هردو مستقیم بعد از حمام خود را روی تخت رها میکنند و ملافههارا روی تنشان میکشند. شکارچی احساس سبکی میکند. نخوابیدن هنگامی که سرش را در گودی گردن سرباز فرو برده و به ریتم نفسهایش گوش سپرده سخت است.
________________________
شکارچی از خواب میپرد. ۳ صبح. پیش ازینکه بفهمد چرا، تمام عضلاتش از احساس خطر احتمالی منقبض میشوند. به طرف پایین تخت خم میشود تا دستش را دور تفنگش حلقه کند.
چشمان سرباز حالا بازند و با چشمان شکارچی ملاقات میکنند. او ابروهایش را بالا میبرد و شکارچی هم با سردرگمی سری تکان میدهد.
در سکوت از روی تخت پایین میآید و خود را به طرف پنجره میکشاند تا از شکاف بین پرده به عامل بیداریاش نگاه میکند. ماشینی آشنا که باعث میشود موهای پشت گردنش سیخ شوند. این ماشین را قبلا، هنگامی که با سرباز فرار کرد، دیده. دردسر.
"چندنفرن؟" سرباز با اشارهای میپرسد.
شکارچی دوباره به ماشین نگاه میکند. تفنگش را در جیب پشتی شلوارش میچپاند و علامت میدهد:"بین ۱ تا ۴ نفر"
سرباز سرتکان میدهد و دستش را به طرف چاقویش میبرد. شکارچی برمیگردد و زانویش را روی تخت میگذارد تا شانهی سرباز را ببوسد. "اتفاقی نمیوفته" لبهایش را به گردن سرباز و بعد به لبهای او میرساند.
"برو تو موقعیت مناسب وایسا." سرباز لبخند میزند و چاقو را روی هوا تکان میدهد. هایدرا قطعا نمیتواند با تنها چهار مامور آنهارا برگرداند. این یک ماموریت ردیابیست. تحت هیچ شرایطی نباید بگذارند اطلاعاتی که بدست آوردهاند به مقرشان برگردد. او و سرباز باید ازین عنصر غافلگیری که نصیبشان شده نهایت استفاده را بکنند.
شکارچی خوشحال است قبل ازینکه بهخواب برود لباسهایش را پوشید. سلاخی کردن ماموران درحالیکه برهنه است، هیچوقت جزو لیست کارهای موردعلاقهاش نبوده.
دوباره از روزنهی پرده بیرون را دید میزند و سه مرد میبیند که روی سنگفرش های رنگ و رو رفتهی خیابان ایستادهاند. یکیشان مشغول صحبت کردن با تلفنش است و دوتای دیگر سرها را بهم نزدیک کرده و درگوشی حرف میزنند. کتوشلوار هایشان برای چنین هتلی زیادی گران است؛ ظاهرا حتی تلاش هم نمیکنند اندکی دقیق عمل کنند. شکارچی با دیدنشان فکش را با صدای بلندی باز و بسته میکند.
نفس عمیقی میکشد و نیمنگاهی به سرباز میاندازد که برایش خط و نشان میکشد:" کار احمقانهای نکنیا" نیشخند میزند و نشان میدهد:"من میتونم محتاط باشم"
به طرف پنجره برمیگردد و منتظر میماند تا مامور تلفنش را قطع کند. قدمهایش را آهسته به عقب برمیدارد، ضامن تنفنگش را میکشد و چندثانیه درنگ میکند. صدای ضربان قلبش مثل طبلنوازیِ دیوانهواری در گوشش پیچیده.بعد، در را باز میکند. سرباز دقیقا پشت سرش است.
دوتای اول بسادگی نقش زمین میشوند. چهرههای حیرانشان به وضوح نشان میدهد انتظار این حمله را نداشتهاند. شکارچی ازین برتری استفاده میکند تا یکیشان را زمین بزند و زانویش را روی گلویش بگذارد. سرباز هم به گردن دیگری چاقو زده تا از فریاد زدنش جلوگیری کند، و آخری را درحالیکه گلویش را در مشت قدرتمندش گرفته به دیوار چسبانده. ماموری که چاقو خورده روی زانوهایش میافتد و دیوانهوار به گردنش چنگ میزند و چشمانش از حدقه بیرون میزنند. خون بیرحمانه از میان انگشتانش میگریزد.
