شعر از قیصر امینپور و آهنگسازی از عباس خوشدل است؛ این قطعه در مجموعههای «نیلوفرانه» جای گرفته و در دستگاه دشتی اجرا شده است.
در ظاهر، آهنگ یک دعای عاشقانه است؛ اما اگر عمیقتر نگاهش کنیم، معشوق آنقدر بزرگ و مقدس تصویر میشود که مرز بین عشق انسانی و عشق عرفانی تقریباً محو میشود.
راوی از خدا میخواهد او را با غم عشق آشنا کند و از غمهای دیگر رها سازد. این خیلی نکتهی مهمی است: او نمیخواهد از رنج عشق نجات پیدا کند؛ اتفاقاً میخواهد همین رنج را داشته باشد، چون عشق برایش ارزشمندتر از آسودگی است.
🕊️ «خدایا بیپناهم...»
راوی خودش را کاملاً بیپناه معرفی میکند و تمام تکیهگاهش را به معشوق/خدا میسپارد.
بعد یک ایدهی خیلی زیبا میآید:
اگر عشق تو گناه محسوب شود، راوی میگوید که از این گناه گریزان نیست.
اینجا «گناه» لزوماً معنای اخلاقی معمولش را ندارد؛ بیشتر میتواند شدت و افراط عشق را نشان دهد:
آنقدر دوستت دارم که حتی اگر عشق من خطا باشد، باز هم از آن دست نمیکشم.
در ظاهر، آهنگ یک دعای عاشقانه است؛ اما اگر عمیقتر نگاهش کنیم، معشوق آنقدر بزرگ و مقدس تصویر میشود که مرز بین عشق انسانی و عشق عرفانی تقریباً محو میشود.
راوی از خدا میخواهد او را با غم عشق آشنا کند و از غمهای دیگر رها سازد. این خیلی نکتهی مهمی است: او نمیخواهد از رنج عشق نجات پیدا کند؛ اتفاقاً میخواهد همین رنج را داشته باشد، چون عشق برایش ارزشمندتر از آسودگی است.
🕊️ «خدایا بیپناهم...»
راوی خودش را کاملاً بیپناه معرفی میکند و تمام تکیهگاهش را به معشوق/خدا میسپارد.
بعد یک ایدهی خیلی زیبا میآید:
اگر عشق تو گناه محسوب شود، راوی میگوید که از این گناه گریزان نیست.
اینجا «گناه» لزوماً معنای اخلاقی معمولش را ندارد؛ بیشتر میتواند شدت و افراط عشق را نشان دهد:
آنقدر دوستت دارم که حتی اگر عشق من خطا باشد، باز هم از آن دست نمیکشم.