این روزها،
غم،
چه زود زود،
درِ خانه دلم را میزند؛
گویی دلش تنگ شده
برای کاشانهی
سرد و بیروح من!
دل من هم،
تنگ است،
برای مرواريد های نامرئی
که از چشمهی بیپايان میبارد؛
برای اشکِ ابرهای
که زمین را جان میبخشد.
اما چه میشود
که این روزها
سراغم را نگيرد؟
نه میلِ دوستی دارم،
نه حالِ سپر گرفتن.
نشستهام
در دامان سکوت،
چشمانتظار نوری ملایم
که جرقهی امید همراه دارد،
منتظر درخشش پرتوهای خورشید
که ابرها را کنار بزند
و سپیده زندگی
دلم را بخنداند.
¹⁰
#طوبی_صالح
غم،
چه زود زود،
درِ خانه دلم را میزند؛
گویی دلش تنگ شده
برای کاشانهی
سرد و بیروح من!
دل من هم،
تنگ است،
برای مرواريد های نامرئی
که از چشمهی بیپايان میبارد؛
برای اشکِ ابرهای
که زمین را جان میبخشد.
اما چه میشود
که این روزها
سراغم را نگيرد؟
نه میلِ دوستی دارم،
نه حالِ سپر گرفتن.
نشستهام
در دامان سکوت،
چشمانتظار نوری ملایم
که جرقهی امید همراه دارد،
منتظر درخشش پرتوهای خورشید
که ابرها را کنار بزند
و سپیده زندگی
دلم را بخنداند.
¹⁰
#طوبی_صالح