مهتاب نامه💙🤍


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


بعضی از داستان ها گاهی بخشی از زنده گی مارا تعریف می کنند و شور و هیجان مارا نسبت به خود بیشتر می سازد و اینجا جایی است که داستان ها حرف میزند......💙🤍

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


گفت: مدام بدون این که کدام مسمومیتی داشته باشم حالت تهوع دارم.
در دل گفتم: امان از اندوهی که بالا آورنش سخت است.....💙🤍


چشمان تو قلب مرا کنترول می‌کند،
همانطور که ماه جزر و مد را کنترول می‌کند.......💙🤍


🤍💙


این یک داستان کوتاه است امیدوارم با مطالعهٔ آن لذت برده باشید،
و از شما عزیزان میخواهم نظر‌تان را برایم بگوید و واکنش ها هم فراموش تان نشود.....
🤍💙


و تا عمر دارم هم او را از یاد نمی‌برم.
آن زمان که دختر جوانی بودم و تا حالا هیچگاه او را از یاد نبردم،
و بارها و بارها رفتم افغانستان ولی دیگر نه او را دیدم نه خبری از او به گوشم رسید.

ولی برای یک عاشق فقط دیدار نگارش مهم نیست، همین که یاد او در دل‌ و قلب باشد کافیست...
هر بار که نماز میخوانم به درگاه خالقم از او حرف میزنم و برایش دعا می‌کنم،
و بنین دخترم هم برای دل من خیلی دعا می‌کند، هر بار بعد از تمام کردن نمازش با همان شوق و ذوق دخترانه‌اش می‌آید و کنارم می‌نشیند و برایم تعریف میکند که از خداوند چه چیزی درخواست کرده، و بعد لبخندی میزند و می‌گوید:
مادر میدانی من برای خداوند از محبوب دلت گفتم برایش گفتم بر دل مادرم صبر بینداز و مادرم را همیشه سالم داشته باش.

با آن دعای که در حقم می‌کرد اشک در چشمانم حلقه میزد، او را در آغوش می‌گرفتم و سر و صورتش را بوسه باران می‌کردم و قربان و صدقه‌اش میرفتم.
آمدن بنین دخترم در زنده‌گیم یک نعمت بزرگ از جانب خداوندم است و من بابت این نعمت بزرگ از پروردگارم سپاسگزارم.

درست است که من به محبوب دلم نرسیدم ولی خوشحالم که با دیگری ازدواج کرد، شاید محبوب دل او همان دختر بوده نمی‌دانم واقعاً
من به عزیزترینم نرسیدم ولی تا عمر دارم عشق او در قلبم جاویدان میماند.
شاید در زنده‌گی ابدی او شود یار من، و این وعده ی خداوند بر بنده‌ اش است.

و تا زمانی که نفس می‌کشم او را در قلبم نگه میدارم و یاد او را با خودم در سینهٔ خاک می‌برم، و اجازه این را نمی‌دهم او از قلبم بیرون برود،

و او همیشه حبهٔ انگور من باقی میماند.......


باز قلبم از غم بسیار پاره میشد و من هیچ کاری کرده نمی توانستم،
بابت این که محبوبم خانه اش آباد شده و زنده‌گیش سر و سامان گرفته و ثمرهٔ زنده‌گیش پسری به مثل ماه است، بابت همه این اتفاقات خوب زنده‌گیش خرسند بودم، و در حق‌اش دعا کردم که با خانوادهٔ کوچک‌اش خوشحال زنده‌گی کند.
نفس های عمیق گرفتم و با اشک‌های آرامم به خواب رفتم، در نظرم نیامد تا اینکه امروز عزیز دلم را دیدم و فهمیدم که چقدر دلم تنگ آن قد و قامت و آن جمال زیبایش شده.
ولی خوب دیگر برایم جایز نبود او را نگاه کنم و برایش فکر کنم،
اما نمیشد اصلاً قدرت و توانایی این را نداشتم که با قلبم بجنگم و محبوبم را از قلبم بیرون پرت کنم.
ندای قلبم بود که برایم میگفت:
او که مال من نشد قلبش با من یکی نشد، و رفت مال کس دیگری شد و الحمدلله خوشحال زنده‌گی میکند، حداقل یاد او را از من نگیر بگذار اینجا خانهٔ او باشد، بگذار او محبوب من باشد و تا زمانی که میتپم یاد او همراهم باشد..

این ندای قلب بیچاره‌ام بود که مرا بیشتر می‌آزرد، اما من باز‌هم تقلا کردم تا فراموشش کنم ولی باز هم نشد، و من تصمیم گرفتم تا روح در تن دارم او باشد صاحب قلبم.
بلی من این را پذیرفتم که محبوبم تا عمر دارم محبوبم باقی بماند،

چند هفته بعد آمدنم خواستگاری ها شروع شدن از اقارب دور و نزدیک به طلبگاری من می‌آمدن یکی برای پسرش، یکی برای برادرش، یکی برای مامایش، یکی برای ایورش
و اما من....
من که نه قصد ازدواج را داشتم نه میلی به ازدواج، و نه قلبم کسی را به عنوان همسر می‌پذیرفت.
هر کی می‌آمد پدر و مادرم نظرم را می‌پرسید و طبق معمول جواب من هم نخیر بود.
شبِ با پدر و مادرم حرف زدم و برای شان گفتم که من اصلاً قصد ازدواج را ندارم و یکبار به طوری ناگهانی گفتم:
من قصد ازدواج را ندارم چند مدت بعد هم دوباره برمیگردم امریکا و از اینجا دختر کوچکی را به فرزندی میگیرم و با خودم به آنجا می‌برم و برایش بهترین مادر می‌شوم.

