به شما نمی رسد، فاز دلسوزی برندارید..!
از ۹ اسفند ماه به این طرف زخمهای عمیق زیادی بر پیکره ایران عزیز نشسته است،
زخمهایی عمیق و جانکاه که در راس آنها از دست دادن رهبر شهید انقلاب اسلامی و آقای کشوردوست بود،
زخمهایی از جنس میناب، سیستان و بلوچستان، اهواز، بندرعباس، قشم و....
که هر کدام مرثیهای است بر قامت این سرزمین کهن...!
اما بهتر است یک نکته را هیچگاه فراموش نکنیم، عدهای که با درخواست از عمویشان کشور را به جنگ کشاندند به آنها نمی رسد که بخواهند از غم جنوب بگویند
آنهایی که یا داخل خاک ایران نبودند یا با اولین حملات دشمن آمریکایی-صهیونی خودشان را به دورترین نقاط از جنگ و سوراخ موش هایشان رساندند تا ذرهای آسیب متوجه آنها نشود اما برای مردم بی پناه ایران سفارش توپ و گلوله می کردند.
آن عدهای که در غم میناب رقصیدند، سزاوار همدلی با جنوب نیستند.
آن عده که موقع حملات دشمن به زیرساخت های کشور با دلایل خالی از عقل و تهی از منطق، می گفتند بهترش را می سازیم، نمی رسد که راجع به غم بزرگ جنوب مرثیه سرایی کنند.
و به این عدهی معلوم الحال هرگز نمی رسد که بخواهند دلسوزی ایران را داشته باشند،
و حال بهتر است زبان به کام بگیرید و نتیجه نسخهای که برای ایران تجویز کردید را ببینید و تا قیامت شرمسار باشید.
آری، حقیقت هرگز در آینهٔ منفعتطلبی، خویشتن را بیچهره نمینماید؛ اما چه تلخ است وقتی گریهها را به نرخ روز میخرند و دردها را با قبلهی سیاست میسنجند.