سلام افراییم
چندگاهی میشود از واپسین باری که برایت نوشتم. این بار از وی برایت مینویسم؛ لکن این وی نه آن وی است!
وی اینجا نیست. هست اما نیست. در جست و جو است. با خویش میکاود لحظهها را و در پی آن است بیابد کدام گامها را کج نهاد و راست یا ناراست بسیاری را گردن میگیرد و میپذیرد آنچه میبیند را. اما باورش ساده نیست؛ جانکاه است انفجارِ آنچه انفجار، برایش در خیال هم نمیگنجید و از پس آن لرزه هاست که میافتد بر تن سازههای ذهن خوش باور ما. ما فروریختن کاخها را دیدهایم بارها؛ و از آن گذشتهایم و دیگر چونان نپروردیم؛ اما لرزه هایی که مییورند بر تن خانه های کوچک و اتاقک ها هزاربار دردناکتر است. سنگینی نگاه ها یا بودن در آن میان تو نمیدانی چیست افراییم برای وی که کاخی ساخته بود بلند. سرافراز میآمد و خجسته میرفت. من هم نمیدانم. وی خود نیز نمیدانست تا اینکه دریافتش. و نیک دریافت آنچه را همواره از آن هراس داشت. در این میان یک راه میماند برای برون دادن نفس خفه ای که در هزارتو های ششها جا خوش کرده است و آن پرداختن به ماسوای ویرانه هاست از شادی و غم، از بود و نبود.
افراییم اینبار افسوس من نثار آنی است که همچنان درکار خرید مصالح آن هم درجه اول است و هرگونه فروگذاری در این باره را نابخشودنی میانگارد. سالهاست خوب بودنش را مشروط به این کار کرده است و رها نتواند کرد. دل او هم پر است پر. دل ما هم برایش پر شد.
باید بود و دید تا چون شود و آببند سرچشمه گشوده میگردد یا خیر. نمیدانم کسی که آببند را برپا داشته تا چه اندازه در این کوتاهی شایستهی سرزنش است اما حتم دارم سپیدروی نیست در این باره.
شاید روزی از اینهمه باز برایت بنویسم اما نهالی در دلم مرا به شکیبایی میخواند برای آن روز که سرچشمه از بستری دیگر روان گردد.
#روز_نوشته #افراییم
چندگاهی میشود از واپسین باری که برایت نوشتم. این بار از وی برایت مینویسم؛ لکن این وی نه آن وی است!
وی اینجا نیست. هست اما نیست. در جست و جو است. با خویش میکاود لحظهها را و در پی آن است بیابد کدام گامها را کج نهاد و راست یا ناراست بسیاری را گردن میگیرد و میپذیرد آنچه میبیند را. اما باورش ساده نیست؛ جانکاه است انفجارِ آنچه انفجار، برایش در خیال هم نمیگنجید و از پس آن لرزه هاست که میافتد بر تن سازههای ذهن خوش باور ما. ما فروریختن کاخها را دیدهایم بارها؛ و از آن گذشتهایم و دیگر چونان نپروردیم؛ اما لرزه هایی که مییورند بر تن خانه های کوچک و اتاقک ها هزاربار دردناکتر است. سنگینی نگاه ها یا بودن در آن میان تو نمیدانی چیست افراییم برای وی که کاخی ساخته بود بلند. سرافراز میآمد و خجسته میرفت. من هم نمیدانم. وی خود نیز نمیدانست تا اینکه دریافتش. و نیک دریافت آنچه را همواره از آن هراس داشت. در این میان یک راه میماند برای برون دادن نفس خفه ای که در هزارتو های ششها جا خوش کرده است و آن پرداختن به ماسوای ویرانه هاست از شادی و غم، از بود و نبود.
افراییم اینبار افسوس من نثار آنی است که همچنان درکار خرید مصالح آن هم درجه اول است و هرگونه فروگذاری در این باره را نابخشودنی میانگارد. سالهاست خوب بودنش را مشروط به این کار کرده است و رها نتواند کرد. دل او هم پر است پر. دل ما هم برایش پر شد.
باید بود و دید تا چون شود و آببند سرچشمه گشوده میگردد یا خیر. نمیدانم کسی که آببند را برپا داشته تا چه اندازه در این کوتاهی شایستهی سرزنش است اما حتم دارم سپیدروی نیست در این باره.
شاید روزی از اینهمه باز برایت بنویسم اما نهالی در دلم مرا به شکیبایی میخواند برای آن روز که سرچشمه از بستری دیگر روان گردد.
#روز_نوشته #افراییم