پدر و مادرم با حرف‌هایم متعجب به من نگاه می‌کردن و میگفت چرا عروسی نمی‌کنی تا فرزندی از خود داشته باشی؟
ولی من حرفم را برای‌شان قطعی گفتم و بعد آن رفتم که بخوابم.
بعد آن شب دنبال دخترک خوردسالی بودم تا او را به فرزندی بگیرم، بعد از خیلی تلاش بلاخره دخترک ۵ سالهٔ را به فرزندی گرفتم و کوشش می‌کردم کارهای‌مان را بسازیم و دخترم را با خودم ببرم به امریکا.
بعد از ۲ ۳ ماه کار های دخترم را روبه راه کردم و زمانی رسید که رفتم و دو تکت بوک کردم برای خودم و برای دخترک که قرار بود از این به بعد دخترم باشد.
چند روزی برای پرواز ما مانده بود من هم از فرصت استفاده کردم و با دخترم به خرید رفتم و برایش عالمی لباس و وسایل خریدم، برایش بکس سفری هم خریدم و همه وسایلش را در‌آن جابجا کردم،
بلاخره روز سفر فرا رسید من و دخترم ساعت ۵ عصر پرواز داشتیم و ما ساعت ۳۰: ۳ در میدان هوائی بودیم.
بازم با دلخوری با خانواده‌ام خداافظی کردم و دست کوچک دخترم را گرفته راهی ترمینال شدیم، طیاره هم بعد از نیم‌ساعت تأخیر بلاخره پرواز کرد،
من و دخترم روی آبرها بودیم و باهم پرواز میکردیم او خیلی خوشحال بود، البته وقتی که طیاره پرواز کرد کمی ترسید اما بعد از گذشت کمی زمان آرام شد و شروع کرد به خندیدن،
دخترم خیلی زیبا بود، جلد سفید به مثال برف داشت، موهای زیتونی رنگ، آبروانی نازک و کمانی، چشمانش مثل آهو بزرگ بود و رنگ چشمانش مثل اقیانوس آرام و با کشش بود، مژه‌گان بلند زیتونی، بینی و لب‌های کوچک صورتی رنگ.
درکل او زیباترین خلقت خدا در روی زمین بود، با خنده‌های شیرینی که داشت دل انسان را می‌برد.
راه تمام شد و دوباره مسافر کشور آمریکا شدم، از میدان هوائی مستقیماً راه خانه‌ام را در پیش گرفتم و بعد از ۱۰ ۱۵ دقیقهٔ به خانهٔ خودم رسیدم.
با دخترم وارد خانهٔ جدید خودمان شدیم و از آن شب به بعد زنده‌گی جدید مان را آغاز کردیم، هر روز وقتی وظیفه می‌رفتم دخترم را در کودکستان می‌بردم و وقتی که از وظیفه برمیگشتم دخترم را هم با خودم می‌آوردم.
زنده‌گی مان خوبتر و قشنگ‌تر از دیروز میشد و من بابت این خیلی خوشحال بودم، هر وقت دخترم مرا مادر صدا میزد هزاران بار خداوندم را شکر می‌کردم، و هی قربان و صدقهٔ دخترم میرفتم.
آن روز‌ها به ماه‌ها و بعد به سال‌ها تبدیل شد و در طول این مدت یک روز هم نبود که قلبم از یاد محبوبم غافل شود،
هر روز وقتی از خواب بیدار میشدم چهرهٔ قشنگ نگارم جلو چشمان می‌آمد و این اتفاق روزم را دو چند برابر خوشایند می‌ساخت.
از محبوب دلم برای دخترم تعریف می‌کردم و تا همین اکنون هم دخترم اثرار میکند تا از محبوبم با او حرف بزنم، در حالی که بار‌ها و بار‌ها برایش تعریف کردم ولی هیچگاه دل سرد نمیشود که چی بیشتر مشتاق می شود.

دخترم حالا یک دختر جوان و بالغی است و همه فکر و ذکرش شده درس و پیشرفت
و منِ که حالا ۴۷ سالم شده و تا‌هنوز محبوبم را از یاد نبردم،


آه که چقدر تلخ است این عشق یک طرفه، انسان را آرام آرام از بین می برد، بدون این که حتا بویی از آن ببری.

زنده گیم با همان منوال سخت و دشوارش می گذشت و من باید مقاومت می کرد.
آه که چقدر از این مقاومت ها بیزارم،
هر روز وقتی از خواب بیدار می شدم خلع ی در قلبم احساس می کردم که از همان اول صبح مرا می آزرد.
و اما من باید سکوت می کردم، مبادا کسی از این اثرار قلبم آگاه میشد،
دیگر دوست نداشتم او را ببینم هر چند که برای دلم عزیز ترین بود، ولی او دیگر مال کسی شده بود و دیدن او برایم جایز نبود.

بعد از خیلی کلنجار رفتن با خودم تصمیم گرفتم خودم را از این منجلاب نجات بدهم، هر روز با وجود این که هیچ میلی به بیدار شدن و فعالیت کردن نداشتم ولی باید انجام میدادمش، این بار باید برای خودم تلاش میکردم، باید تکه های قلبم را به هم وصل میکردم، و خودم را از غرق شدن نجات می دادم.
شروع کردم به فعالیت، به درس خواندن بیشتر هر روز سرم در بین کتاب هایم بود و مطالعه می کردم، حتا شب ها تا دیر وقت بیدار میماندم و کوشش می کردم،
در اوایل فکرم پرت میشد، حتا بعضی اوقات از عصبانیت زیاد کنترول خودم را از دست می دادم و کتاب ها و کاغذ های که ساعت ها برایش وقت گذاشته بودم را پاره می کردم، و در گوشه ی از اطاق پرت می کردم
و باز هم مثل همیشه شروع می کردم به گریه کردن، خیلی آرام و بدون سرو صدا اشک می ریختم، هراس داشتم از این که مبادا کسی دلیل این اشک های لعنتی ام را بپرسد.

درست ۲ سال گذشت و من در طول این مدت بار‌ها و بار‌ها شکستم ولی دست نکشیدم و توانستم موفق شوم.
بعد از خیلی تلاش توانستم در دانشگاه امریکا راه پیدا کنم،
از طریق بورسیه وارد دانشگاه شدم و بعد از چند روز بلاخره درس‌هایم آغاز شد و من هم شروع کردم به درس خواندن،
دیگر همه چی من شده بود درس و تلاش برای آیندهٔ خودم و سر بلندی خانواده ام و بس...

۳ سال و ۴ ماه در‌بر گرفت تا از دانشگاه با بهترین درجه فارغ التحصیل شدم، بعد از به اتمام رسانی درسم توانستم خیلی زود صاحب یک وظیفهٔ خیلی خیلی خوب شوم.

۶ ماه گذشت از این که صاحب وظیفه شده بودم، خانواده ام پدر و مادرم خیلی اِثرار کردن تا به دیدنشان بروم،
من هم بعد از خیلی وقت تصمیم گرفتم رخت سفر ببندم و به دیارم بروم،
بعد از ۲ هفته بلاخره راهی سفر شدم، و وقتی که وارد آسمان افغانستان شدم قلبم دوباره غبار‌آلود شد، غبار غم دوباره بر این قلب زخمی ام هجوم آورد.
طیاره در کابل نشست کرد وقتی از طیاره بیرون شدم نفس عمیقی گرفتم آآآآآ.
دیارم چقدر دلتنگ این بو بودم، بوی وطن، بوی صفا و صمیمیت، بوی غریبی و بیچاره گی، بوی دود و آتش، بوی جنگ و خون، و در آخر بوی عشق مشامم را پُر ساخت.
سرم را تکانِ دادم و راهم را در پیش گرفتم و بعد از رد شدن از گیت و کمربند ها، بلاخره رسیدم در جایی که آنجا همه چشم به راهِ عزیز زنده‌گی شان بودن.
از بین آن جمیعت عظیم بلاخره خانواده ام را پیدا کردم، با دیدن پدر‌ و مادرم آشک در دیده گانم حلقه زد،
با سرعت به سمت شان هجوم بردم و پدرم را محکم در آغوش گرفتم، و به یاد آن غربت و دوری ها گریستم،
بعد از آغوش پدرم بیرون شدم و عین یک دختر کوچک در آغوش مادرم پناه بردم و تا توانش را داشتم گریستم، مادرم را بو می‌کردم و بیشتر او را در آغوشم می‌فشردم.

