‌‍‌‍• 𝐂𝐥𝐮𝐛 ژاکـآو •

خیـره بـه میـت شیریـن‌ـش کـه درسـت چنـد قـدم جلـوتر بـه سمـت ماشیـن پـارک شـده‌اشـون حرکـت می‌کـرد ؛
قـدم‌ـهای بلنـدش رو تنـد‌تر کـرد تـا از رایحـه‌ی مسـخ‌کننـده‌ی شرابـی امگـای خواستنـیش کـه داخـل هـوا پخـش شـده بـود جـا نمونـه.
راضـی از نشستـن هیـون داخـل اتـاقک ماشیـن ، بـا تـک اشـاره‌ای راننـده رو بـه خونـه فرستـاد و بـدون حرفـی در صندلـی راننـده رو بـاز کـرد و سـوار شد.
- بیخیـااال.. راننـده رو کجـا فرستـادی؟
یـول من می‌خـوام سالـم بـرسم بـه عمـارت!!
درحالـی که آیینـه‌ی وسـط رو با لبخنـد دنـدون نمـای همیشـگی‌ـش تنظیـم می‌کـرد ؛ ابـرویی بـالا انداخـت و بـا یـک دست مشغـول شُـل کـردن کـراوات‌ـش شد و بـا انگشـت‌ـهای مردونـه‌ و بزرگ‌ـش چنـد ضربـه‌ای روی پـاش کوبیـد.
+ البتـه کـه مـن به سـواری‌ـهای همسـرم عـادت کـردم و الان هم بدجـور بی‌تاب سنگینـی انـدامش روی پاهـامم!

تـو رفتـی امـا مـن گیـر افتـاده‌ام داخـل ایـن عمـارت..
عـادتت بـود..
وقتـی مشغـول کـار و مطالعـه بـودم برعکـس همیشـه ، کفـش‌ـهـات رو در می‌آوردی و پـا بـرهنه پـله‌ـهای سـرد رو بـالا میومـدی و از پشـت بـا صـدای بلنـد مـنی کـه گـوشم به تنهـایی عـادت داشـت رو غافلگیـر می‌کـردی.
از چهـره‌ی شـوک شـده‌ی مـن بـه قـدری لـذت می‌بـردی کـه انگـار بهتـرین کمـدین تاریـخ پـارک‌چانیـول بوده ؛
آه.. امـان از خنـده‌‌ـهات بیـون ، چـراغِ گرمـابخـشِ ایـن عمـارت نفریـن شـده‌ بـودی..
تـو تمـام دلیـلِ کوفتـی مـن بـرای نفـس کشیـدن تو ایـن اتاقـک نَـم گرفتـه بـودی ؛ حـالا مـن شـدم اون رومئـوی دیوونـه کـه حتـی جونـی بـرای امیـدواری شنیـدنِ دوباره‌ی صـدای قـدم‌‌ـهای پسـری کـه بـه زندگـی‌ـش معنـا بخشیـده بـود نـداره..

+ گاهی اوقات دل پاکی هم گناهه ، میدونستی؟
- نه.. چطور؟
+ چون اونایی که دلِ پاک و ساده‌ای داشته باشن بقیه خیلی زود کنارشون میزارن و از روشون رد میشن.
- تو سخت در اشتباهی هیون!
به نظر من ، آدما وقتی با افرادی که دلی پاک و صاف دارن برخورد میکنن در حقیقت از روی خودشون رد میشن!
دلِ پاک هم مثل آیینه‌ای میمونه که همه چیز و انعکاس میده ؛ بنابراین آدم‌ـها وقتی حقیقت اصلی خودشون رو میبینن ازش فرار میکنن..