غبارِ امید
با صدای وحشتناکی از خواب پریدم؛ با خودم گفتم، حتما جایی دیگری به خاک يکسان شده است. روزی نیست که این صداها گوش های مان را نخراشد، دیگر از این اوضاع هراس و تعجبی نداریم.
از جا بلند شدم و از پنجره به آسمان نگاه کردم؛ آفتاب تازه داشت نورش را بر زمینیان پخش میکرد و نشان میداد که زمان رفتن من به مکتب است.
سمت روشویی رفتم و دستِآبی به صورتم زدم و برای رفتن به مکتب خودم را آماده کردم. کنار آیینه ایستادم و روسریام را سرم کردم و به خود خیره شدم؛ دختری با ابروهای کمانی و چشمان سیاهِ بَراق که خستهگی و درد در آن موج میزند، اما امیدی نهفته در آن انسان را شگفتزده میکند.
بله، من در خود شجاعت و استقامت میبینم و امیدی که هیچگاه از بین نمیرود. من هنوز از دل این ناآرامیها ایمان دارم که روزی من و مردم سرزمینام کلید آزادی را در دست خواهیم گرفت.
پشت این هالهی تاریک روزهای روشنی را میبینم که باید کنار زده شود. امید ما به بلندی کوه و صبر و استقامت مان به سرسختی فولادی که در آتش شکل میگیرد اما نمیشکند.
با صدازدنهای خواهرم از افکارم بیرون شدم، دیرم شده بود، باید میرفتم به مکتب. از خانه بیرون زدم، چشمم به خاکههای خانههای مخروبه در دو سمت جاده افتاد، هوا غبار آلود و فضای شهر در سکوتی سنگین فرو رفته بود. کوچهها از کودکان خالی و از آوارها بوی غم به مشام میرسید، اما با این حال هم از چهرههای خستهی مردم شجاعت و پایداری نمایان بود.
آنسو تر دختران سیاهپوشی را دیدم که به سوی مکتب روان بودند، با شتاب قدم برداشتم که هممسیر آنها شوم، ناگهان شخصی سر راهم سبز شد و گفت:"دخترم میشود ازت عکسی بگیرم؟"
مردی با لباس ساده و دوربینی در دست، مقابلم ايستاده بود. صدایش گرم و چشمانش اندوهِ عمیقی داشت. چیزی در چشمان مرد باعث شد نتوانم قدمی بردارم، چرا میخواست از من عکس بگیرد؟ شاید در چهرهام چیزی دیده بود، یا شاید میخواست داستانی از این روزها ثبت کند.
³
#طوبی_صالح
با صدای وحشتناکی از خواب پریدم؛ با خودم گفتم، حتما جایی دیگری به خاک يکسان شده است. روزی نیست که این صداها گوش های مان را نخراشد، دیگر از این اوضاع هراس و تعجبی نداریم.
از جا بلند شدم و از پنجره به آسمان نگاه کردم؛ آفتاب تازه داشت نورش را بر زمینیان پخش میکرد و نشان میداد که زمان رفتن من به مکتب است.
سمت روشویی رفتم و دستِآبی به صورتم زدم و برای رفتن به مکتب خودم را آماده کردم. کنار آیینه ایستادم و روسریام را سرم کردم و به خود خیره شدم؛ دختری با ابروهای کمانی و چشمان سیاهِ بَراق که خستهگی و درد در آن موج میزند، اما امیدی نهفته در آن انسان را شگفتزده میکند.
بله، من در خود شجاعت و استقامت میبینم و امیدی که هیچگاه از بین نمیرود. من هنوز از دل این ناآرامیها ایمان دارم که روزی من و مردم سرزمینام کلید آزادی را در دست خواهیم گرفت.
پشت این هالهی تاریک روزهای روشنی را میبینم که باید کنار زده شود. امید ما به بلندی کوه و صبر و استقامت مان به سرسختی فولادی که در آتش شکل میگیرد اما نمیشکند.
با صدازدنهای خواهرم از افکارم بیرون شدم، دیرم شده بود، باید میرفتم به مکتب. از خانه بیرون زدم، چشمم به خاکههای خانههای مخروبه در دو سمت جاده افتاد، هوا غبار آلود و فضای شهر در سکوتی سنگین فرو رفته بود. کوچهها از کودکان خالی و از آوارها بوی غم به مشام میرسید، اما با این حال هم از چهرههای خستهی مردم شجاعت و پایداری نمایان بود.
آنسو تر دختران سیاهپوشی را دیدم که به سوی مکتب روان بودند، با شتاب قدم برداشتم که هممسیر آنها شوم، ناگهان شخصی سر راهم سبز شد و گفت:"دخترم میشود ازت عکسی بگیرم؟"
مردی با لباس ساده و دوربینی در دست، مقابلم ايستاده بود. صدایش گرم و چشمانش اندوهِ عمیقی داشت. چیزی در چشمان مرد باعث شد نتوانم قدمی بردارم، چرا میخواست از من عکس بگیرد؟ شاید در چهرهام چیزی دیده بود، یا شاید میخواست داستانی از این روزها ثبت کند.
³
#طوبی_صالح