بعد از دیدار و احوال پرسی با خواهر و برادر بلاخره راه خانه را در پیش گرفتیم،
در مسیر راه چشم به جاده های خاکی و پر ازدحام شهرم دوختم، و عابرین را با شوق و ذوق نگاه می‌کردم تا این که رسیدیم به خانه.
دلم برای این کاشانه ی کوچکم تنگ شده بود، رفتم و حمام کردم بعد آن هم ساعتِ خواب کردم چون خیلی خسته بودم.
برای شب هم مهمان داشتیم کاکا، ماما، خواهر‌هایم که عروسی کرده بودند.

از آن شب روز ها و همچنان شب‌ها گذشت، یک روز خانهٔ کسی مهمان بودم، و یک روز کسی برای دیدنم می‌آمد، و هفته ها به همین منوال گذشت و من از طریق آنلاین کار‌هایم را پیش ‌می‌بردم.
در یکی از روز های گرم تابستانی عصر با خواهرم که کوچکتر از من بود و یک دختر مامایم رفتیم برای خرید، و عصر بود که دوباره برگشتیم به خانه،
با آنها حرف میزدم که ناگهان قلبم در سینه ایستاد، بلی....
بازم آن یار پنهان قلبم را دیدم، من او را دیدم و همه این سالهای که بخاطر فراموش کردنش به خرج داده بودم بر‌باد فنا رفت.
از همه وحشتناک تر و درد آور این بود که در آغوش محبوبم طفل کوچکی بود،
طفل شاید ۶ یا ۷ ماه بود، با دیدن آن طفل جیگرم آتش گرفت نه از این که مادر آن طفل کسی دیگری است نه.
از این جیگرم آتش گرفت که آن طفلک چهرهٔ محبوبم را داشت گویا یک سیب و دو تقسیم بودن.
با دیدن آنها پاهایم سُست شد احساس می‌کردم قلبم از سینه‌ام بیرون می‌زند، احساس می‌کردم مرگ در انتظارم است، از آنجا هر طوری که بودم خودم را به خانه رساندم، و خسته‌گی را بهانه کردم و خودم را به خواب زدم.
در خوابم به یاد عزیزم گریستم باز


به نام خداوند که چشمانش را آفرید...

نور و نار......

من ناورین هستم دختری از تبار جنگ و خون، اشک و لبخند، ناامیدی و امیدواری.
دختری هستم که در فامیل نسبتاً بزرگ به دنیا آمدم، در کشوری چشم به جهان گشودم که از نظر مردمانش عشق معنی ندارد، اصلاً عشق وجود ندارد،
ولی من به چیز های که هر چند اندک و کوچک باشد عشق میورزم و آن را دوست دارم، با چیز های کوچک خوشحال میشوم مثلا:
با یک شاخه ی گل رُز،با دیدن ماه در آسمان شب،با دیدن آفتاب در هنگام طلوع، با دیدن تکه آبر های سفید در آسمان آبی، با دیدن پروانهٔ کوچک روی گلها،
با دیدن او.....
با دیدن چشمانش که عین دو فنجان قهوهٔ شیرین می ماند،
هنوز هم آن اتفاقات شیرین زنده گیم را خیلی خوب به یاد دارم.
و از آن اتفاقات شیرین زنده گیم حدود ۴۷ سال می گذرد، ولی من، تا حالا در عمیق ترین گوشهٔ از وجودم او را دوست دارم و به یاد آن روز ها زنده گی میکنم.
آن زمان دختر جوان و قامت رسایی بودم، دختری سر به هوا و اندکی مغرور.
ولی با دیدن او غرورم از بین رفت و سر به راه شدم، دختری شدم که در قلب کوچکش عشق بزرگ و عظیمی را جا داده بود.
هر روز صبح با آواز پرنده گان از خواب بیدار میشدم و به یاد آن دو تیلهٔ قهوه یی روزم را شیرین می ساختم.
از آن روزی که دیده گانم به جمال صورت همچو ماه او روشن شد، من آدم دیگری شدم قلبم مهربانتر از قبل، لب هایم پر لبخند تر از قبل، و عاشق چیز های کوچک تر.
اولین بار که او را دیدم از چند ثانیه بیشتر طول نکشید، ولی بعد ها یادی متنی افتادم که نوشته بود:
چه بسا عشقی که از نیم نگاه آغاز میشود.
این متن حرف دلم را بیان میکرد، بلی من از نیم نگاه او دل باختم، و این قشنگ ترین قمار زنده گیم بود و خواهد ماند...

شب هنگام ها با ماه آسمان به یاد او حرف میزدم و رویا پردازی میکردم،
آه که آن رویا ها چقدر زیبا، قشنگ، پاک و بی الایش بودن...
بعضی روز ها وقتی دیده گانم جمال محبوبم را فقط برای چند ثانیه زیارت میکرد، و آن چند ثانیه خیلی از روز های مرا همچو عسل شیرین میساخت.
چرا فقط چند ثانیه او را می نگریدم؟
چون قلبم توان از این بیشتر را نداشت، هراس داشتم مبادا قلبم بیستد، وقتی او را از خیلی دور می نگریدم قلبم....
قلبم آن چنان خودش را به در و دیوار سینه ام می کوبید که فکر می کردم حالا حالاست که استخوان قفسهٔ سینه ام را بشکند و گوشت و پوست سینه ام را بدرد و از سینه ام خارج شود.
با دیدن او آنچان می تپید که فکر می کردم صدایی تپش های قلبم گوش همه اهالی منطقه را کَر می سازد.
همه وجودم همچو درخت بید شروع می کرد به لرزیدن و این به دست خودم نبود، نمی توانستم جلوش را بگیرم، با بسیار زحمت خندهٔ شیرینم را مهار می کردم.
با دیدن او غم های قلبم فرار می کردن و من می شدم، همچو پری که بی اختیار به فرمان باد این طرف و آن طرف می رود.

