داستان ها هرگز قرار نبود پایان خوشی داشته باشند آقای پارک.
خندیدن و گریستن هیچ گاه کافی نیستند. حضور داشتن یا نداشتن ملاک مهمی نیستند، نفس کشیدن دلیل خوبی نیست.
هیچ چیزی ماندن یا نماندن آدم ها را توجیح نمیکند، جوهر روان نویسم اندک اندک کمرنگ میشود و قرار است بر روی آخرین کلمه تمام شود.
ماندن اجباری ندارد و تو این را با رفتن سادهات ثابت کردی
حال نوبت من است و گمان میبرم که ناراحت نشوی!
نماندن تو به خواست خودت و جسمت بود اما نماندن من به اجبار از طرف قلبم دارد و روحم قرار است دستانم را بگیرد و راهیم کند.
نوشتن این کلمات بر روی برگه های مشکی آن دفتر را میگذارم برای یک روز دیگر.
به راستی که من نه مانند تو میتوانم سازی بزنم تا کلمات را برقصانم و به جز صدایی در گلو و چند کلمه ساده بر زبان، دیگر هیچ چیزی ندارم که تو را با آنها نگه دارم.
ماهیت بعضی چیز ها را فراموش نکن.
اینکه خستهام، بریدهام، دیگر رقمی در جانم نمانده و نمیخواهم با کسی حرف بزنم.
اینکه روح من دردناک تر از هر کسیت که تا به حال دیدهای و زبانم نمیچرخد تا کلمهای بگوید و دستانم توانایی ندارند تا پیرهنت را بگیرند اما این را بدان، ماهیت اینکه عاشق تو هستم هیچ گاه عوض نمیشود.
تو را همانند دانه های سرده برفی که بر روی گونه های سرخم میریزد و آن شعله های آتشی که قرار است بعد از این سرما مرا گرم کند دوست میدارم.
همینقدر ساده، همینقدر پر از تضاد.
خندیدن و گریستن هیچ گاه کافی نیستند. حضور داشتن یا نداشتن ملاک مهمی نیستند، نفس کشیدن دلیل خوبی نیست.
هیچ چیزی ماندن یا نماندن آدم ها را توجیح نمیکند، جوهر روان نویسم اندک اندک کمرنگ میشود و قرار است بر روی آخرین کلمه تمام شود.
ماندن اجباری ندارد و تو این را با رفتن سادهات ثابت کردی
حال نوبت من است و گمان میبرم که ناراحت نشوی!
نماندن تو به خواست خودت و جسمت بود اما نماندن من به اجبار از طرف قلبم دارد و روحم قرار است دستانم را بگیرد و راهیم کند.
نوشتن این کلمات بر روی برگه های مشکی آن دفتر را میگذارم برای یک روز دیگر.
به راستی که من نه مانند تو میتوانم سازی بزنم تا کلمات را برقصانم و به جز صدایی در گلو و چند کلمه ساده بر زبان، دیگر هیچ چیزی ندارم که تو را با آنها نگه دارم.
ماهیت بعضی چیز ها را فراموش نکن.
اینکه خستهام، بریدهام، دیگر رقمی در جانم نمانده و نمیخواهم با کسی حرف بزنم.
اینکه روح من دردناک تر از هر کسیت که تا به حال دیدهای و زبانم نمیچرخد تا کلمهای بگوید و دستانم توانایی ندارند تا پیرهنت را بگیرند اما این را بدان، ماهیت اینکه عاشق تو هستم هیچ گاه عوض نمیشود.
تو را همانند دانه های سرده برفی که بر روی گونه های سرخم میریزد و آن شعله های آتشی که قرار است بعد از این سرما مرا گرم کند دوست میدارم.
همینقدر ساده، همینقدر پر از تضاد.