بچه ها ببخشید من واقعا اونطور که باید تو کامیونیتی ارت نیستم و حتی یکی از ارتیستای ایرانی هم منو به شخص و اسم نمیشناسه از سال ۲۲ به بعد که چنل قبلیم رو منفجر کردم٫ نمیدونم این حرفام حتی اهمیتی داره یا نه انقدر که من بی اطلاع و بی ربطم نسبت به این ماجراها و تلاش میکردم که بمونم٫ هیچوقت هم زیاد اینجا حرف نزدم٫ از طرفی حتی نمیدونم باید چی بگم تو چنین موقعیتی اما خواستم بیام و اینو بگم که واقعا متاسفم و تسلیت میگم هرچند که هنوز امیدوارم حقیقت نداشته باشه٫ یه شوخی باشه یا یه کابوس؛ غم از دست دادن خیلی بزرگه. و کاش حداقل عبرتی شده باشه تا روزی بیاد که همه بتونن امنیت و ارامش رو هرجایی که هستن پیدا کنن اگر که اصلا ممکن باشه چون اگه فقط یک چیز راجب هنر بدونم اینه که همیشه دوسش داشتم چون حال دلم رو بهتر میکرد ولی ظاهرا چیزی جز فشار عصبی ازش برای خیلیا نمونده.