او من را تغییر داد او از من منِ دیگری ساخت، دختری که پاکتر از قبل شده بود، دختری که با قناعت تر شده بود، دختری که در خیلی از امور کار هایش صبوری پیشه می کرد، دختری که با لحن آرام و لبخند زیبا با طرف مقابلش مکالمه می کرد،
دختری که ایمانش نسبت به خالقش قوی تر شده بود،
از بدی ها از زشتی ها دوری می کردم و با خودم می گفتم: این کار را نباید انجام بدهم مبادا خداوند او را از من دور بسازد ولی...
ولی او از من دور شد، خیلی هم دور شد،
آسمان آبی هم تاریک شد، آفتاب دیگر با عشق طلوع نکرد، گل رُز خشک شد، و پروانهٔ کوچک در فراق گلها مُرد.
تا حالا هم در فکر این هستم که چرا اینگونه شد؟ چرا او از من دور شد و رفت؟
ولی من که او را بی نهایت دوست داشتم، شاید اشتباه کردم و اشتباهم این بود که برایش اعتراف نکردم که چقدر او را دوست دارم.
بلی او رفت و با دیگری وصلت کرد، دختر دیگری را به نامزدی قبول کرد، دست او را گرفت، در انگشت او حلقهٔ پوشاند، در پهلوی او نشست، و با او رقصید.
در ذهنم ۲ تاریخ را ثبت کردم، تاریخی که او را به اولین بار دیدم و دلم را برایش باختم، و تاریخی که او را از دست دادم.
روزی که باخبر شدم او نامزد کرده فکر می کردم کسی با دست هایش گلویم را می فشرد، ولی من حتا نمی توانستم برای رهایی دست و پا بزنم،

بعد از باخبر شدن از آن موضوع هیچ کاری نکردم فقط خوابیدم، بلی من از نگاه بقیه خوابیدم ولی در اصل من خواب نبودم اشک می ریختم و از دنیا نزد خداوند شکایت می کردم، که چرا سرنوشت من اینگونه شد؟
من که او را پاک و ساده دوست داشتم.
آه که از همان روز تکه آبر های سفید آسمان آبیم به سیاهی گرایدن،
قلبم سنگین شده بود و احساس می کردم چیزی در آن مرده، از فکر کردن زیاد احساس میکردم مغزم منفجر می شود، چشمانم از ریختن اشک بسیار مثل آتش می سوخت.

روز ها همانگونه گذشت و من هر روز وزن میباختم، زیر چشمان گود های سیاهِ افتاده بود، لب هایم ترک برداشته بود، مو هایم شروع کرد به ریختن، دستانم لرزش پیدا کردن که نمی توانستم کنترولش کنم


صد هزاران بیت خواندم مو به مو، از سو به سو،
هیچ دیوانیِ ندارد
شعر چشمانِ تورا........💙🤍


مَن آن ماهَم که اَندَر لا مَکانم
مَجو بیرون مَرا دَر عین جانَم.....💙🤍

مولانا...


هزار بار نگاهت میکنم؛
از اول عاشقت می شوم...
عادی نمی شود این شروع تکراری.....
🤍💙


این هم از پایان داستان ما
امیدوارم مورد پسند تان قرار گرفته باشد عزیزان..
و در آخر از همه تان نظریات تان را خواهانم.........💙🤍


نوریه ازدواج کنم، و ثمره ی ازدواجم شد ماهرو ام، دختر دلبندم.
من ماهرو را بیشتر از اسما و سما دوست داشتم او خیلی شباهت به ملکه داشت از همه بیشتر مهربانی و طرز کار کردنش، چنان با ظرافت کار می کرد که اصلاً نقصی در آن نمی یافتی، اما تو..
تو آیار دخترم را نمود زندگیم را ملکه ی کوچکم را با بی رحمی از من گرفتی،
ای کاش حداقل یکبار می آمدی ای کاش یکبار با من رو به رو میشدی.
قلبم درد می کند درد ملکه یک طرف، درد ماهرویم طرف دیگر، تو زنده گیم را برایم سخت تر کردی آیار.
ای کاش میدانستی که ماهرو ام کی بود، آیار ماهرو دلش را برایت باخته بود.
او نسبت به تو حس پاکی داشت، او تورا از خداوند خواست، ولی تو شدی قاتلش بدون این که اثرار قلبش را بدانی او را کُشتی.
آیار تو ملکه ی زنده گیت را با دستان خودت از بین بُردی مرد....

راوی: موسی خان با دستان لرزان کاغذ های دست نوشته ی ماهرو را تحویل آیار داد، کاغذ های که روی هر کدام آن دریایی از اشک خشک شده بود،
موسی خان با چشمان اشکی و شانه های لرزان از زندان بیرون شد و راه خانه را در پیش گرفت.

و آیار را با عالمی از اثرار و درد تنها گذاشت، آیار در پشت میله های زندان ایستاده بود و اشک هایش چک چک شروع کرد به ریختن،
زندان بانی از بازوی او گرفته او را در سلول اش بُرد، آیار شب هنگام در نور خفیف ماه خط به خط نوشته های ماهرو را خواند و مثل ماهرو روی هر ورق اشک هایش جاری بود.
بعد از خواند هر خط آن جیگرش آتش میگرفت و همه آن خاطرات یک به یک یادش میآمد، این که چقدر احمق بوده او را عذاب میداد، این که خودش ملکه اش را از بین بُرده بود او را عذاب میداد....

آیار هر شب و هر روز به یاد کاری که انجام داده بود اشک میریخت و خودش را لعنت میکرد، ولی دیگر کاری از دستش ساخته نبود
در یکی از روز ها با زمانت وکیل و چند فرد قابل اعتماد دیگر آیار برای چند ساعت از زندان آزاد شد، بعدش از آنجا با علی و وکیل اش روانه ی مزار ماهرو شد.
در قبرستان به آنها گفت دور بمانند و خودش نزدیک رفت، با دیدن مزاری که هنوز خاکی بود پا هایش سست میشد،
بلاخره بر سر مزار رسید و با زانو روی خاک نشست، خاک مزار ماهرو نم دار بود و بوی خاک نمناک از آن بلند شده بود.
آرام سرش را روی مزار ماهرو گذاشت و خاکش را در آغوش گرفت، و چنان بلند و پر از بغض گریه میکرد که گویی آسمان پاره میشود.
آیار گریه میکرد و ماهرو را با بغض صدا میزد و میگفت چرا دوام نیاوردی؟
چرا رفتی؟ من که حالا خبر شدم که تو ملکه ام بودی،
میگفت مرا ببخش برایت بد کردم....

گریه کرد و گریه کرد، آنقدر گریه کرد که به سرفه افتاد، سرفه اش عادی نبود.
از دهن و بینی اش خون آمد، علی متوجه شد و دوان دوان به طرف آیار رفت اما او را نتوانست بگیرد،
آیار افتاد زمین و از حال رفت، علی با وکیل اش او را عاجل به شفاخانه بُردن،
علی داکتر ها را با فریاد صدا میزد، و وقتی که داکتر ها آمدن و آیار را معاینه کردن.
بعد از معاینات داکتر ها رو کردن به علی و با تأسف گفتن برادرت به اثر سکته ی مغزی از دنیا رفته، علی با شنیدن حرف های داکتر شروع کرد به بلند بلند گریه کردن...

