„ زردخاکستری
یه ستارهای توی آسمون تیرهی زندگیمون هست که گاهی یبار بهمون چشمک میزنه، خیلی دوره ولی نگاه کردن بهش خستمون نمیکنه. همیشه تماشا کردنش ممکن نیست چون ابرای بارونی جلوی دیدمون رو میگیرن. خیلیوقتا هم ممکنه روزمرگی مارو غرق خودش کنه و ما از ستایش کردن ستارمون دست بکشیم. اما چیزی که باعث ادامه دادنمون میشه وجود همین ستارههاست. فکرکنم همه توی زندگیشون حداقل یه ستاره دارن. کسی که با تمام وجود تحسینش میکنن و با دیدنش میفهمن هرچیزی ارزش خاکستری کردن ابرهای سفید قلبشون و بارونی شدنش رو نداره.
شاید حتی گاهی به خودم بگم
"من هم یک روز ستاره میشم"
یه ستارهای توی آسمون تیرهی زندگیمون هست که گاهی یبار بهمون چشمک میزنه، خیلی دوره ولی نگاه کردن بهش خستمون نمیکنه. همیشه تماشا کردنش ممکن نیست چون ابرای بارونی جلوی دیدمون رو میگیرن. خیلیوقتا هم ممکنه روزمرگی مارو غرق خودش کنه و ما از ستایش کردن ستارمون دست بکشیم. اما چیزی که باعث ادامه دادنمون میشه وجود همین ستارههاست. فکرکنم همه توی زندگیشون حداقل یه ستاره دارن. کسی که با تمام وجود تحسینش میکنن و با دیدنش میفهمن هرچیزی ارزش خاکستری کردن ابرهای سفید قلبشون و بارونی شدنش رو نداره.
شاید حتی گاهی به خودم بگم
"من هم یک روز ستاره میشم"