آدما حالت ها و تیک های مخصوص به خودشونو دارن
مثلا یکی وقتی حواسش نیست دست ب سینه می ایسته
یکی ناخنشو میجوه، یکی با لبه ی آسین های پیرهنش درگیر میشه و شاید یکی دیگم به فشار دادن چهار تا انگشتای دستش با انگشت شست همون دست.
یکیم مثل من دستاشو فرو میکنه توی جیبای شلوارش
تکیه میده ب دیوار یکی از پاهاشم بالا روی دیوار خم میکنه و خیره میشه به روبروش
جایی که ممکنه اون لحظه توش باشه ولی قطعا زندگی نکرده.چون هیچوقت اون جایی که هست چیزی نبوده که توی کل زندگیش ارزو کرده باشه
پس ی نفس عمیق میکشه و باز ادامه میده به زندگی نکردن طوریکه انگار نه چیزی واسه مشغول شدن بهش داره و ن چیزی برای استراحت کردن بخاطرش
دقیقا مثل یه ذره ی غبار معلق توی هوا که ممکنه جهت باد به هرسمتی ببردش
یا شبیه قاصدکی که شاید ی بچه ی 5 ساله با ذوق توی دستاش بگیره و فوتش کنه توی هوا و شایدم ماشینی که با سرعت از روش رد بشه!
شایدم مثل یه دختر بچه ای که موهای طلایی رنگ خرگوشیش از دو طرف بافته شده و روی شونه هاش افتادن
یه عروسکی توی دستشه ولی وسط پیاده رو نشسته و گریه میکنه.چون اون دست مامانشو ول کرده و حالا توی شلوغی گم شده.از ی جایی به بعد حالمون اینطوریه ک ن دنبال پایانیم و ن حتی یه شروع جدید
وسط راه عین پیاده رویی که توی جاده ی بی سرو ته وسط بزرگراه بشینه و منتظر باشه؛یا ماشین بهش بزنه یا از کنارش رد بشه.
مثلا یکی وقتی حواسش نیست دست ب سینه می ایسته
یکی ناخنشو میجوه، یکی با لبه ی آسین های پیرهنش درگیر میشه و شاید یکی دیگم به فشار دادن چهار تا انگشتای دستش با انگشت شست همون دست.
یکیم مثل من دستاشو فرو میکنه توی جیبای شلوارش
تکیه میده ب دیوار یکی از پاهاشم بالا روی دیوار خم میکنه و خیره میشه به روبروش
جایی که ممکنه اون لحظه توش باشه ولی قطعا زندگی نکرده.چون هیچوقت اون جایی که هست چیزی نبوده که توی کل زندگیش ارزو کرده باشه
پس ی نفس عمیق میکشه و باز ادامه میده به زندگی نکردن طوریکه انگار نه چیزی واسه مشغول شدن بهش داره و ن چیزی برای استراحت کردن بخاطرش
دقیقا مثل یه ذره ی غبار معلق توی هوا که ممکنه جهت باد به هرسمتی ببردش
یا شبیه قاصدکی که شاید ی بچه ی 5 ساله با ذوق توی دستاش بگیره و فوتش کنه توی هوا و شایدم ماشینی که با سرعت از روش رد بشه!
شایدم مثل یه دختر بچه ای که موهای طلایی رنگ خرگوشیش از دو طرف بافته شده و روی شونه هاش افتادن
یه عروسکی توی دستشه ولی وسط پیاده رو نشسته و گریه میکنه.چون اون دست مامانشو ول کرده و حالا توی شلوغی گم شده.از ی جایی به بعد حالمون اینطوریه ک ن دنبال پایانیم و ن حتی یه شروع جدید
وسط راه عین پیاده رویی که توی جاده ی بی سرو ته وسط بزرگراه بشینه و منتظر باشه؛یا ماشین بهش بزنه یا از کنارش رد بشه.