ترجمه ی بخشی از صحبتاش:
جنسن: آره، آره، بلدم. ولی هیچکس نمیدونست قوانین بازی چهارم چی بود، پس…
فن: تصمیم گرفتی توپ رو برداری و…
جرد به جای جنسن: برای دفاع از خودم باید بگم، من شنیدم گفتن «ساکر» (فوتبال آمریکاییها به فوتبال معمولی)،
جنسن: بعد شنیدم چند نفر دیگه بهش گفتن «فوتبال». خب ما اهل تگزاسیم… بازی شروع شد! پس چیزی که اتفاق افتاد این بود: هیچکس نمیخواد بیاد اونجا که یه مشت بازیگر رو ببینه که دارن تلاش میکنن فوتبال واقعی بازی کنن. هیچ بازیکن حرفهایی اونجا نبود. مردم میخوان بیان و سرگرم بشن، توسط آدمهایی که کارشون سرگرم کردنه. این در اصل یه بازی دوستانه توسط یه مشت آدم غیرورزشکار بود. البته بعضیا ورزشکار بودن، ولی هیچکدوممون ورزشکار حرفهای نبودیم. به جز مثلاً دو سه تا ورزشکار حرفهای که اونجا بودن، که بازیکنهای قدیمی بودن. اونا تقریباً همه کارها رو انجام میدادن. منم با خودم گفتم: «خب، حوصلم سر رفته و وسط زمینم… اوه اوه، بیاید یه کم هیجانش کنیم.» چطوره توپ رو بردارم و به سبک فوتبال آمریکایی قدیمی بازی کنم؟(همونجا که با دست گلش کرد) و واقعاً هم خندهدار بود. بعد فکر کنم از اون لحظه به بعد، بعضیهای دیگه توی زمین گفتن: «اوه، باشه، لازم نیست اینو خیلی جدی بگیریم.» و من گفتم: «نه، جدی نگیرید!» من اون روز سه تا کارت قرمز گرفتم! کی اهمیت میده؟ میفهمی چی میگم؟ من همه کارتهای قرمز رو گرفتم. از زمین بیرون رفتم؟ نه! یه لحظه حتی به کل نیمکت تیم خودمون گفتم: «همه خیلی آروم شروع کنید برید داخل زمین.» پس کل تیم… فکر کنم باید ۱۱ نفر توی زمین باشن، ولی ما شاید ۱۵ یا ۱۶ نفر بودیم، ولی هیچکس تعدادو نمیشمرد. و خیلی خوش گذشت. حس میکنم توی همچین مراسمهایی، هیچکس نمیخواد بیاد و ببینه یه سری ورزشکار آماتور دارن تلاش میکنن یه ورزش حرفهای انجام بدن. مردم میان که سرگرم بشن. و اگه ما بتونیم یه مقدار سرگرمی فراهم کنیم، هدف همین بود. برای همین مثل یه احمق رفتار کردم.