⊹⊱ 𝗬𝗈𝗎𝗋 𝗘𝗒𝖾𝗌.
#part_7
{زندگی بقیه هیچ وقت برام اهمیت نداشته، حتی اگه اون شخص بابام بوده باشه!}
حامد:
رسیدم خونه... حسابی خسته بودم... دوشی گرفتم و اومدم بیرون که زودتر برم بخوابم...
بابا هنوز نیومده بود خونه... عطیه لازانیا درست کرده بود و رفته بود... لبخندی زدم... من عاشق لازانیام... حداقل امروز یه کار درست حسابی ای کرده بود... صفحهی ۱۲، پاراگراف اول، خطِ چهارمِ کتاب "قوانینِ حامدِ آهنگی" نوشته:" اگر میخواید حامدی رو خر کنید، براش لازانیا بخرید یا درست کنید... به راحتی میتونید اخلاقشو حسابی از این رو به اون رو کنید..."
از نظر من باید روی لازانیا سس زیاد بریزی، جوری که تا گازش میزنی، سس بپاچه تو صورتت و خندت بگیره... بعدشم دو سه تا لیوان نوشابه بری بالا که قشنگ بشوره ببره... به این میگن غذایِ مضرِ درست حسابیِ فوقِ خوشمزه... نوشابه رو از تو یخچال دراوردم... سس حسابی ریختم روی لازانیاها و شروع کردم به خوردنشون... وای... طعمش بی نظیر بود... تقریبا سیر شده بودم که تلفن خونه زنگ خورد... رفتم ببینم کیه... از خونهی عطیه اینا بود... هوفی کشیدم و برداشتم...
- الو؟
+ الو سلام آقا... خوبید؟ خسته نباشید...
- سلام عطیه چی کار داری؟
+ امم.. چیزه... شامتونو خوردین؟ مزاحم نباشم؟
- آره اتفاقا خیلیم خوشمزه درست کرده بودی... دستت درد نکنه...
+ نوش جانتون... خوشحالم دوست داشتید... میگم آقای آهنگی... راستش من هر چی فکر کردم دیدم دیگه تنهایی از پس همه چی بر نمیام... میشه اگه امکانش هست از فردا پسرمم بیاد با هم کار کنیم؟
- پسرت؟ تو پسر داری؟
+ با اجازتون بله...
- بهت نمیاد... چند سالشه پسرت؟
+ ۲۲ سالشه... چطور؟
- عه؟ هیچی همینطوری... باشه من مشکلی ندارم... اگه میخواد بیاد، بیاد...
+ ممنون آقا لطف کردید... فقط میشه از پدرتون هم بپرسید؟
- نظر من، نظر بابامم هست... وقتی من موافقت میکنم، اون حق دخالت نداره... فهمیدی؟
+ بله بله متوجهم، ببخشید... پس من فردا همراه با پسرم میام... شبتون بخیر
- اوکی شب بخیر
قطع کردم... فکر نمیکردم عطیه پسر بزرگ داشته باشه... اصلا بهش نمیومد... لبخندی زدم و به افکار پلید توی سرم، "خفه شو" ای گفتم!
حالا چرا افکار پلید؟ در ادامه متوجه خواهید شد...
رفتم که غذاهایی که خورده بودم و تقریبا ریخت و پاش کرده بودم رو جمع کنم... نگاهی به ظرف کردم... بیشترشو خورده بودم و تقریبا چیز زیادی برای بابا نمونده بود... شونه ای بالا انداختم... مهم نیست... میتونست زودتر بیاد... یا اینکه عطیه باید بیشتر درست میکرد... به هر حال مشکل من نیست...
جمعشون کردم و رفتم که مسواک بزنم... بعد از زدن مسواک، سمت تختم رفتم... ساعت ۱۱ و نیم بود و بابا هنوز نیومده بود... دیر کرده بود ولی برام مهم نبود چون زندگی بقیه هیچ وقت برام اهمیت نداشته، حتی اگه اون شخص بابام بوده باشه!
عطیه:
تلفنو قطع کردم و رو به مجید گفتم:" بر طبل شادانه بکووب... قبول کرد..."
یهویی پرید بغلم که جا خوردم... گفت:" یسسسس میدونستم قبول میکنه... قربونت برم مامان... ایشالا کم کم اوضاعمون بهتر میشه و از این وضع فلاکت بار در میایم..."
گفتم:" فکرشو نمیکردم واسه نوکری و خرحمالی اینقدر ذوق کنی... واقعا دردناکه بخدا... امیدوارم هر چی زودتر خلاص شیم واقعا از این وضع..."
گفت:" آره مامان امیدت به خدا باشه... خودت همیشه میگی خدا حواسش به همهی بنده هاش هست!"
گفتم:" اوهوم... مجید من برم بخوابم دیگه... واقعاً خستم... توام بگیر بخواب فردا باید ساعت ۵ پاشی..."
گفت:" آره میدونم... تنها مشکلم با این صبح زود بودنشه... نمیشه دیر تر بریم؟"
گفتم:" نخیر نمیشه... همین روز اولی بخوای دیر بری و تازه انتظار داشته باشی آهنگی با اون اخلاق سگیش نندازتت بیرون؟"
گفت:" واقعا اینقد اخلاقش مزخرفه؟ هوف... خدا به داد برسه پس..."
