درونم غوغاییست خاموش.
ذهنم بیوقفه میدود، از ترسها، از آدمها، از خودم.
آدمهایی که لبخند میزنند و خستهات میکنند،
افکاری که شبها خفهات میکنند،
و دلی که دیگر رمقی برای جنگ ندارد.
تنهایی، استرسی بیانتهاست که در رگهایم جریان دارد.
من زندهام، اما در خفا پوسیدهام.
ذهنم بیوقفه میدود، از ترسها، از آدمها، از خودم.
آدمهایی که لبخند میزنند و خستهات میکنند،
افکاری که شبها خفهات میکنند،
و دلی که دیگر رمقی برای جنگ ندارد.
تنهایی، استرسی بیانتهاست که در رگهایم جریان دارد.
من زندهام، اما در خفا پوسیدهام.