خانهای تنهایی
هوای سرد و دلگیر، مثل باری سنگین بر دوشم افتاده بود و خیابانها، مانند جانی از پا افتاده، پژواک خستگی روز را در خود داشتند.
تمام روز صدای چکش و بوی چرم رمق مرا گرفته بود.
وقتی درِ خانه را باز کردم، ناخودآگاه انتظار داشتم کسی به استقبالم بیاید، شاید صدای خندهای، شاید گرمی نگاهی. اما خانه در سکوتی سنگین فرو رفته بود. یادم رفته بود که من همیشه تنها بودم. آهی از نهادم برخاست.
با خستگی تمام روی تشک قدیمیام که هر شب دردهایم را در خود جا میدهد، نشستم. روزی دیگر به پایان رسید، روزی که تمام وجودم را تحلیل برده بود، عضلاتم تیر میکشیدند. بدنم فرسودهتر از آن است که تاب بیاورد. دلم میخواهد جایی آرام بگیرم، در سکوت... بدون این همه درد و سنگینی.
از صبح تا شام، کفاشی میکنم. کاش لااقل خانوادهای داشتم تا دلگرمیام میشدند، اما انگار این هم از نعمتهایی است که خداوند نصیبم نکرده.
کلافه به آشپزخانه رفتم. آب را روی اجاق گذاشتم تا جوش بیاید و خودم به دستشویی رفتم تا دستی به صورتم بزنم، وقتی برگشتم آب جوشیده بود و بخار از آن بلند میشد، اما مقداری از آب کم شده بود. با خود غریدم: "این فکرهای سرگردان هم که مثل سایهای دنبال من هستند، حتی نمیگذارند دو دقیقه به حال خودم باشم."
هنگام دم کردن بوی خوشِ چای در فضای کوچک آشپزخانه پیچید. لیوانی چای برای خود ریختم، کمی شکر اضافه کردم و همان شد غذای شبم. شکمم را که سیر کردم، بدون اینکه سفره را جمع کنم، رفتم سراغ تشکم. در ذهنم گفتم: "دخترم جمع میکند." اما دختری در کار نبود.
بستر خوابم هنوز همانطور روی اتاق هموار بود، نگاهش کردم و به یاد آوردم که صبح، با عجله و بیحوصلهگی خانه را ترک کرده بودم. انگار زندگیام همیشه همین آشفتگی و ناتمامی است.
پتو را سرم کشيدم. افکار مثل موريانه در ذهنم هجوم آوردند. در میان این همه، نمیتوانم با آنها هم در ستیز باشم.
"چه میشد اگر خانواده داشتم؟ اگر شغلی بهتر داشتم؟ یا حتی جوانتر بودم؟ آیا میتوانستم همه اینها را به دست بیاورم؟" جوابش ساده بود: "بله، حتما میتوانستم. در جوانی آدم قدرت هر کاری را دارد، هر کاری..."
لحظهای چشمانم را بستم و خودم را در کنار زن و فرزندانم تصور کردم. شاد و خوشحال، لباسهای شیک، دستانی تمیز و خانهای کوچک اما گرم. باغچهای داشتم که خودم گلهایش را آب میدادم. لبخند محو روی صورتم نشست.
با این خیالها به خواب رفتم، اما ذهنم، که هنوز بیدار بود، مرا به سمت حقیقت تلخی میکشاند که نه خانهای گرم، نه باغچهای پرگل و نه دستانی تمیز در انتظارم است.
اما هنوز هم دیر نبود. میتوانم زندگی را به میل خودم تغییر دهم. آن امید کوچک را در عمق قلبم حس میکنم؛ آماده است تا جوانه بزند. باید من قدم اول را بردارم تا درهای گشایش به رویم باز شود.
برای اولین بار بعد از مدتها، حس کردم شاید چیزی در زندگیام تغییر کند. یک گلدان کوچک، شروعی کوچک... اما کافی برای سبز شدن دوباره امید.
