مسلطند پشت جعبه نوشته شده. سرباز دستکشها را میقاپد و کارش را شروع میکند.
شکارچی ازینکه موهایش برای حدود بیست دقیقه مدام کشیده شوند چندان خوشحال نیست، اما نشستن روی سکوی کنار وان چشمانش را همسطح نگاه سرباز میکند و حالش را بهتر. به این فکر میکند که چطور برای پرت کردن حواسش از چسبناکی اعصابخردکن رنگ به رانهایش چنگ بزند و اورا به آغوشش بکشد و نگهدارد. بهترین جایی که سرباز را درآن تصور میکند، نزدیک ترین به خودش. اگه میتوانست در تنش حل میشد و وجودش را دربرمیگرفت که دیگر مجبور نباشد رهایش کند. نوازش انگشتان سرباز گرههای مویش را باز میکند. مو که سهل است؛ تمام بدنش تسلیم اوست. سرش را به سینهی او تکیه میدهد و از آرامش حضورش لذت میبرد. موهایش به بلندی موهای سرباز -قبل ازینکه کوتاهشان کند- نیست، اما سیاه کردن پیچ و خم طلاییشان زمانبر است. و رنگ هم باید مدتی روی سرش بماند. سرباز سعی میکند با حرف زدن سرگرمش کند و از کلافگی نجاتش دهد.
میگوید:"به اطلاعات بیشتری برای حرکات موثر نیاز داریم." بینیاش را چین میدهد "نمیتونیم برای همچی به حواسمون اعتماد کنیم"
"میخوای یه عملیات شناسایی داشته باشیم؟" شکارچی متفکر دستش را به فکش میکشد و با ریشش ور میرود. "کدوم مقر رو درنظر داری؟"
سرباز نگاهی طولانی به او میاندازد "یه آزمایشگاه کامپیوتر تو نیوجرسی هست..." چند ثانیه درنگ میکند اما شکارچی حرف نگفتهاش را میشنود و پوستش ،انگار که ناگهان در محفظهی یخ شیرجه زده باشد، مورمور میشود.
"از کسی که نمیخواست مبارزه کنه خیلی بعیده." خوشحال است که توانسته صدایش را کنترل کند و ثابت نگه دارد.
"اوه، من میخواستم بجنگم،" سرباز لبخند ظریفی میزند " نمیخواستم گیر بیوفتم."
شکارچی دوباره فکش را میخاراند. آزمایشگاه کامپیوتر جرسی به اندازهای خطرناک است که شاید آنها هم نتوانند از پسش بربیایند. اما اگر میخواهند اطلاعات کسب کنند، یک کامپیوتر خاص در این پایگاه؛ نیمه مرده و یخ زده -مثل خودشان- بدردشان میخورد. با تصور اینکه بتوانند به همکاری وادارش کنند.
اعتراف میکند:" منو بدجوری میترسونه." سرش را بالا میاورد تا در چشمان سرباز سرمای ناگهانی تنش را کم کند. چهرهاش قابل خواندن نیست. خود را به تمیز کردن وسایل سرگرم میکند که از نگاهش فرار کند "اگه فکر میکنی نظر بهتری درموردش دارم اشتباه میکنی." مشتهایش را باز و بسته میکند و کلافه با انگشتان دست چپش روی سینک ضرب میگیرد. " اما میخوام بدونم که کی هستیم. کی بودیم. تو اینو نمیخوای؟"
شکارچی زبانش را میگزد تا زمانی که مطمئن شود حرفی نمیزند که سرباز موزاییک را در مشتش خرد کند.
"میدونی که میخوام." اینرا بعد از دقیقهای طولانی به زبان میآورد "میریم سراغ زولا."
درنگاه سرباز چیزی بین وحشت و رضایت موج میزند. "خب... بیا تا سرتو ازینا خلاص کنم"
شکارچی با اشتیاق شدیدی زانو میزند و به وان حمام تکیه میدهد تا سرباز بتواند رنگ را از مویش بشوید. درحالیکه فرورفتن چرخان سیاهی در سوراخ وان را تماشا میکند چشمانش نیمهبازند. حرکت دستان سرباز درموهایش حس خوبی دارد، حس میکند چیزی بیشتر از رنگ سیاه از سرش شسته میشود و پایین میریزد. سرمای کاشیها از شلوارش رد میشود و به پوستش نهیب میزند.
دست سرباز پشت گردنش میرود تا سرش را زیر آب ببرد. نفسش را حبس میکند و درهمان حالت میماند. سرباز آرام ضربهای به گردنش میزند که سرش را عقب بکشد.
سرباز به محض اینکه شکارچی سرپا میایستد لبخندی تحویلش میدهد. "شبیه من شدی."
"چرند نگو." شکارچی منزجر از بوی رنگی که به تنش مانده حوله را بشدت روی سرش میکشد. وقتی میگذارد حوله دور گردنش بیوفتد و خودرا در آیینه میبیند، باید دوباره تصویر روبرویش را بررسی کند.
"هه. گفتم که" سرباز دست به سینه ایستاده. شکارچی موافقت میکند"عجیبه. خیلی عجیبه..." دستههای نمدار و سیاهِ مو گردنش را دربر گرفتهاند و توی صورتش ریختهاند. از قبل هم تسخیر شده تر بنظر میرسد -اگر بیشتر ممکن باشد.
"بنظرت دوربینای امنیتی رو گیج میکنه؟"
سرباز بازویش را دور کمر شکارچی حلقه میکند و سرش را روی شانهاش میگذارد."عزیزم، تو منو گیج میکنی!"
شکارچی نیمهشب نمیتواند توجهش را از آیینه بگیرد. هرچه نباشد، بلخره شبیه اسمش شده.