بلی آیار هم از شدت غم و غصه ی که در قلبش داشت دچار سکته ی مغزی شد و از دنیا رفت و هر دو خانواده با توافق هم آیار را در کنار ماهرو دفن کردن.
آن دو غم دیده دنیا را وداع گفتن و رفتن و اما خانواده های شان هنوز هم زنده گی می کردن اما با غم و غصه ی نبود آنها.

پایان........


و تنش مثل یخ سرد،
بلی ماهرو مرده بود و دیگر زنده نبود، پدر و مادر با شنیدن خبر مرگ دختر شان از حال رفتن، پدر باعث شد سکته ی قلبی کند، و مادر هم از آن شب دچار افسرده گی شدید شد.
پدر و مادر دختر شان را خیلی ناباورانه در سینه ی خاک دفن کردن.
دیگر ماهرو ی نبود که به همه امورات رسیده گی کند و این اتفاق پدر و مادر را خیلی سخت میرنجاند،
بعد از مرگ ماهرو اسما با برادر زاده های نوریه خانم که احمد و محمد بودن در شرکت شروع کردن به کار کردن، ولی باز هم در خیلی از مسائل رسیده گی کرده نمی توانستن.
بعد مرگ ماهرو حتا منطقه رنگ و بوی دیگری گرفت منطقه در سکوت فرو رفته بود و باشنده گان هم آرام تر از قبل شده بود.

موسی خان روزی رفت به دیدن قاتل دخترش و وقتی جوان قامت رشیدی را پشت میله های زندان دید با قدم های لرزان تر از قبل نزدیک رفت و به چشمان آن جوان نگاه کرد وقتی چشمانش را دید قلبش لرزید،
این چشمها بوی کسی را میداد، موسی خان دقیق تر از قبل به چشمان آن پسر نگاه کرد و اشک از چشم اش چکه کرد و زیر لب طوری گفت که آیار شنید.

موسی خان: ملکه.......

راوی: آیار با شنیدن اسم مادرش غرش کرد و میگفت اسم مادر مرا به زبانت نیار،
موسی خان با اشک و درد میگفت:

موسی خان: ت تو دختر مرا کشتی؟

آیار: بلی خودم با همین دستها دخترت با به گلوله بستم.

موسی خان: چرا چراااا آخر او به تو چه ضرری رسانده بود ها؟

آیار: او نه ولی تو تو مگر مادر مرا با گلوله نبسته بودی هاا؟

موسی خان: تو احمق از چی خبر داری ها چی گفته بدون دلیل این کار را انجام دادی خدا لعنتت کند، چرا نیامدی و مرا نکشتی ها چرا از دخترم تقاص پس گرفتی لعنتی؟

آیار: دلیللللل تو چی بود مردک هااااا دلیل تو برای قتل مادرم او هم در پیش چشمان خودم چی بود آدم بی شرف؟

راوی: موسی خان بعد از خیلی اشک ریختن بلاخره آرام شد و با صدایی دو رگه شروع کرد به حرف زدن.

موسی خان: در زمان های قدیم وقتی که مادرت دختری جوانی بود مه عاشقش شدم، ملکه آن زمان در قریه ی ما زنده گی می کرد هر دو به هم دلداده بودیم و هم دیگر را خیلی دوست داشتیم، اما بعد از چند مدت پسر خان ملکه را زیر نظر داشت، و پسر خان هم آدم عیاش و بی شرفی بود که خیلی از دختران قریه را بی عزت ساخته بود، و این بار چشم به ملکه دوخته بود.
آن زمان پدری بالای سرم نبود که مرا همرای کند و میرفت با پدر کلانت حرف میزد تا ملکه را برایم بدهد، مه پسر جوانی بودم که خرج و مخارج خانواده ام بالایم بود و نمی توانستم پوره اش کنم، و آن زمان وضعیت اقتصادی پدر ملکه از ما خیلی خوب بود، و مادرم میگفت فکر ملکه را از سرت بیرون کن تو نه خانه ی داری نه کار و باری، و نصرت شاه به هیچ عنوان ملکه را برایت نمی دهد،
اما من در عشق ملکه ام سوختم و سوختم هر روز هر جایی میرفت و دو برابر از بقیه کار می کردم تا ملکه ام را به دست بیارم، در یکی از روز ها خبر شدم که ملکه ام عروس شده، نصرت شاه بخاطر نجات ملکه او را به پدرت نکاح کرد، ملکه ام رفت و من مُردم.
کارم شده بود آه و ناله تا که یک روز ملکه برایم نامه ی فرستاد و برایم گفته بود:

ملکه: سلام موسی من هستم ملکه ی تو...
لطفاً از من ناراحت نباش من خیلی کوشش کردم که پدرم مرا به شوهر ندهد ولی نشد زورم نکشید، پدرم از ترس این که حبیب مرا مثل چند دختر دیگری قریه بی عزت بسازد به شوهر داد و حالا هم باردار هستم و ۳ ۴ ماه بعد پسرم به دنیا می آید.
بلی پسرم ان شاءالله به خوبی به دنیا می آید ولی این را بدان که عشقم نسبت به تو ذره ی کم نشده و حاضرم قسم یاد کنم که تورا هنوز هم دوست دارم موسی.
تو به دنیا آمدی و هر روز بزرگ و بزرگ تر میشدی تا وقتی که خبر به گوشم رسید که حبیب میخواهد ملکه را فرار بدهد، و از این موضوع ملکه هم آگاه شده بود و برایم نامه ی فرستاد و گفت:

ملکه: موسی میدانم که از موضوعی این که حبیب میخواهد مرا فرار بدهد خبر داری، از تو میخواهم مرا با دستان خودت از بین ببری و این را از تو خواهش میکنم، تورا به سر خودم قسم میتم که این خواسته ی مرا رد نکنی موسی، موسی اگر حبیب مرا بُرد خودم را می کشم و همه گناهش به گردن توست،

موسی خان: با خواندن آن نامه قلبم خون گریه میکرد چطو میتوانستم عزیز دلم را از بین ببرم، برایش گفتم پس پسرت چی میشه او را به کی رها میکنی؟
ملکه برایم گفت آیار را به امان خدا رها میکنم نمیخواهم برای پسرم مادری باشم که بی عزت شده و رویش سیاه است.

