خاطرهی پیرمردی را زندگی کنی که سالها پیش در گوشهای از گذشتهات جا مانده است. شاید آن روز، تو هم برای لحظهای به یادش بیفتی؛ به یاد کسی که روزگاری تمام جهانش در نگاه تو خلاصه میشد، کسی که حالا حتی نامش هم در ازدحام روزهای تو جایی ندارد، و پیرمرد، آن روزها را نخواهد دید. او مدتهاست که در گذشتهاش دفن شده؛ میان خندههایی که دیگر شنیده نمیشوند، حرفهایی که دیگر پاسخی ندارند و روزهایی که هرچه بیشتر به یادشان میآورد، دورتر و محوتر میشوند. هنوز هم گاهی در میان آن همه تصویر رنگباخته، مکث میکند؛ انگار چیزی را گم کرده باشد، چیزی که زمانی آنقدر به او نزدیک بوده که هرگز فکر نمیکرد روزی برای به خاطر آوردنش تقلا کند.
شاید روزی حتی چهرهات را هم به یاد نیاورد. شاید روزی صدایت برایش غریبه شود و نتواند به خاطر بیاورد خندههایت دقیقاً چه آهنگی داشتند. آن روز، دیگر چیزی از تو برایش باقی نمانده؛ جز جای خالی مبهمی که نمیداند از کجا آمده و چرا با هیچ خاطرهی دیگری پُر نمیشود. و چه تلخ است که آدم، پس از این همه سال به دوش کشیدنِ خاطرات یک نفر، سرانجام حتی دلیلِ سنگینیِ قلبش را هم از یاد ببرد.
اما تا آن روز، پیرمرد هنوز در کوچههای گذشته پرسه میزند؛ با جیبهایی پُر از خاطرات پوسیده و دستانی خالی از هرآنچه روزگاری دوست میداشت. گاهی میایستد، پشت سرش را نگاه میکند و به راهی خیره میشود که دیگر کسی از آن بازنمیگردد. بعد، آهسته قدم برمیدارد؛ فقط چون هنوز نمیداند اگر یک شب از پرسهزدن دست بکشد، با این همه سالِ ازدسترفته چه کند.
و تو، شاید سالها بعد، در گوشهای از یک روز معمولی، بیهیچ دلیل روشنی، دلتنگیِ مبهمی را در سینهات احساس کنی؛ چیزی شبیه بوی قهوه در کافهای قدیمی، یا صدای خندهای که نمیدانی از کدام خاطره به گوشَت رسیده است. لحظهای مکث میکنی، اما چیزی به یادت نمیآید. روزت را ادامه میدهی و پیرمرد، در دورترین گوشهی ذهن تو، آرامآرام محو میشود؛ بیآنکه بداند حتی آخرین نشانههایش نیز از جهانِ تو رخت بستهاند.
و آنوقت، دیگر نه تو چیزی از او به یاد داری، نه او چیزی از تو. انگار هیچوقت یکدیگر را ندیدهاید؛ انگار تمام آن روزها، تمام خندهها و دلتنگیها، تنها خوابِ کوتاهی بودهاند که کسی پس از بیدار شدن، زحمتِ به خاطر سپردنش را به خود نداده است.
شاید سرنوشتِ تمام آدمهایی که روزی یکدیگر را جهانِ خود میدانستند، همین باشد؛ آنقدر در خاطرات هم زندگی کنند تا سرانجام، هر دو به خاطرهای بدل شوند که دیگر کسی را یارای به یاد آوردنش نیست.
از تو به خودم پناه بردم، از خودم به باران؛ چه چرخهی بیپایانیست این چرخهی زندگی. فرار کردم میان خاطرات، خاطرات گفتند برو؛ برو که پیر میشوی، فرسوده میشوی. گوش نکردم، آنقدر میان خاطرات پرسه زدم تا آخر تبدیل به یک خاطره ی تلخ و مضحک شدم.
حالا نه منی وجود دارد و نه تویی، حالا من خاطرهام در ذهنِ کسی؛ شاید در ذهن تو. حالا دیگر هیچ وجود ندارد که به آن پناه ببرم، دیگر من هم وجود ندارم که حتی بخواهم فرار کنم.
