این عکس توی خیابون رازی، سابقا تئاتر مستقل تهران بود.
جایی که من یه سری از پراضطرابترین و بدترین روزامو توش گذروندم.
شاید بدونین، من دو سه ترم اول دانشگاه، تئاتر هم کار میکردم.
و اونجا اولین جایی در زندگیم بود که "آخر بودن" در محیط آموزشی رو تجربه میکردم.
نسبت به بقیه بچهها(که غالبا یا دانشجوی هنر بودن، یا تجربهای در این زمینه داشتن) خیلی خیلی عقب بودم.
اعتماد به نفسم خرد شدهبود، توی جمعشون پذیرفتهنبودم و حس طردشدگی و تافتهی جدابافته بودن نه فقط توی کلاس، که بیرون از اونم باهام بود.
حس میکردم هر حرکتم اشتباهه، هر رفتاری باعث تمسخر میشه، هر اتودی غلط زدهمیشه.
اون دوران همزمان بود با یه سری روابط سمی، مشکلات اقتصادی و اضطرابای جانبی دیگه.
خلاصهش اینکه تاریک بود، خیلی!
ولی با این وجود امروز که از کنارش رد میشدم دیدم دلم براش تنگ شده!
از اینکه دیگه اینجا نیست ناراحتم و دیدم اون دورانمو دوست دارم!
اگه برگردم عقب، بازم این انتخابو میکنم، بازم با استرسِ بلد نبودن و پول جمع کردنای ریز ریز، میرم توی کلاسی که برخلاف همیشه،
اول نیستم،
توش زیاد اشتباه میکنم.
کلاسی که شکست میخورم.
۱/۲
@alaeielmira 💜