آن روز نمیدانم چطور دستم ماشه را کشید و تیر در بدن ملکه فرو رفت، بعد آن با اشک رفتم و خودم را تسلیم پولیس کردم و به مدت ۵ سال و ۳ ماه در زندان بودم، و خدای حق شاهد است که آن مدت زمان را اشک ریختم و ناله کردم و از خدا طلب بخشش کردم، در زندان بودم که مادرم دختر خاله ام را برایم خواستگاری کرده بود، بدون سلاح و رضایت من، من راضی به ازدواج نبودم ولی مادرم مرا قسم داد به روح ملکه، و من هم مجبور شدم که با


بی اشتهایی را بهانه کرد و خودش را در بین عالمی از کاغذ های مچاله شده، کاغذ های نوشته شده پنهان کرده بود
او خیلی آرام بود و برعکس بقیه روز ها که با مغز و قلبش در کلنجار بود، امروز هر دوی آنها صلح کرده بودن و آرام بودن.
ماهرو با دستان لرزانش در لپ تاپ تایپ میکرد و اوراق و دوسیه های قرار دادی شرکت را آماده میساخت،
بعد از خیلی کار کردن ماهرو سرش را از لپ تاپ بلند کرد و به چهار طرفش نگاه کرد، از جایش بلند شد و به بدنش کشی قوسی داد، بعد با قدم های آرام رفت طرف پنجره ی اطاق و از عقب آن به باغچه و بعد به آسمانِ که رنگ خاکستری به خود گرفته بود نگاه کرد
پنجره را باز کرد و هوایی سرد و خشک خزانی وارد اطاق شد، نفس عمیقی گرفت و دست اش را روی قلبش گذاشت که آرام و بی صدا تر از بقیه اوقات می تپید.
بعد از چند نفس عمیق پنجره را بست و دوباره رفت و پشت میزش نشست، بازم یک کاغذ سفید برداشت و شروع کرد به نوشتن، این بار بدون این که مغزش شروع کند به هیاهو بدون این که قلبش شروع کند به سوختن از یار بی وفا و سنگ مانندش نوشت
دو هفته بعد خزان هم تمام میشود و فصل جدید شروع میشود، و بعد آن باز هم فصل جدید دیگری آغاز میشود.
هیچ حسی ندارم احساس میکنم یخ زده ام احساس میکنم قلبم می ایستد، نفس هایم سبک شده.
بهار سال بعد ۳ سال و ۲ ماه و ۷ روز میشه که تورا به دست نیاوردم، واقعاً چرا؟
میدانی! بعضی اوقات به لباس هایم، به سال، به ماه، به هفته، به روز، و به دقیقه و ثانیه ها فکر میکنم.
با خودم میگم: یعنی تو با کدام لباست، در کدام سال، در کدام ماه، در کدام روزی از هفته، در چگونه از روزی، در کدام ساعت و زمان، این دنیا را وداع میگویی و میروی.
این سوالی شده در ذهنم که در همین آواخر ذهنم را مشغول کرده.
نگار عزیزم من تورا خیلی خیلی آرزو کردم ولی قسمی که معلوم میشه تو برآورده نمیشی جانِ من، از دار دنیا از خداوند خواستم اگر قرار باشد کسی همسفر زندگیم شود دوست دارم بنده ات باشد که محبوب قلبم است، ولی احساس میکنم نمیشه.
خوب خیر باشد حالا تنها آرزوی که بر دل دارم اول خوشحالی توست، بعد مرگ خودم.
و این را بدان که من تورا تا آخرین دقیقه ی عمرم دوست خواهم داشت
بعضی اوقات بود که مغزم از قلبم می پرسید مگر او را چقدر دوست داری؟
خیلی چرت زدم تا توانستم یک جواب بهتری پیدا کنم و مخاطب به محبوبم چنین نوشتم:

و تو می توانستی به چشمانم نگاه کنی، و گلویم را با چاقوی تیزی ببُری،
و من می توانستم در آخرین نفس از تو بخاطر خونی شدن دستانت معذرت بخواهم.

راوی: ماهرو کاغذ را بالای کاغذ های دیگر گذاشت و از اطاق کاری اش بیرون شد و راه اطاق خودش را در پیش گرفت، الماری لباس هایش را باز کرد و یک سر پطلونی سیاه با بالا پوش قهوه ی رنگ که تا زیر زانویش می آمد انتخاب کرد، پطلون سیاه و چادر سیاه اش را هم برداشت و لباسها را برتن کرد.
بدون این که کلید موترش را بردارد یا هم موبایلش را از خانه بیرون شد و به خانواده اش فقط همین قدر گفت که به منطقه میرود.
ماهرو کتابی به اسم دل داده گی در دست داشت و به آن کتاب نگاه می کرد، آن کتاب حال او را بهتر توصیف میکرد، او با قدم های بی جان و آهسته در کوچه و سرک قدم برمیداشت و بدون این که به عابرین نگاهی کند راه خودش را میرفت.
او همانطور میرفت و میرفت تا که سرو صدایی به گوشش رسید ولی دیگر هیچ چیزی برایش مهم نبود و به همین دلیل به راه رفتنش ادامه داد که ناگهان در تخته ی پشت اش درد شدیدی را احساس کرد و روی کتابی که در دست داشت اثری از خون دیده میشد.
ماهرو دست به قفسه ی سینه اش گذاشت و دست سردش با مایعی گرم شد، نگاه کرد خون بود، اصلاً نفهمید چی بود، چی شد؟
ماهرو نقش زمین شد و لحظه ی نکشیده بود که صدا های گنگ به گوشش میرسید، آن کت قهوه ی اش با خون گرمش رنگین شد و بی جان روی سرک افتاده بود، و تا هنوز در منطقه بود، اشک هایش بی اختیار روان شدن نمی دانست چرا؟
او نه دردی را حس میکرد نه فردی را دید که به او شلیک کرده، چشمان آهویی اش آهسته آهسته بسته شد، کتابش چند قدم آن طرف تر افتاده بود هر ورقِ از آن با خون ماهرو رنگین شده بود،
امبولانس آمد و ماهرو را به شفاخانه انتقال دادن وقتی به شفاخانه رسید عاجل اطاق عملیات آماده شد و ماهرو رفت زیر تیغ پنس داکتران، ماهرو خون ضایع کرده بود و نیاز به خون داشت، و پسران منطقه هر کدام آنها که خونش با ماهرو مطابقت داشت به ماهرو خون دادن، او ساعت ها با مرگ دست و پنجه نرم می کرد.
وقتی که خانواده اش باخبر شدن که ماهرو تیر خورده مادرش از حال رفت، پدرش که در ظرف چند دقیقه فشارش بلند رفت، و فقط اسما و سما بودن که گریه می کردن و کوشش داشتن حال پدر و مادر را خوب بسازن،
شب بود که همه آنها رفتن شفاخانه و آنجا فهمیدن که وضعیت دختر شان اصلاً خوب نیست و این وضعیت تا دم های صبح ادامه داشت، داکتر ها بارها به ماهرو شوک دادن ولی او تمام کرده بود نفسش بند شده بود.