"میخوای یکیشونو زنده نگه داری؟" سرباز میپرسد. ماموری که درموازات دیوار نگهش داشته زیر دست آهنینش ناامیدانه تقلا میکند.
شکارچی سوالش را بررسی میکند. احتمالن مرد بجای جواب دادن به سوالشان سیانور بین دندانهایش را بجود؛ و اوهم حقیقتا خسته است. تا پیش ازین از روزش لذت برده و نمیخواهد حضور این غریبهی ناخواسته را بیش از حد لازم تحمل کند.
"نه."جواب را با بازدمش به بیرون هل میدهد و زانویش را آنقدر روی گردن مامور فشار میدهد تا صدای شکستن گردنش را بشنود. اگر نگران جلب توجه بیشتر نبود از اسلحهاش استفاده میکرد. پیادهرویی که با خون نقاشی شده کافیست.
جسدهارا به طرف همان ماشین میبرند. سرباز کلید ماشین را از جیب یکی از مامورها بیرون میکشد و صندوقعقب را باز میکند. شکارچی کمکش میکند همهرا جا بدهند و در صندوق را ببندند. سرباز با شانهاش به او میزند "بیا بریم. یسری کار هست که قبل از رفتن باید انجام بدیم." شکارچی به خون روی لباسهایشان اشاره میکند و لبخند خبیثی میزند "مثل یه حموم دیگه؟" سرباز قبل ازینکه برود داخل مشتی به کمرش میزند.
باید بروند، ولی از آنجایی که ساعت سهونیم صبح است، کمی وقت دارند که تلف کنند. با رنگ کردن موهای شکارچی شروع میکنند. سرباز نیشخند دلربایی میزند و مارک رنگ مو را نشانش میدهد: زمان افسونگری. شکارچی چشمانش را تاب میدهد و میخندد.
سرباز که شروع به مخلوط کردن رنگ مو میکند، بوی مواد شیمیایی در اتاق پخش میشود. دستورالعمل گویاست و به سه زبانی که شکارچی و سرباز بهشان
________________________
شکارچی از خواب میپرد. ۳ صبح. پیش ازینکه بفهمد چرا، تمام عضلاتش از احساس خطر احتمالی منقبض میشوند. به طرف پایین تخت خم میشود تا دستش را دور تفنگش حلقه کند.
چشمان سرباز حالا بازند و با چشمان شکارچی ملاقات میکنند. او ابروهایش را بالا میبرد و شکارچی هم با سردرگمی سری تکان میدهد.
در سکوت از روی تخت پایین میآید و خود را به طرف پنجره میکشاند تا از شکاف بین پرده به عامل بیداریاش نگاه میکند. ماشینی آشنا که باعث میشود موهای پشت گردنش سیخ شوند. این ماشین را قبلا، هنگامی که با سرباز فرار کرد، دیده. دردسر.
"چندنفرن؟" سرباز با اشارهای میپرسد.
شکارچی دوباره به ماشین نگاه میکند. تفنگش را در جیب پشتی شلوارش میچپاند و علامت میدهد:"بین ۱ تا ۴ نفر"
سرباز سرتکان میدهد و دستش را به طرف چاقویش میبرد. شکارچی برمیگردد و زانویش را روی تخت میگذارد تا شانهی سرباز را ببوسد. "اتفاقی نمیوفته" لبهایش را به گردن سرباز و بعد به لبهای او میرساند.
"برو تو موقعیت مناسب وایسا." سرباز لبخند میزند و چاقو را روی هوا تکان میدهد. هایدرا قطعا نمیتواند با تنها چهار مامور آنهارا برگرداند. این یک ماموریت ردیابیست. تحت هیچ شرایطی نباید بگذارند اطلاعاتی که بدست آوردهاند به مقرشان برگردد. او و سرباز باید ازین عنصر غافلگیری که نصیبشان شده نهایت استفاده را بکنند.
