Forward from: !
چند روزیست که حال من دوباره رو به سقوط رفته.
اضطراب، مثل دستی نامرئی، گلویم را گرفته و رها نمیکند.
قلبم بیقرار میتپد،
اشک بیوقفه میریزد،
و ذهنم در هجوم فکرهایی میسوزد که هیچ معنایی ندارند.
شب، آرامشی ندارد؛
فقط کشآمدن ساعاتیست که باید با خودم سر کنم،
با این ذهن خسته، با این روح لبپریده.
هر تلاشی برای رهایی، فقط مرا عمیقتر در خود فرو میبرد.
دلم بغل میخواهد، نه از جنس عشق،
از جنس فراموشی…
میخواهم کسی باشد که با سکوتش،
تمام دردهایم را خاموش کند.
و گاهی فکر میکنم، شاید تمام این خستگیها
نتیجهی فهم بیش از اندازهی زندگیست.
انگار دانستن، باریست که روح من برای تحملش ساخته نشده.
اضطراب، مثل دستی نامرئی، گلویم را گرفته و رها نمیکند.
قلبم بیقرار میتپد،
اشک بیوقفه میریزد،
و ذهنم در هجوم فکرهایی میسوزد که هیچ معنایی ندارند.
شب، آرامشی ندارد؛
فقط کشآمدن ساعاتیست که باید با خودم سر کنم،
با این ذهن خسته، با این روح لبپریده.
هر تلاشی برای رهایی، فقط مرا عمیقتر در خود فرو میبرد.
دلم بغل میخواهد، نه از جنس عشق،
از جنس فراموشی…
میخواهم کسی باشد که با سکوتش،
تمام دردهایم را خاموش کند.
و گاهی فکر میکنم، شاید تمام این خستگیها
نتیجهی فهم بیش از اندازهی زندگیست.
انگار دانستن، باریست که روح من برای تحملش ساخته نشده.