#sarius
@tweetlock
شکارچی ازینکه موهایش برای حدود بیست دقیقه مدام کشیده شوند چندان خوشحال نیست، اما نشستن روی سکوی کنار وان چشمانش را همسطح نگاه سرباز میکند و حالش را بهتر. به این فکر میکند که چطور برای پرت کردن حواسش از چسبناکی اعصابخردکن رنگ به رانهایش چنگ بزند و اورا به آغوشش بکشد و نگهدارد. بهترین جایی که سرباز را درآن تصور میکند، نزدیک ترین به خودش. اگه میتوانست در تنش حل میشد و وجودش را دربرمیگرفت که دیگر مجبور نباشد رهایش کند. نوازش انگشتان سرباز گرههای مویش را باز میکند. مو که سهل است؛ تمام بدنش تسلیم اوست. سرش را به سینهی او تکیه میدهد و از آرامش حضورش لذت میبرد. موهایش به بلندی موهای سرباز -قبل ازینکه کوتاهشان کند- نیست، اما سیاه کردن پیچ و خم طلاییشان زمانبر است. و رنگ هم باید مدتی روی سرش بماند. سرباز سعی میکند با حرف زدن سرگرمش کند و از کلافگی نجاتش دهد.
میگوید:"به اطلاعات بیشتری برای حرکات موثر نیاز داریم." بینیاش را چین میدهد "نمیتونیم برای همچی به حواسمون اعتماد کنیم"
"میخوای یه عملیات شناسایی داشته باشیم؟" شکارچی متفکر دستش را به فکش میکشد و با ریشش ور میرود. "کدوم مقر رو درنظر داری؟"
سرباز نگاهی طولانی به او میاندازد "یه آزمایشگاه کامپیوتر تو نیوجرسی هست..." چند ثانیه درنگ میکند اما شکارچی حرف نگفتهاش را میشنود و پوستش ،انگار که ناگهان در محفظهی یخ شیرجه زده باشد، مورمور میشود.
"از کسی که نمیخواست مبارزه کنه خیلی بعیده." خوشحال است که توانسته صدایش را کنترل کند و ثابت نگه دارد.
"اوه، من میخواستم بجنگم،" سرباز لبخند ظریفی میزند " نمیخواستم گیر بیوفتم."
شکارچی دوباره فکش را میخاراند. آزمایشگاه کامپیوتر جرسی به اندازهای خطرناک است که شاید آنها هم نتوانند از پسش بربیایند. اما اگر میخواهند اطلاعات کسب کنند، یک کامپیوتر خاص در این پایگاه؛ نیمه مرده و یخ زده -مثل خودشان- بدردشان میخورد. با تصور اینکه بتوانند به همکاری وادارش کنند.
اعتراف میکند:" منو بدجوری میترسونه." سرش را بالا میاورد تا در چشمان سرباز سرمای ناگهانی تنش را کم کند. چهرهاش قابل خواندن نیست. خود را به تمیز کردن وسایل سرگرم میکند که از نگاهش فرار کند "اگه فکر میکنی نظر بهتری درموردش دارم اشتباه میکنی." مشتهایش را باز و بسته میکند و کلافه با انگشتان دست چپش روی سینک ضرب میگیرد. " اما میخوام بدونم که کی هستیم. کی بودیم. تو اینو نمیخوای؟"
شکارچی زبانش را میگزد تا زمانی که مطمئن شود حرفی نمیزند که سرباز موزاییک را در مشتش خرد کند.
"میدونی که میخوام." اینرا بعد از دقیقهای طولانی به زبان میآورد "میریم سراغ زولا."
درنگاه سرباز چیزی بین وحشت و رضایت موج میزند. "خب... بیا تا سرتو ازینا خلاص کنم"
شکارچی با اشتیاق شدیدی زانو میزند و به وان حمام تکیه میدهد تا سرباز بتواند رنگ را از مویش بشوید. درحالیکه فرورفتن چرخان سیاهی در سوراخ وان را تماشا میکند چشمانش نیمهبازند. حرکت دستان سرباز درموهایش حس خوبی دارد، حس میکند چیزی بیشتر از رنگ سیاه از سرش شسته میشود و پایین میریزد. سرمای کاشیها از شلوارش رد میشود و به پوستش نهیب میزند.
دست سرباز پشت گردنش میرود تا سرش را زیر آب ببرد. نفسش را حبس میکند و درهمان حالت میماند. سرباز آرام ضربهای به گردنش میزند که سرش را عقب بکشد.
سرباز به محض اینکه شکارچی سرپا میایستد لبخندی تحویلش میدهد. "شبیه من شدی."
"چرند نگو." شکارچی منزجر از بوی رنگی که به تنش مانده حوله را بشدت روی سرش میکشد. وقتی میگذارد حوله دور گردنش بیوفتد و خودرا در آیینه میبیند، باید دوباره تصویر روبرویش را بررسی کند.
"هه. گفتم که" سرباز دست به سینه ایستاده. شکارچی موافقت میکند"عجیبه. خیلی عجیبه..." دستههای نمدار و سیاهِ مو گردنش را دربر گرفتهاند و توی صورتش ریختهاند. از قبل هم تسخیر شده تر بنظر میرسد -اگر بیشتر ممکن باشد.
"بنظرت دوربینای امنیتی رو گیج میکنه؟"
سرباز بازویش را دور کمر شکارچی حلقه میکند و سرش را روی شانهاش میگذارد."عزیزم، تو منو گیج میکنی!"
شکارچی نیمهشب نمیتواند توجهش را از آیینه بگیرد. هرچه نباشد، بلخره شبیه اسمش شده.
#sarius
@tweetlock