پیرمردِ پرسهزنیام میان خاطراتمان، هرشب و هرروز و هرساعت مرور و چیزهای تکراری و کوتاه؛ آنها هم به زودی پاک میشوند، وای به حالم است اگر روزی خندهات هم در این میان پاک شود.
این پیرمردِ کِرِختِ پیر حالا تهمانده های نفساش را تنها برای مرور خندههایت صرف میکند، برای مرور تکتک جزئیات صورت زیبایت؛ وای به روزی که نفسهایش تمام شود و صورتت را شخص دیگری تماشا کند، دستانش میان موهایت بلغزد، چشم های دیگری لبخندت را تماشا کند و صدایت سکوت شباش را بشکند.
روزی که تو، بیآنکه بدانی، خاطرهی پیرمردی را زندگی کنی که سالها پیش در گوشهای از گذشتهات جا مانده است. شاید آن روز، تو هم برای لحظهای به یادش بیفتی؛ به یاد کسی که روزگاری تمام جهانش در نگاه تو خلاصه میشد، کسی که حالا حتی نامش هم در ازدحام روزهای تو جایی ندارد، و پیرمرد، آن روزها را نخواهد دید. او مدتهاست که در گذشتهاش دفن شده؛ میان خندههایی که دیگر شنیده نمیشوند، حرفهایی که دیگر پاسخی ندارند و روزهایی که هرچه بیشتر به یادشان میآورد، دورتر و محوتر میشوند. هنوز هم گاهی در میان آن همه تصویر رنگباخته، مکث میکند؛ انگار چیزی را گم کرده باشد، چیزی که زمانی آنقدر به او نزدیک بوده که هرگز فکر نمیکرد روزی برای به خاطر آوردنش تقلا کند.
شاید روزی حتی چهرهات را هم به یاد نیاورد. شاید روزی صدایت برایش غریبه شود و نتواند به خاطر بیاورد خندههایت دقیقاً چه آهنگی داشتند. آن روز، دیگر چیزی از تو برایش باقی نمانده؛ جز جای خالی مبهمی که نمیداند از کجا آمده و چرا با هیچ خاطرهی دیگری پُر نمیشود. و چه تلخ است که آدم، پس از این همه سال به دوش کشیدنِ خاطرات یک نفر، سرانجام حتی دلیلِ سنگینیِ قلبش را هم از یاد ببرد.
اما تا آن روز، پیرمرد هنوز در کوچههای گذشته پرسه میزند؛ با جیبهایی پُر از خاطرات پوسیده و دستانی خالی از هرآنچه روزگاری دوست میداشت. گاهی میایستد، پشت سرش را نگاه میکند و به راهی خیره میشود که دیگر کسی از آن بازنمیگردد. بعد، آهسته قدم برمیدارد؛ فقط چون هنوز نمیداند اگر یک شب از پرسهزدن دست بکشد، با این همه سالِ ازدسترفته چه کند.
و تو، شاید سالها بعد، در گوشهای از یک روز معمولی، بیهیچ دلیل روشنی، دلتنگیِ مبهمی را در سینهات احساس کنی؛ چیزی شبیه بوی قهوه در کافهای قدیمی، یا صدای خندهای که نمیدانی از کدام خاطره به گوشَت رسیده است. لحظهای مکث میکنی، اما چیزی به یادت نمیآید. روزت را ادامه میدهی و پیرمرد، در دورترین گوشهی ذهن تو، آرامآرام محو میشود؛ بیآنکه بداند حتی آخرین نشانههایش نیز از جهانِ تو رخت بستهاند.
و آنوقت، دیگر نه تو چیزی از او به یاد داری، نه او چیزی از تو. انگار هیچوقت یکدیگر را ندیدهاید؛ انگار تمام آن روزها، تمام خندهها و دلتنگیها، تنها خوابِ کوتاهی بودهاند که کسی پس از بیدار شدن، زحمتِ به خاطر سپردنش را به خود نداده است.
شاید سرنوشتِ تمام آدمهایی که روزی یکدیگر را جهانِ خود میدانستند، همین باشد؛ آنقدر در خاطرات هم زندگی کنند تا سرانجام، هر دو به خاطرهای بدل شوند که دیگر کسی را یارای به یاد آوردنش نیست.