پروانه باید یک دختر باشد،
دیدنش قشنگ است، اما گرفتنش سخت....
🤍💙


پارت آخر ۲۰..

که خیره بر او مانده بود، اصلاً باورش نمیشد که قاتل مادرش در نزدیک گوشش قرار داره.
مغزش هنگ کرده بود اصلاً کار نمیداد،
نمیدانست چیکار کند، نزدیک بود دیوانه شود
این یعنی چی؟
یعنی چی که پدر ماهرو قاتل مادرش است، با حرف های علی نفسش در سینه تنگی میکرد احساس میکرد چیزی در درون اش آتش گرفته، با حرف های علی بند بند وجودش به درد آمده بود.

به یاد آن روز های که پشت سر گذشتاند اشک هایش جاری شد، او خیلی وقت بود که گریه نکرده بود، خیلی وقت بود که بغض هایش را قورت داده بود، و به همین قورت دادن بغض ها و غم هایش عادت کرده بود.

به یادش آمد که مادرش در بین خون خودش غلت میزد و او به جز گریه کردن کاری بلد نبود.
خیلی خوب به یاد داشت که ۴۰ روز بعد از فوت مادرش پدرش رفت و با خانم دیگری عقد کرد و خوش و خندان با او زنده گی جدیدش را آغاز کرد، طوری روز هایش را سر هم می کرد که گویا خانمی او نمرده و پسر اش که سنِ نداشت بی مادرش نشده.
او از همان روز ها دلش میسوخت به حال خودش به پدری که در عیش و نوش دنیا بود، با خانمی که شیاط بود ولی در بدن یک انسان
پدرش هیچوقت از او نپرسید که حالش چگونه است؟
بعد مرگ مادر هیچوقت او را پدرانه در آغوش نگرفت، البته زمانی هم که مادرش بود پدر علاقه ی به آیار نداشت.
اما از وقتی که با آن زن عروسی کرد هر روز بیشتر از قبل تغییر میکرد،
آیار حتا تا به امروز آن زخم ها آن سوخته گی ها را در بدن دارد و آن زخم ها هیچوقت خوب نمیشود و همیشه میسوزد.
زمانی که آیار پسر بچه ی خورد سالی بود و پدرش هم سرکار میرفت و از دنیا بی خبر بود آن زن شیطان صفت به بهانه های ناحق آیار را تا سرحد مرگ لت و کوب میکرد،
حتا بعضی اوقات شده بود که سیخ داغ را روی سینه اش گذاشته بود، در بازوانش گذاشته بود.
دستانش را روی آتش گرفته بود بخاطری که آیار از خودش دفاع کرده بود،
بعضی اوقات آن زن شیاط چنان آیار را لت میکرد که دهن و بینی اش غرق خون میشد و عین جسد روی تهکویی میماند، و هیچ غم خواری نداشت که بیاید و احوالی از او بگیرد.
الا زمانی که علی کمی بزرگتر شده بود،
و هر وقت که مادر علی آیار را لت و کوب میکرد، علی کوشش میکرد آیار را از دست مادرش نجات بدهد، بعضی اوقات موفق به این کار میشد و بعضی اوقات نه.
آیار از وقتی که مرگ مادر را در چشم دید دیگر آن پسر سابق نشد، او ساکت شد افسرده شد نه باکسی حرف میزد، نه حرف کسی را جواب میداد اِلا سوالات علی را.
آیار علی را به اندازه ی تمام نداشته هایش دوست داشت، او جدا از برادر پاره ی تن آیار بود، او بود که آیار دوام آورد وگرنه در آن خانه ی نحس از آیار هیچ چیزی باقی نمیماند
در آن خانه بالای آیار تهمت شد و پدر بدون این که از آیار حتا یک کلمه ی بپرسد او را تا دم مرگ لت و کوب کرد، و باز هم آیار بود و زمین سرد و جسمی که از درد تکان داده نمی توانست.
او زخم بی حد داشت از روحش از جسم اش بیشتر بود، آیار از همان زمان تا حالا هر شب با ترس می خوابد چون در خواب می ترسید مادرش یادش میآمد، ظلم های نا مادری اش یادش میآمد، بی درک و بی رحمی پدر یادش میآمد، و این ستم ها بود که روح زخمی آیار را کُشت و از آن پسر مهربان،
یک هیولا در خفا ساختن و بس.

آیار احساس می کرد از قلبش خون چکه میکند دست هایش مثل یک پیر مرد ٨۰ ساله می لرزید، با خودش در کلنجار بود که چگونه خودش را از این آفت از این مخمصه بیرون بکشد؟
هر دقیقه، هر ثانیه بی تاب میشد و انرژی اش را از دست میداد.
بعد آن بدون یک کلمه حرف با هزار یک رقم بدبختی خودش را به اطاقش رساند و دروازه ی اطاقش را قفل کرد.
علی دنبالش رفت و کوشش کرد درب اطاق را باز کند اما دید که دروازه قفل است، بعد آن چند بار پشت سر هم به دروازه تک تک کرد ولی از آن طرف هیچ صدایی نیامد.
و علی میدانست که این یکی از عادت های آیار است، و از آنجا دوباره برگشت به صالون و با خودش چرت میزد که آیا کارم درست بوده و یا اشتباه،
در دلش آشوبی بود که نمیدانست از چی است و چرا در دلش آفتاده، با همان دل پر آشوب آهسته چشمانش به خواب فرو رفت.

راوی: آن شب به سختی صبح شد و صبح آن روز همه چی فرق داشت، هوا سردتر از بقیه روزها شده بود، برگ های درختان بیشتر از بقیه روز ها میریختن زمین، در کل همه چی فرق داشت حتا ماهرو،
آن صبح حتا ماهرو فرق داشت وقتی از خواب بیدار شد در ذهنش درگیر نبود، قلبش آرام بود و خیلی آرام می تپید، ولی در ته دلش یک خوره ی بود که در قلبش میخلید
صبح وقت رفت و با آب گرم حمام کرد بعد آن موهای فرفری اش را نه با سشوار خشک کرد نه با حوله، همانطور به دور خودش رها کرد.
لباس راحتِ برتن کرده بود و رفت آشپزخانه و آرام تر از بقیه روز ها با خانواده اش صبح بخیری کرد و شروع کرد به میل صبحانه اش
بعد آن با گیلاس قهوه ی تلخ راهی اطاق کاری اش شد و بدون فکر به چیزی یا کسی کارهایش را انجام داد، ظهر هم غذای برلب نزد و بی اشتهایی را بهانه.


پارت ۱۹..

