حرفامو با خودم مرور میکنم، نفس عمیق میکشم، آروم قدم برمیدارم، جلوش میایستم، کلمات رو به سمت زبونم هُل میدم، تا اینجا همهچی خوبه، آرومه، ولی پنج ثانیه بعد که تقریباً به اواسط جملهم رسیدم به طور کاملاً ناگهانی -و شاید عادیش همینه- کلماتم تو ذهنم مرور میشن و همون لحظهس که تمام غم و عصبانیتی که عقب رونده بودم هجوم میآره سمت چشمام و تالاپ! اولین قطرهی اشک میافته پایین. حالا مگه میشه جلوی بقیهشو گرفت؟