²
#طوبی_صالح
هوای سرد و دلگیر، مثل باری سنگین بر دوشم افتاده بود و خیابانها، مانند جانی از پا افتاده، پژواک خستگی روز را در خود داشتند.
تمام روز صدای چکش و بوی چرم رمق مرا گرفته بود.
وقتی درِ خانه را باز کردم، ناخودآگاه انتظار داشتم کسی به استقبالم بیاید، شاید صدای خندهای، شاید گرمی نگاهی. اما خانه در سکوتی سنگین فرو رفته بود. یادم رفته بود که من همیشه تنها بودم. آهی از نهادم برخاست.
با خستگی تمام روی تشک قدیمیام که هر شب دردهایم را در خود جا میدهد، نشستم. روزی دیگر به پایان رسید، روزی که تمام وجودم را تحلیل برده بود، عضلاتم تیر میکشیدند. بدنم فرسودهتر از آن است که تاب بیاورد. دلم میخواهد جایی آرام بگیرم، در سکوت... بدون این همه درد و سنگینی.
از صبح تا شام، کفاشی میکنم. کاش لااقل خانوادهای داشتم تا دلگرمیام میشدند، اما انگار این هم از نعمتهایی است که خداوند نصیبم نکرده.
کلافه به آشپزخانه رفتم. آب را روی اجاق گذاشتم تا جوش بیاید و خودم به دستشویی رفتم تا دستی به صورتم بزنم، وقتی برگشتم آب جوشیده بود و بخار از آن بلند میشد، اما مقداری از آب کم شده بود. با خود غریدم: "این فکرهای سرگردان هم که مثل سایهای دنبال من هستند، حتی نمیگذارند دو دقیقه به حال خودم باشم."
هنگام دم کردن بوی خوشِ چای در فضای کوچک آشپزخانه پیچید. لیوانی چای برای خود ریختم، کمی شکر اضافه کردم و همان شد غذای شبم. شکمم را که سیر کردم، بدون اینکه سفره را جمع کنم، رفتم سراغ تشکم. در ذهنم گفتم: "دخترم جمع میکند." اما دختری در کار نبود.
بستر خوابم هنوز همانطور روی اتاق هموار بود، نگاهش کردم و به یاد آوردم که صبح، با عجله و بیحوصلهگی خانه را ترک کرده بودم. انگار زندگیام همیشه همین آشفتگی و ناتمامی است.
پتو را سرم کشيدم. افکار مثل موريانه در ذهنم هجوم آوردند. در میان این همه، نمیتوانم با آنها هم در ستیز باشم.
"چه میشد اگر خانواده داشتم؟ اگر شغلی بهتر داشتم؟ یا حتی جوانتر بودم؟ آیا میتوانستم همه اینها را به دست بیاورم؟" جوابش ساده بود: "بله، حتما میتوانستم. در جوانی آدم قدرت هر کاری را دارد، هر کاری..."
لحظهای چشمانم را بستم و خودم را در کنار زن و فرزندانم تصور کردم. شاد و خوشحال، لباسهای شیک، دستانی تمیز و خانهای کوچک اما گرم. باغچهای داشتم که خودم گلهایش را آب میدادم. لبخند محو روی صورتم نشست.
با این خیالها به خواب رفتم، اما ذهنم، که هنوز بیدار بود، مرا به سمت حقیقت تلخی میکشاند که نه خانهای گرم، نه باغچهای پرگل و نه دستانی تمیز در انتظارم است.
اما هنوز هم دیر نبود. میتوانم زندگی را به میل خودم تغییر دهم. آن امید کوچک را در عمق قلبم حس میکنم؛ آماده است تا جوانه بزند. باید من قدم اول را بردارم تا درهای گشایش به رویم باز شود.
برای اولین بار بعد از مدتها، حس کردم شاید چیزی در زندگیام تغییر کند. یک گلدان کوچک، شروعی کوچک... اما کافی برای سبز شدن دوباره امید.
²
#طوبی_صالح