#part_7
{زندگی بقیه هیچ وقت برام اهمیت نداشته، حتی اگه اون شخص بابام بوده باشه!}
حامد:
رسیدم خونه... حسابی خسته بودم... دوشی گرفتم و اومدم بیرون که زودتر برم بخوابم...
بابا هنوز نیومده بود خونه... عطیه لازانیا درست کرده بود و رفته بود... لبخندی زدم... من عاشق لازانیام... حداقل امروز یه کار درست حسابی ای کرده بود... صفحهی ۱۲، پاراگراف اول، خطِ چهارمِ کتاب "قوانینِ حامدِ آهنگی" نوشته:" اگر میخواید حامدی رو خر کنید، براش لازانیا بخرید یا درست کنید... به راحتی میتونید اخلاقشو حسابی از این رو به اون رو کنید..."
از نظر من باید روی لازانیا سس زیاد بریزی، جوری که تا گازش میزنی، سس بپاچه تو صورتت و خندت بگیره... بعدشم دو سه تا لیوان نوشابه بری بالا که قشنگ بشوره ببره... به این میگن غذایِ مضرِ درست حسابیِ فوقِ خوشمزه... نوشابه رو از تو یخچال دراوردم... سس حسابی ریختم روی لازانیاها و شروع کردم به خوردنشون... وای... طعمش بی نظیر بود... تقریبا سیر شده بودم که تلفن خونه زنگ خورد... رفتم ببینم کیه... از خونهی عطیه اینا بود... هوفی کشیدم و برداشتم...
- الو؟
+ الو سلام آقا... خوبید؟ خسته نباشید...
- سلام عطیه چی کار داری؟
+ امم.. چیزه... شامتونو خوردین؟ مزاحم نباشم؟
- آره اتفاقا خیلیم خوشمزه درست کرده بودی... دستت درد نکنه...
+ نوش جانتون... خوشحالم دوست داشتید... میگم آقای آهنگی... راستش من هر چی فکر کردم دیدم دیگه تنهایی از پس همه چی بر نمیام... میشه اگه امکانش هست از فردا پسرمم بیاد با هم کار کنیم؟
- پسرت؟ تو پسر داری؟
+ با اجازتون بله...
- بهت نمیاد... چند سالشه پسرت؟
+ ۲۲ سالشه... چطور؟
- عه؟ هیچی همینطوری... باشه من مشکلی ندارم... اگه میخواد بیاد، بیاد...
+ ممنون آقا لطف کردید... فقط میشه از پدرتون هم بپرسید؟
- نظر من، نظر بابامم هست... وقتی من موافقت میکنم، اون حق دخالت نداره... فهمیدی؟
+ بله بله متوجهم، ببخشید... پس من فردا همراه با پسرم میام... شبتون بخیر
- اوکی شب بخیر
قطع کردم... فکر نمیکردم عطیه پسر بزرگ داشته باشه... اصلا بهش نمیومد... لبخندی زدم و به افکار پلید توی سرم، "خفه شو" ای گفتم!
حالا چرا افکار پلید؟ در ادامه متوجه خواهید شد...
رفتم که غذاهایی که خورده بودم و تقریبا ریخت و پاش کرده بودم رو جمع کنم... نگاهی به ظرف کردم... بیشترشو خورده بودم و تقریبا چیز زیادی برای بابا نمونده بود... شونه ای بالا انداختم... مهم نیست... میتونست زودتر بیاد... یا اینکه عطیه باید بیشتر درست میکرد... به هر حال مشکل من نیست...
جمعشون کردم و رفتم که مسواک بزنم... بعد از زدن مسواک، سمت تختم رفتم... ساعت ۱۱ و نیم بود و بابا هنوز نیومده بود... دیر کرده بود ولی برام مهم نبود چون زندگی بقیه هیچ وقت برام اهمیت نداشته، حتی اگه اون شخص بابام بوده باشه!
عطیه:
تلفنو قطع کردم و رو به مجید گفتم:" بر طبل شادانه بکووب... قبول کرد..."
یهویی پرید بغلم که جا خوردم... گفت:" یسسسس میدونستم قبول میکنه... قربونت برم مامان... ایشالا کم کم اوضاعمون بهتر میشه و از این وضع فلاکت بار در میایم..."
گفتم:" فکرشو نمیکردم واسه نوکری و خرحمالی اینقدر ذوق کنی... واقعا دردناکه بخدا... امیدوارم هر چی زودتر خلاص شیم واقعا از این وضع..."
گفت:" آره مامان امیدت به خدا باشه... خودت همیشه میگی خدا حواسش به همهی بنده هاش هست!"
گفتم:" اوهوم... مجید من برم بخوابم دیگه... واقعاً خستم... توام بگیر بخواب فردا باید ساعت ۵ پاشی..."
گفت:" آره میدونم... تنها مشکلم با این صبح زود بودنشه... نمیشه دیر تر بریم؟"
گفتم:" نخیر نمیشه... همین روز اولی بخوای دیر بری و تازه انتظار داشته باشی آهنگی با اون اخلاق سگیش نندازتت بیرون؟"
گفت:" واقعا اینقد اخلاقش مزخرفه؟ هوف... خدا به داد برسه پس..."