‌ ‌https://t.me/+fuknCbjf6U03NDI0

‌ ‌کارت شهبانو
تو چون شهبانویی از مغز استخوانِ جهانِ خاموش برمی‌جهی؛ زنی که آفرینش هنوز نام نگرفته را در گودی دستانش نگاه می‌دارد و به آن نفس می‌بخشد. هر واژه‌ای که از دهانت می‌لغزد، خاکستر ویرانی نیست؛ خاکِ نخستینِ روییدن است، همان تاریکی زنده‌ای که جوانهٔ سبزِ روحِ کیهان در آن ریشه می‌دواند. تمام هستی از درون تو تولد می‌یابد، گویی ذات جهان از رحمِ سایه‌هات شکوفه می‌زند.