با خواهرش روانه ی آشپزخانه شد پدرش هم آنجا بود، ماهرو رفت و آرام صورت بابا را بوسه ی زد و همرایش صبح بخیری کرد.
بعد ماهرو رفت و برای هر سه شان غذا کشید و آورد بعد بسم الله گفته شروع کردن به غذا خوردن.
بعد از اتمامی غذا ماهرو و اسما سفره را جمع کردن و ماهرو آستین اش را بالا زد و شروع کرد به شستن ظروف.
بعد آن هم رفت اطاق کاری اش و طبق معمول شروع کرد به جمع و جور کردن کارهایش، دلش میخواست به بابا بگوید کسی دیگری را وکیل منطقه بساز تا به کار های منطقه رسیده گی کند.

ماهرو قصد داشت قلبش را به روی دلبرش سنگ بسازد، میخواست او را از قلب و ذهنش پاک کند.
چرا که نشد هر کاری کرد نشد، خودش را به آب و آتش زد نشد، به زمین و زمان زد نشد، اگر چی به او نگاه های معنا دار کرد نشد، اگر مستقیم و یا غیر مستقیم برایش ابراز محبت کرد نشد، نشد نشد نشد دیگر.
توانش نکشید خسته شده بود، روحش زخمی شده بود، حوصله ی هیچ چیز و هیچ کسی را نداشت، و کار کردنش هم به اجبار بود.

دیگر نمی خواست اشک بریزد چرا که بی فایده بود، او فهمیده بود که اگر خودش را هم تکه تکه کند باز هم او دلش به رحم نمی آید، چشمانش گرم نمی شود، آن قلبش که همچو تکه سنگ است نرم نمیشود، چی برسد که برایش دل بسوزاند.

ولی چرا؟
چرا او را از دست یوسف نجات داد؟
این سوالی بود که او را از بین می بُرد، ولی هیچ جوابی بر این سوال نداشت.

شاید حتماً دلش برایش سوخته، و آمده او را از دست یوسف نجات داده،

آآآآه که این حس چقدر بد بود، چقدر ظالم بود این حسی به اسم عشق یکطرفه که انسان را می کشد، انسان را از جانش، از دنیا، از همه چیز های که دوست دارد سیر میسازد.
مثل منجلابی میماند که در آن گیر افتاده هر قدر تقلا می کند نمی تواند خودش را رها کند
احساس می کند که حالاست که غرق شود و دنیا را وداع بگوید.
و چه تلخ است که دنیا را بدون گرفتن دست او، بدون بوسیدن چشمان همچو شب اش وداع بگوید.

خسته بود ولی نمی دانست از چی از کی؟
از آیار، یا از خودش، یا هم از این زنده گی؟
نمی دانست و این سوالات پی در پی مغزش را به مرز منفجر ساختن میرساند.

از پشت میز بلند شد و رفت به طرف پنجره و به آمدن خزان نگاه میکرد،
فصل خزان بود هوا نسبتاً سرد و برگ های که بی اختیار این طرف و آن طرف روی زمین و آسمان میچرخیدن.
پنجره را باز کرد که بادی سرد و جان سوز به صورتش با سیلی زد، و همه تنش را لرزاند،
بادستانش بازوانش را در آغوش گرفت و بی صدا به باغچه ی که مرده بود نگاه می کرد.

راوی: علی دیگر تاب و طاقت این را نداشت که موضوعی به آن بزرگی را از آیار پنهان کند، دل را به دریا زد و در یکی از همان روز های خزانی و سرد رفت به خانه ی آیار،
تا شب همانجا بود ولی جرعتش را نداشت نمی توانست بگوید.
آیار بو بُرده بود که علی حرفی در دل دارد ولی جرعت بیان و گفتنش را نه.

آیار با همان چهره ی جدی ولی با لحن آرام و نسبتاً صمیمانه تری رو کرد به علی و گفت:

آیار: علی چیزی شده؟
میخواهی برایم حرفی را بگویی؟
خوب حرف بزن دیگه، چرا اینقدر اضطراب داری موضوع چیست؟

راوی: علی زبانش در کام چسپیده بود حتا نمی توانست یک کلمه هم بگوید،
بلاخره به هزار بدبختی و نوشیدن جرعه ی آب برای خودش کمی جرعت به خرج داد، و من من کنان حرفش را آغاز کرد.

علی: اِ اهمم خوب چی چیز....... خوب راستش می میخواستم مسئله ی را برایت تعریف کنم

آیار: خوب بگو دیگه چرا این قدر من من می کنی نکنه بار اولت است حرف میزنی؟

علی: خوب گفتن این موضوع برایم دشوار است ولی تا اینجا که آمدیم برایت هر طور که شده تعریف می کنم.

ماهرو.......

آیار: آه باز اسم او را آورد، علی صبر کن ببینم تو نسبت به آن دختر حسی داری ها، که این قدر به دنبال او هستی؟

علی: نی استغفرالله لالا حسی چی؟
خوب تو در بین حرفم می پری اجازه نمیتی که حرفم را تمام بگویم.

ماهرو....... ماهرو دختر موسی است.

آیار: خوب که چی مگر تو تازه خبردار شدی که آن دختر اسم پدرش موسی است؟

علی: نخیر تازه خبر نشدیم، ولی ماهرو دختر همان موسی است.

آیار: دختر کدام موسی؟
علی درست آدم واری حرف بزن این چی است نصفه و نیمه حرف میزنی؟

علی: ماهرو دختر همان موسی ی است که مادرت را کشته...

راوی: آیار با شنیدن این حرف از زبان علی جام در جا خشک اش زد گویا کسی او را در چوکی میخ کوب کرده باشه،
مادرش به یادش آمد خودش و اتفاقاتی که برایش افتاده بود یادش آمد، همه وجودش لرزید، یاد مادرش افتاد که آن روز لباس دلخواه اش را برتن داشت، و زمانی که گلوله به قفسه ی سینه اش برخورد کرد، او آنجا بود و خیلی خوب لبخند مادر را به یاد داشت،
خیلی خوب به یاد داشت که آن لباس گلدار یاسمندی رنگ دلخواه مادرش دقیقه ی نگذشته بود که مالا مالِ خون شد و بر زمین افتاد.
و آنجا آیار هیچ کاری نتوانست انجام دهد چون بچه ی خورد سالی بود، و تا امروز چشمان سیاه مادرش را فراموش نکرد که خیره بر او مانده بود


عزیزم هستی و در
قلبِ
من، جایِ دگر داری
تو حتا بر دَم و
عمقِ نفس هایم اثر داری......💙🤍


باید از سمت خدا
معجزه نازل بشود
تا دلم
باز دلم
دل بشود........💙🤍

20 last posts shown.

67

subscribers
Channel statistics