Forward from: پاراگراف | نوشتهها
#قربةالیالحسین
پارسال توفیق داشتیم در طریق کربلا قدم برداریم
و در عرض ۳ روز مسافت ۸۰ کیلومتری نجف تا کربلا را طی کنیم، سفرمان را به نحوی تنظیم کردیم که هنگامی که آفتاب خشک و سوزان عراق بر طریق می تابد ما در حال استراحت باشیم و شبها بعد از اقامه نماز مغرب و عشا در مسیر عشق قدم می گذاشتیم و مسیر پیادهرویمان را شروع می کردیم،
یکی دیگر از تجربیات سفرمان استراحتگاههای ۱۰۰ عمودی بود، به گونهای تنظیم کردیم که پس از پیاده روی هر ۱۰۰ عمود، محلی را پیدا می کردیم و برای مدت کوتاهی استراحت و به قولی نفس چاق میکردیم تا صد عمود بعدی....
گروهمان معمولاً جزء اولین گروههایی از کاروانمان بود که زودتر از بقیه شروع به حرکت می کرد و غالباً از بقیه جلوتر بودیم، و گروهمان از افراد سرحال و قبراق تشکیل شده بود، و خستگی تاثیر چندانی بر ما نداشت...!
اما خاطرم هست که آن ۱۰۰ و خردهای عمود آخر چقد سخت و طاقت فرسا بود،
ماهایی که هر ۱۰۰ عمود یکبار حدود نیم ساعت استراحت میکردیم و مسیرمان را ادامه می دادیم
در این مسیر باقیمانده از فرط خستگی بسیار، چندین مرتبه متوقف شدیم و مجدد شروع کردیم،
با اینکه این خاطره پر از خستگی و ضعف و ناتوانی بود، اما شیرین بود، این خستگی شیرین را حال در فراق بیشتر درک میکنم
نمی خواهم کلیشهای بنویسم (شخصا علاقهای به کلیشه و کلیشهنویسی ندارم)
پارسال توفیق داشتیم در طریق کربلا قدم برداریم
و در عرض ۳ روز مسافت ۸۰ کیلومتری نجف تا کربلا را طی کنیم، سفرمان را به نحوی تنظیم کردیم که هنگامی که آفتاب خشک و سوزان عراق بر طریق می تابد ما در حال استراحت باشیم و شبها بعد از اقامه نماز مغرب و عشا در مسیر عشق قدم می گذاشتیم و مسیر پیادهرویمان را شروع می کردیم،
یکی دیگر از تجربیات سفرمان استراحتگاههای ۱۰۰ عمودی بود، به گونهای تنظیم کردیم که پس از پیاده روی هر ۱۰۰ عمود، محلی را پیدا می کردیم و برای مدت کوتاهی استراحت و به قولی نفس چاق میکردیم تا صد عمود بعدی....
گروهمان معمولاً جزء اولین گروههایی از کاروانمان بود که زودتر از بقیه شروع به حرکت می کرد و غالباً از بقیه جلوتر بودیم، و گروهمان از افراد سرحال و قبراق تشکیل شده بود، و خستگی تاثیر چندانی بر ما نداشت...!
اما خاطرم هست که آن ۱۰۰ و خردهای عمود آخر چقد سخت و طاقت فرسا بود،
ماهایی که هر ۱۰۰ عمود یکبار حدود نیم ساعت استراحت میکردیم و مسیرمان را ادامه می دادیم
در این مسیر باقیمانده از فرط خستگی بسیار، چندین مرتبه متوقف شدیم و مجدد شروع کردیم،
با اینکه این خاطره پر از خستگی و ضعف و ناتوانی بود، اما شیرین بود، این خستگی شیرین را حال در فراق بیشتر درک میکنم
نمی خواهم کلیشهای بنویسم (شخصا علاقهای به کلیشه و کلیشهنویسی ندارم)
اما واقعا حال من همین است،و آن هم «قربة الی حسین»❤️🔥
منی که امسال جا ماندهام و
واقعا حسرت آن لحظات را میخورم💔
واقعا خستگی شیرینی بود،
حتی مرور آن خاطرات هم شیرین است،
مسیر سخت اما دلنشینی بود،
مسیری در عین غربت، اما قربت بود.