شکارچی خوشحال است قبل ازینکه بهخواب برود لباسهایش را پوشید. سلاخی کردن ماموران درحالیکه برهنه است، هیچوقت جزو لیست کارهای موردعلاقهاش نبوده.
دوباره از روزنهی پرده بیرون را دید میزند و سه مرد میبیند که روی سنگفرش های رنگ و رو رفتهی خیابان ایستادهاند. یکیشان مشغول صحبت کردن با تلفنش است و دوتای دیگر سرها را بهم نزدیک کرده و درگوشی حرف میزنند. کتوشلوار هایشان برای چنین هتلی زیادی گران است؛ ظاهرا حتی تلاش هم نمیکنند اندکی دقیق عمل کنند. شکارچی با دیدنشان فکش را با صدای بلندی باز و بسته میکند.
نفس عمیقی میکشد و نیمنگاهی به سرباز میاندازد که برایش خط و نشان میکشد:" کار احمقانهای نکنیا" نیشخند میزند و نشان میدهد:"من میتونم محتاط باشم"
به طرف پنجره برمیگردد و منتظر میماند تا مامور تلفنش را قطع کند. قدمهایش را آهسته به عقب برمیدارد، ضامن تنفنگش را میکشد و چندثانیه درنگ میکند. صدای ضربان قلبش مثل طبلنوازیِ دیوانهواری در گوشش پیچیده.بعد، در را باز میکند. سرباز دقیقا پشت سرش است.
دوتای اول بسادگی نقش زمین میشوند. چهرههای حیرانشان به وضوح نشان میدهد انتظار این حمله را نداشتهاند. شکارچی ازین برتری استفاده میکند تا یکیشان را زمین بزند و زانویش را روی گلویش بگذارد. سرباز هم به گردن دیگری چاقو زده تا از فریاد زدنش جلوگیری کند، و آخری را درحالیکه گلویش را در مشت قدرتمندش گرفته به دیوار چسبانده. ماموری که چاقو خورده روی زانوهایش میافتد و دیوانهوار به گردنش چنگ میزند و چشمانش از حدقه بیرون میزنند. خون بیرحمانه از میان انگشتانش میگریزد.
"میخوای یکیشونو زنده نگه داری؟" سرباز میپرسد. ماموری که درموازات دیوار نگهش داشته زیر دست آهنینش ناامیدانه تقلا میکند.
شکارچی سوالش را بررسی میکند. احتمالن مرد بجای جواب دادن به سوالشان سیانور بین دندانهایش را بجود؛ و اوهم حقیقتا خسته است. تا پیش ازین از روزش لذت برده و نمیخواهد حضور این غریبهی ناخواسته را بیش از حد لازم تحمل کند.
"نه."جواب را با بازدمش به بیرون هل میدهد و زانویش را آنقدر روی گردن مامور فشار میدهد تا صدای شکستن گردنش را بشنود. اگر نگران جلب توجه بیشتر نبود از اسلحهاش استفاده میکرد. پیادهرویی که با خون نقاشی شده کافیست.
جسدهارا به طرف همان ماشین میبرند. سرباز کلید ماشین را از جیب یکی از مامورها بیرون میکشد و صندوقعقب را باز میکند. شکارچی کمکش میکند همهرا جا بدهند و در صندوق را ببندند. سرباز با شانهاش به او میزند "بیا بریم. یسری کار هست که قبل از رفتن باید انجام بدیم." شکارچی به خون روی لباسهایشان اشاره میکند و لبخند خبیثی میزند "مثل یه حموم دیگه؟" سرباز قبل ازینکه برود داخل مشتی به کمرش میزند.
باید بروند، ولی از آنجایی که ساعت سهونیم صبح است، کمی وقت دارند که تلف کنند. با رنگ کردن موهای شکارچی شروع میکنند. سرباز نیشخند دلربایی میزند و مارک رنگ مو را نشانش میدهد: زمان افسونگری. شکارچی چشمانش را تاب میدهد و میخندد.
سرباز که شروع به مخلوط کردن رنگ مو میکند، بوی مواد شیمیایی در اتاق پخش میشود. دستورالعمل گویاست و به سه زبانی که شکارچی و سرباز بهشان